Troszczył się o niego jak o własnego syna. On tylko czekał, aż umrze.

Opiekowała się nim jak własnym dzieckiem. On jedynie czekał, by umrze.
Elena nie krzyknęła. Nie płakała. Po prostu pozostała nieruchoma w łóżku, wsłuchując się w każde słowo Pawła, w każde zdanie, które brzmiało niczym wyznanie przed niewidzialnym współsprawcą. Jej ciało drżało, lecz nie ze strachu. To była inna drżenie mrożąca spokój, jakby coś w niej umarło jeszcze zanim rak pochłonął wszystko.
Rankiem następnym Paweł zachowywał się, jakby nic się nie stało. Powitał ją buziakiem w policzek, zapytał, czy ma ochotę na herbatę. Nawet odkurzył korytarz, co nigdy wcześniej nie robił. Elena patrzyła na niego w milczeniu, z nową twarzą: spokojną, mądrą i niebezpieczną.
Dni mijały. Stawała się coraz bardziej zamyślona, układała dokumenty, podpisywała papiery, dyskretnie dzwoniła do swojego prawnika. Katja przyjechała ją odwiedzić i spędziła z nią popołudnie, nie zdając sobie sprawy, że ich cicha rozmowa skrywa plan.
Ciociu, jesteś pewna? szepnęła, przeglądając testament.
Bardziej niż kiedykolwiek. Wszystko musi być na swoim miejscu. A on poza nim.
Kiedy Paweł wrócił tej nocy, Elena czekała z gotową kolacją. Pieczony kurczak, jego ulubione danie. On uśmiechnął się z zadowoleniem.
Tak lubię powiedział, nakładając sobie porcję . Musimy dbać o siebie, prawda?
Ona spojrzała na niego z wyrazem, który go niepokoił.
Co się dzieje? zapytał.
Nic. Po prostu myślę, że powinieneś rozkoszować się każdym kęsem.
Tej samej nocy Paweł poszedł spać wcześnie. Był niespodziewanie zmęczony. Elena została w salonie, przyglądając się staremu zdjęciu ich dwojga. Na fotografii uśmiechała się ona. On także, choć teraz wyglądał na pustą maskę.
Rankiem kolejny Paweł obudził się z nieuleczalnym dyskomfortem. Nudności, pot, słabość. Elena pomogła mu usiąść.
Czy mam wezwać lekarza? zapytała neutralnym tonem.
Nie może to po prostu coś, co zjadłem wymamrotał.
Wtedy rozległ się dzwonek. Dwóch policjantów stało w drzwiach. Paweł próbował wstać, ale zemdlał. Funkcjonariusze weszli szybko.
Co co się dzieje? spytał jeden, widząc Elenę opanowaną.
Spokój. Mam dowody odpowiedziała, podając im nagranie z balkonu oraz nowy, notarialny testament, w którym zrzekała się wszystkiego, co dzieliła z Pawłem. Próbował mnie otrująć już miesiące przed moją diagnozą. Nie mogłam tego udowodnić teraz mogę pokazać, że czekałam na swoją śmierć jak na inwestycję.
Raport medyczny później potwierdził, że Paweł nie został otruty, a jedynie podany lek uspokajający wymieszany z tanim alkoholem. Jednak nagranie, zaktualizowany testament i historia pogardy wystarczyły, by sędzia wydał zakaz zbliżania się i unieważnił jakiekolwiek roszczenia do spadku.
Elena zmarła dwa miesiące później. Spokojnie. W ramionach Katji, w pokoju pełnym światła, bez lęku. Na ścianie wisiała tabliczka:
To mieszkanie wypracowano ciężką pracą, nie fałszywą miłością.