W rodzinie ciągły nieład, więc i dom nie daje wytchnienia.
Nienawidzę go! Nie jest moim ojcem! Niech zniknie. Poradzimy sobie bez niego wściekle krzyczy Zuzanna, patrząc na swojego nowego ojczyma. Ja nie rozumiem tej rodzinnej wojny. Dlaczego nie moglibyśmy żyć razem? Nie mam pojęcia, jakie emocje tu się toczą.
Zuzanna ma młodszą siostrę ze wspólnego związku Agnieszkę, dziesięć lat młodszą od niej. Wydaje mi się, że ojczym traktuje obie równo, ale to jedynie obserwacja z zewnątrz. Zuzanna nigdy nie spieszy się do domu po szkole. Liczy, kiedy wyjdzie jej najgorszy wróg okrutny ojczym. Gdy liczy się myli i ojczym nadal jest w domu, Zuzanna wychodzi z brzegów. Szepcze do mnie:
Ten odszedł! Zosia, zostań w moim pokoju.
Jednocześnie zatrzaskuje drzwi łazienki i czeka, aż ojczym zamknie za sobą drzwi. Gdy to się dzieje, Zuzanna wyłania się ze swojego dobrowolnego więzienia, odetchnęła z ulgą:
Wreszcie odszedł! Zosia, masz szczęście, że mieszkasz z prawdziwym tatą. A ja ciągle się tarzam. Smutno mi westchnęła ciężko. Chodźmy, Zosiu, do kuchni na obiad.
Mama Zuzanny jest świetną gospodynią. W ich domu jedzenie jest rytuałem. Śniadanie, obiad, podwieczorek, kolacja wszystko na czas, pod względem kalorii i witamin. Kiedykolwiek odwiedzam Zuzannę, na stole zawsze czeka ciepły obiad. Garnki i patelnie przykryte są ściereczkami, czekając na gości.
Pamiętam, że Zuzanna nie lubiła Agnieszki, była o dziesięć lat młodsza. Drażniła ją, dokuczała, biła się z nią. Lata później stały się nierozłączne. Zuzanna wyjdzie za mąż, para doczeka się córki, a potem cała rodzina, oprócz ojczyma, wyprowadzi się na stałe do Stanów Zjednoczonych.
Dwanaście lat później Zuzanna urodzi drugą dziewczynkę. Agnieszka pozostaje niezamężna, lecz wspiera Zuzannę w wychowywaniu córek. W nowym kraju ich rodzina jeszcze mocniej się zżywa. Zuzanna utrzymuje korespondencję z prawdziwym ojcem aż do jego śmierci. Był żonaty drugi raz, a Zuzanna jest jedyną jego córką.
Choć dorastałam w pełnej rodzinie z ojcem i matką, wszystkie moje koleżanki po szkole pochodzą z domów bez ojca. W dzieciństwie nie zdawałam sobie sprawy z ich problemów z ojczymami. Okazało się, że nie mają łatwo.
U Ireny matka i ojczym byli zapalonymi pijakami. Irena ich wstydziła się, nie zapraszała nikogo do domu, bo wiedziała, że ojczym wykrzykuje, a matka go przybija. Gdy Irena skończyła piętnaście lat, sama potrafiła się bronić, więc ojczym i matka zostawili ją w spokoju.
Ireno, zapraszam cię na moje urodziny radośnie mówiła.
Do domu? Trochę się boję, Ireno. Czy ojczym mnie nie wypędzi?
Niech spróbuje! Jego władza nade mną skończyła. Mama dała mi adres mojego prawdziwego taty, teraz to on jest moją tarczą. Tata mieszka niedaleko. Chodź, Zosiu. Mama już się szykuje pewna siebie brzmiała Irena.
Nadszedł dzień jej szesnastego urodzin. Przyniosłam mały prezent i zadzwoniłam do drzwi. Na progu stała elegancka Irena:
Cześć, przyjaciółko! Wejdź, usiądź przy stole.
Matka i ojczym Ireny siedzieli przy stole. Skinęli głowami, gdy przywitałam się nieśmiało. Na stole, przykrytym starej kartką, stał duży garnek plaku, kromka chleba na talerzu i sok cytrynowy w szklankach z kamieniami. Obok leżały chrupiące ciastka. Irena szczyciła się świątecznym jedzeniem.
Pomyślałam, jak rodzina jada w codzienne dni. Przypomniał mi się mój własny urodzinowy dzień mama stała przy kuchence cały dzień, gotowała, smażyła, piekła. Sałatki, mięso, ryby, pierogi, tort, sok, kompot Każda chatka ma swoje smakołyki. Zjadłam plaka z kawałkiem chleba i wypiłam sok, a ciastko odłożyłam, bo łatwo się kruszyło i bałam, że pobrudzę kartkę.
Matka i ojczym Ireny siedzieli nieruchomo, obserwując nas. W kącie pokoju stało łóżko, na którym leżała babcia Ireny:
Zuzanno, nie pij! Bo zapomnisz o mnie i nie nakarmisz.
Irena zakłopotała się:
Babciu, nie martw się, mama nie pije. Mamy tylko sok, alkoholu nie ma.
Stara pani odwróciła się w stronę ściany, wymamrotała:
Dziękuję za pyszny posiłek! wstałam od stołu.
Z Ireną szybko odchodzimy, bo młodość ma mnóstwo własnych spraw. Nie chcemy spędzać wieczoru z seniorami. Irena straci w ciągu roku mamę, ojczyma i babcię. Zostanie sama w dwudziestopięciu latach, nie wyjdzie za mąż, nie będzie miała dzieci. Mimo że miałam kilku zalotników, nic się nie ułożyło. Jednym z nich ma być mój były mąż
Irena w końcu złapie mojego opuszczonego męża i przygarnie go na chwilę, lecz i z nim jej los nie będzie szczęśliwy jej charakter nie sprzyja porozumieniu.
Kolejną przyjaciółką była Ola. Miałam czternastu lat, a Ola mieszkała z starszą siostrą Anią, która właśnie skończyła osiemnaście lat. Ania wydawała się dorosła i nieprzystępna, surowa, poważna, roztropna. Ich matka przychodziła co tydzień, przynosząc jedzenie, gotowała i mieszkała z pierwszym mężem. Ania urodziła się w pierwszym małżeństwie, Ola w drugim. Po kilku latach matka wróciła do pierwszego męża. Zazdrościłam Oli wolności jej matka nieustannie spłacała winy wobec pierwszego męża, a Ania miała cały stado kawalerów. Ola była praktycznie zostawiona samej sobie.
Ola wyjdzie za mąż, urodzi córkę, a jej mąż zostanie na długo w areszcie. Po czterdziestu dwóch latach jej siostra Ania odnajdzie ciała w mieszkaniu i odkryje, że Ola popełniła samobójstwo.
W szkole do klasy dziesiątej wchodzi Nika, nowa koleżanka. Natychmiast się zaprzyjaźniamy. Piękna, smukła, z melodyjnym głosem. Chłopcy patrzą na nią żarliwie, ale ona ma chłopaka Kacpra. Po lekcjach Kacper przyjeżdża własnym autem, zabiera swoją boginię i znikają w nieznane.
Nika straciła ojca, gdy nie miała dziesięciu lat. Słabo radziła sobie w nauce, ale świetnie śpiewała. Z Kacprem tworzyli zespół, występowali na szkolnych dyskotekach. Gdy Kacpra powołano do wojska, Nika odprowadziła go na dworzec i przelała łzę, lecz nie czekała na jego powrót. Została samotną matką, mieszkała z matką. Kacper wrócił z służby, wybaczył jej, lecz Nika odmówiła:
Będziesz mnie cały czas oskarżał. Nie chcę tego. Lepiej będę sama.
Kiedy syn Niki dorasta, ona wyjdzie za rolnika, przeprowadzi się na wieś.
Wszystkie te przyjaciółki działają równocześnie, ale nie dogadują się ze sobą, wręcz nie znoszą się nawzajem.
Obecnie od czasu do czasu wymieniamy wiadomości z Zuzanną, moją przyjaciółką z dzieciństwa, która przysięga, że za wszelką cenę zachowa rodzinę:
Nie chcę, by moje córki przeżyły to, co ja znosiłam, żyjąc z ojczymem. Lepiej walczyć z prawdziwym ojcem niż z obcym wujkiem. W krwi rodziny wszystko się przewija. Ojczym to mój całe życie ból.
Czasem razem z Zuzanną wspominamy szkolne wybryki i śmiejemy się. Ślady Ireny i Niki zniknęły.
