Timur nie wiedział, ile czasu spędził, klęcząc przed tym starym zamkiem, z kartką w dłoniach i duszą w strzępach.

Timur nie wiedział, ile czasu spędził kolanowiąc przed starą drzwią, trzymając papier w dłoniach, a dusza była rozbita. Ciepły wiosenny wiatr przynosił aromat mokrej ziemi i dzikich kwiatów, lecz on odczuwał jedynie ogromną pustkę. Czas odszedł. Zniknęła też jego matka.
Sabina, o niezwykłej łagodności jak na kogoś tak młodego, milczała. Stała w pobliżu, pozwalając, by cisza przemówiła za nią. W końcu podała mu szklankę wody.
Chcesz wejść? zapytała.
Timur podniósł wzrok. Dom wydawał się mniejszy niż kiedyś, lecz wciąż zachowywał swoją skromność. Drewno nosiło ślady zużycia, zasłony były ręcznie robione, podłoga jęczała pod każdym krokiem. Każdy zakamarek zdawał się oddychać dzieciństwem.
W kuchni zegar z wahadłem leniwie odmierzał kolejne godziny. Na stole stała koszyk z suchym chlebem i serwetka wyszywana kwiatami jedną z tych, które matka robiła z nieskończoną cierpliwością. Obok leżało żółtawe zdjęcie: on, mając zaledwie sześć lat, siedzący na kolanach Ranii. Obaj się śmiali.
Babcia ciągle o tobie mówiła powiedziała Sabina, przygotowując herbatę . Zawsze twierdziła, że jeśli wrócisz, nie chcę, byś czuł się winny. Wiedziała, gdzie jest twój dom.
Timur milczał, obserwując wszystko przygnębionymi oczami, szukając śladów matki w meblach, zapachu herbaty, wieszakach z szpilkami, w świetle wpadającym przez okno.
Trzymała twoje listy w pudełku po ciastkach dodała Sabina, wyciągając je. Wewnątrz znajdowały się stare listy Timura, pomarszczone przez lata, lecz wciąż czytelne, nawet te, w których napisał jedynie Wszystko w porządku. Zachowała je wszystkie.
A jej grób? zapytał w końcu, cicho.
Leży na wzgórzu, przy jabłoni, którą sama posadziła. Wspinała się tam każdego popołudnia, nawet zimą.
Tego samego popołudnia Timur udał się na wzgórze, niosąc dzikie kwiaty zebrane po drodze. Nagrobek był prosty, bez zdobień, z jednym nazwiskiem: Rania Aslanyan, matka Timura i Saidy.
Ukłonił się, ostrożnie położył kwiaty, a potem, nie mówiąc nic, wyciągnął z płaszcza mały szalik z kaszmiru ten, który mu podarowała i położył go na grobie. Został tam, aż słońce zniknęło za horyzontem.
Po powrocie spotkał Sabinę z notesem w ręku.
To jej powiedziała. Pisała nocą. Czasem wiersze, czasem tylko myśli.
Na jednej z kartek znalazł notatkę datowaną rok przed jej śmiercią:
Nie wiem, czy wrócisz, mój synu. Ale jeśli kiedyś to uczynisz, wiedz, że nigdy nie przestałam cię kochać. Jeśli ten dom nadal stoi, będzie zawsze twój. Jeśli ta rodzina żyje, to także dzięki tobie. Choć nie było cię przy nas, zawsze byłeś jej częścią.
Timur spędził noc w starej pokoju swojego dzieciństwa i po szesnastu latach po raz pierwszy przespał się bez lęku przed przeszłością.
Rankiem wstał wcześnie, pojechał do wioski, rozmawiał z burmistrzem i sąsiadami. Zlecił renowację domu, podarował książki do miejscowej szkoły i sfinansował budowę małego parku upamiętniającego matkę, obok jabłoni.
Nie osiedlił się tam na stałe, lecz wracał co miesiąc. Każdej wiosny, w rocznicę otrzymania listu, przywoził nowe kwiaty i siedział przy grobie, czytając na głos fragmenty notesu Ranii.
Zrozumiał, że miłość matki nie umiera po prostu czeka.