Pamiętam, że nieczułość przybiera różne formy tę myśl usłyszałam w przelotnym szmerze kobiecego głosu, który wpadł w moje uszy, gdy przyglądałam się za oknem. Czasem trzeba zamknąć oczy i udawać, że czegoś nie zauważamy, że to nas nie dotyczy. A innym razem milczenie staje się przestępstwem.
Och, Małgosiu, to już filozofia odezwał się drugi głos, równie kobiecy.
Weronika odwróciła się ku oknu, obserwując przejeżdżające obok domy, samochody i przechodniów. Mała miejscowość Sandomierz wreszcie rozbudziła się z porannego snu. Dziś nieco żal ją męczył, że musiała jechać autobusem. Jerzy zadzwonił jeszcze wieczorem i ostrzegł, że będzie musiał pracować całą noc, więc po co się smucić? Praca jest pracą. Często przychodziły oferty podwózki od kolegi, młodego chłopaka, który patrzył na nią z nieco zbyt wielkim zainteresowaniem, ale Weronika zawsze odmawiała. Zobowiązania małżeńskie nie pozwalały jej podróżować z nieznajomymi mężczyznami.
Po raz kolejny wybrała numer męża, a po długich, niekończących się sygnałach wciągnęła słuchawkę i schowała smartfon do torebki. Znów przyjrzała się oknu. Zajęty, pewnie. Zawsze w najmniej odpowiednim momencie pomyślała. Ciążyły niepokojące objawy mały termin ciąży dawał o sobie znać, a brzuch krzyczał, gdy stała na nierównej drodze.
W sklepie, w którym pracowała, dyrektor sieci praktycznie nie miał wolnych chwil. Mimo mdłości i zawrotów głowy nie było czasu na zastanawianie się nad zdrowiem. Dziś przychodziła inspekcja z centrali, więc Weronika, wyczerpana, popchnęła do kasy białą, kręconą sprzedawczynię Darię:
Dario, idź pomóż Anię umyć lodówkę, zanim nas wszyscy pożrą! Ja biegnę przygotować raporty!
Daria, widząc, że Weronika uciekła do zaplecza, pochyliła się do koleżanki, która starannie układała butelki z mlekiem, i szepnęła:
Aniu, słyszałaś, że mąż Weroniki ją zdradza?
Ania (to była Bogna) otworzyła szeroko oczy i z przerażeniem spojrzała na Darię:
Co? Czy to prawda?
Tak, sama widziałam, jak rano wychodził z domu mojej koleżanki, Lidi. I ona go pożegnała pocałunkiem! To dopiero dramat, co?
Trzeba jej powiedzieć. Po co mi to?
Daria roześmiała się i machnęła palcem przy czole:
Jesteś głupia, Aniu? Kto nie podlatuje? A potem się rozwiodą!
Bogna zamyśliła się i odparła:
Czy się rozwiodą, czy nie, to ich decyzja. Ale Weronika ma prawo znać prawdę Może to lepiej, bo zdrada nie buduje rodziny.
Daria jeszcze raz wybuchła śmiechem i spojrzała na nią z lekka pogardliwym wyrazem:
Nie nasze sprawy. Tacy dobrzy ludzie, jak ty, w końcu zostają winni.
Bogna westchnęła i nie chciała dłużej dyskutować. Może Daria miała rację, ale coś nie dawało jej spokoju. Weronika i Bogna były sobie bardzo bliskie, można by rzec, przyjaciółkami. Od dziecka uczono ją, że gorzka prawda lepsza jest od słodkiego kłamstwa, a bolesne obnażenie szczersze od złudnej pomyślności.
Administrator sklepu, Dawid, zauważył zmęczoną Weronikę w zapleczu. Myśląc o kawie, dokończył raport na laptopie.
Weroniko, nie martw się tak, wszystko będzie dobrze uśmiechnął się.
Weronika machnęła ręką i westchnęła:
Jerzy nie odbiera telefonu, dlatego się martwię.
Dawid milczał. Weronika od pierwszych dni w pracy go lubiła najpierw zwykły sprzedawca, później sprytny i pracowity chłopak, który awansował na administratora.
Może jest zajęty wymamrotał Dawid. Nie miał prawa wtrącać się w cudze sprawy, choć widział, że mąż traktuje żonę chłodno.
Weronika uśmiechnęła się, schowała telefon do kieszeni i pospieszyła wyjść. W sali zaczęło się robić głośno podjechali inspektorzy
Kolejny tydzień Bogna nie mogła znaleźć spokoju, patrząc na Weronikę. Z opowieści przyjaciółek wiedziała, że mąż coraz częściej zostaje w pracy, a ciężko w ciąży Weronika musi dojeżdżać autobusem, choć Jerzy mógłby ją podwieźć, a w ich małym miasteczku autobusy kursują z przerwami.
Postanowiła sprawdzić swoje przypuszczenia. Rano zgłosiła, że spóźni się do pracy, i pojawiła się pod domem rzekomej kochanek. Matka zawsze mówiła, że serce może chorować za tych, których się kocha. Tego dnia Bogna zobaczyła szczęśliwego Jerzego, który przytulał jasnowłosą blondynkę, całował ją w usta i obiecywał, że przyjedzie wieczorem. W piersi Bogny przebiła się prawdziwa żałoba. Z takim zdrajcą żyje Weronika! pomyślała Dobra, pomocna, zawsze gotowa, a musi znosić takiego łotra!
Wieczorem postanowiła działać. Nie zamierzała mówić, ale zrobić to inaczej. Gdy Weronika wyjechała, Bogna weszła do zaplecza, gdzie właśnie Dawid miał wychodzić do domu.
Dawidzie, musimy porozmawiać mrugnęła, przyciskając brwi.
Dawid spojrzał na nią z niezrozumieniem.
To sprawa Weroniki wyjaśniła. Widziałam własnymi oczami, że jej mąż z nią harcuje.
Dawid zamyślił się i spuścił wzrok:
To ich życie rodzinne Czy to stosowne ingerować?
Niewłaściwe, a jednak konieczne uśmiechnęła się pod nosem. Ona ma znać prawdę.
Ona jest w ciąży co jeśli coś się stanie? odparł.
To przeznaczenie odcięła Bogna. Prawda ważniejsza niż kłamstwo. Zawieź mnie do wsi, gdzie nasza babcia Zofia, znana zielarka, może pomóc. Ona już tak czyniła, a Weronika nic nie powie, prawda sama się ujawni.
Dawid zadrżał.
Bo podoba ci się Weronika? rzuciła ostatni argument. Nie odmienisz jej szansy, by poznała prawdę?
Po chwili westchnął i zgodził się.
Babcia Zofia przyjęła młodych gości serdecznie. Nie była żadną czarownicą zwykła staruszka w rozciągniętej szarej koszuli, z siwymi włosami, w długiej spódnicy i cieplutkich rajstopach, choć jej szare oczy miały w sobie przenikliwość, która wbiła się w serce.
Bogna podała babci zdjęcie Weroniki. Zofia uśmiechnęła się, zapaliła świecę i potrząsnęła nią nad ekranem telefonu.
Widzę, że mąż nie jest jej przeznaczeniem. Rozstanie przyjdzie, choć nie teraz. Nie jest dobry, kłamie i podstępny. A ona ma duszę czystą, dobrą.
Czy można przyspieszyć? szepnęła Bogna.
Nie mogę przyspieszyć, nie mam takiej mocy. Pomogę jej jednak zobaczyć prawdę, a potem sama zdecyduje, co dalej
Zofia podniosła się i przeszła na zimny taras. Przyniosła płócienny worek i duży garnek. Z garka wzięła garść zmielonych ziół i szepnęła, wsypując je do worka:
Zioła polne, wiatr łąkowy, pomóżcie Weronce ujawnić prawdę. Niech tak będzie Dodajcie je do jej jedzenia. Smak słaby, nie zauważy. Są nieszkodliwe.
Dawid zapytał niepewnie:
Ona jest w ciąży?
Zofia mrugnęła okiem:
Nie zaszkodzi. Są to rumianki, krzyżanki i kilka innych, które nie są trujące A ty, chłopcze, gotów będziesz przyjąć jej dziecko, jeśli wyrzuci tego zdrajcę?
Dawid połykał ślinę i skinął głową:
Gotów. Nie ma obcych dzieci.
Najtrudniejsze było dodać zioła do jedzenia Weroniki. Od samego rana mdliło ją od wszystkiego. Gdy prawie zamykały się drzwi sklepu, Weronika nagle poprosiła o szybki makaron instant.
Zaraz zrobię, usiądź! rzuciła Bogna, chwyciwszy paczkę, wyciągnęła worek Zofii i pobiegła do zaplecza.
Dawid siedział przy stole, cicho myśląc. W głębi serca miał nadzieję, że Weronika zerwie z oszustem, choć nie był pewny słuszności własnych działań. Czy dobrze było wchodzić w tak prywatną sprawę?
Bogna westchnęła z ulgą, gdy Weronika z apetytem zjadła ostatni kęs. Ona i Dawid wciąż się martwili, ale wychowanie i poczucie obowiązku przyćmiły wątpliwości.
Następnego ranka Weronika, jak zawsze, zająła miejsce przy oknie w autobusie i patrzyła na mijające pola. Nie słyszała, co kierowca mówi do telefonu, dopóki nie ogłosił głośno:
Drodzy pasażerowie, prosimy o cierpliwość, będziemy musieli objąć objazd. Po drodze duży korek i remont przejazdu kolejowego.
Wtedy wszystko wydarzyło się jak w złym śnie mąż wychodzący z obcego domu, przytulający jasnowłosą blondynkę, ich nieprzyjacielski pocałunek na pożegnanie Weronika rzuciła się ku oknu, nie mogąc uwierzyć własnym oczom, głowa się kręciła, w brzuchu kipiało I mgła.
Obudziła się w szpitalnym łóżku. Pierwszą twarzą, którą zobaczyła, była przerażona Bogna.
Weronko wybacz, to chyba moja wina
O czym mówisz? wymamrotała Weronika. Widziałam Jerzego z Lidią Kotek. Czy to prawda?
Do sali wpadł Jerzy, podnosząc winny wzrok, lecz nie zdążył nic powiedzieć.
Od jak dawna nocujesz u Kotek? wpychała się Weronika.
Weroniko, przepraszam, lecz lekarz kazał ci nie robić tego, co chcę, a ja Musisz zrozumieć, jeśli chcesz uratować rodzinę wymamrotał z fałszywym uśmiechem.
Wynocha! Gdy tylko wyjdę wystąpię o rozwód! wykrzyknęła Weronika.
Jerzy potknął się i wybiegł, nie próbując się bronić.
A co z dzieckiem, nie wiesz? zapytała Weronika.
Lekarz mówi, że wszystko w porządku. Było ryzyko poronienia, ale udało się zapewniła Bogna.
W tej samej chwili do sali wszedł nieśmiało Dawid, niosąc duży worek owoców. Lekarka, która zaraz podeszła, skomentowała, że przybyło za wiele gości naraz.
Proszę go wpuścić poprosiła Weronika, siadając na łóżku.
Lekarka westchnęła i machnęła ręką. Bogna również wyszła, zostawiając Dawida samego z Weroniką.
Weronko, bardzo się martwiłem o ciebie i o dziecko zaczął nieśmiało mężczyzna.
Ty zawsze się o mnie martwiłeś uśmiechnęła się Weronika w przeciwieństwie do niektórych.
Zapomnij uśmiechnął się Dawid.
Weszła kolejna głowa Bogny:
Weronko, muszę wyznać. To ja zaaranżowałam wszystko, byś dowiedziała się o zdradzie. Nie mogłam patrzeć, jak cię oszukuje. Proszę, nie bądź na mnie zła.
Weronika roześmiała się, zamyśliła na chwilę i odpowiedziała:
Byłabym zła, gdybyś wiedziała i milczała. Nie lubię kłamstw. A tak przy okazji śniła mi się staruszka, mówiąca, że nieprzeznaczony mi jest oszust. Mówiła, że przyjdzie gość ze słodkim podarunkiem, kiedy się obudzę.
Spojrzała na Dawida, który nie odrywał wzroku.
Bogna podeszła, usiadła na stołku i położyła swoją dłoń na Weroniakiej dłoni, pogW końcu Weronika, z podniesioną głową, odjechała w nowy rozdział życia, zostawiając za sobą zdrady i kłamstwa.
