Zamieszkaj u koleżanki, bo nasza ciocia z Lublina przyjeżdża na miesiąc rzucił Michał, wyciągając mój walizkę ku drzwiom.
Pani Zofio! Znowu zaparkowałaś mi samochód na moim miejscu! Wczoraj prosiłam, żeby nie zajmować!
Pani Klaudio, co to za miejsce? Na podwórku nie ma stałych miejsc! Gdzie chcę, tam parkuję!
Co ty mówisz? Ja mieszkam tu trzydzieści lat! Zawsze to miejsce było moje!
A cóż, nie daje ci to prawa własności!
Stałam przy klatce z ciężkimi torbami pełnymi zakupów, słuchając, jak dwie sąsiadki kłócą się o miejsce parkingowe. Chciałam przejść, ale zablokowały cały przejście, machając rękami i podnosząc głosy.
Przepraszam, mogę przejść? poprosiłam cicho.
Sąsiadki niechętnie się odsunęły, rzucając na siebie gniewne spojrzenia. Przemyciłam się między nimi, pchnęłam drzwi klatki ramieniem. Torby tak obciążały ręce, że palce zdrętwiały. Miałam wziąć wózek, ale zawsze o tym zapominałam, dopóki nie dotarłam do domu.
Weszłam na czwarte piętro schodami winda, jak zwykle, nie działała. Zatrzymałam się przy swoim drzwiczkom, przełożyła torby na jedną rękę, drugą wbiłam w kieszeń kurtki i wyciągnęłam klucze. Otworzyłam drzwi i zamarłam.
W korytarzu stał mój walizka. Ten niebieski, podróżny, który brałam na wakacje. Była zamknięta, rączka uniesiona, jakby miał ją ktoś zaraz zabrać.
Wojtek? zawołałam, wchodząc do mieszkania. Jesteś w domu?
Tak, w kuchni! odezwał się mąż.
Położyłam torby na podłodze, zdjąłam kurtkę i podeszłam do kuchni. Wojtek siedział przy stole z filiżanką kawy, przeglądając coś w telefonie.
Hej, rzucił, nie podnosząc wzroku.
Hej. Wojtek, po co ta walizka w korytarzu?
Wojtek w końcu odłożył telefon i spojrzał na mnie.
No właśnie, Alu, słuchaj. Pamiętasz moją ciocię Zinę z Lublina?
Pomyślałam o cioci Zinie, starszej siostrze mojego taty, którą widziałam tylko przy rodzinnych świętach.
Trochę tak
No więc, przyjechała do Warszawy na cały miesiąc. Będzie miała operację, a potem rehabilitację. Zaprosiłem ją, żeby u nas zamieszkała.
Usiadłam powoli na krześle.
Zaprosiłeś ją do nas? Na miesiąc?
No tak. Co w tym złego? To rodzina.
Wojtku, mamy kawalerkę. Gdzie ona będzie spała?
Wojtek dokończył kawę i położył filiżankę na stole.
Tu jest problem. Mało miejsca. Pomyślałem, że może ty przejdziesz gdzieś na chwilę? Na przykład do koleżanki, Lenki?
Patrzyłam na niego, nie wierząc własnym uszom.
Co?
No, zamieszkaj u Lenki. Ona mieszka sama w dwupokoju. Jest wolne miejsce. Ciocia Zina zostanie u nas na miesiąc, a potem wyjedzie. Ty wrócisz.
Wojtku, chcesz, żebym wyprowadziła się z własnego mieszkania?
Nie wyprowadzasz, tylko tymczasowo się przeprowadzisz. Alu, to ciocia Zina! Nie może leżeć w szpitalu, potrzebuje domowej opieki!
Kto się nią będzie opiekował?
Ja. I ona sama, jeśli będzie mogła.
Zrobiłam krok po kroku po kuchni, głowa kręciła się. Ten absurd mąż wyrzuca mnie z własnego mieszkania dla dalszej rodziny.
To moje mieszkanie, mieszkam tu. Nie wyjadę.
Wojtek zmarszczył brwi.
Alu, nie bądź uparta. To chwilowe! Tylko miesiąc!
Miesiąc to długo! Dlaczego mam odchodzić? Niech ciocia Zina wynajmie mieszkanie albo zostanie w hotelu!
Nie ma pieniędzy na hotel! Alu, co ty, skąpca? To rodzina!
Nie jestem skąpcą! Po prostu nie rozumiem, po co mam rezygnować ze swojego komfortu!
Wojtek wstał gwałtownie, chwycił klucze ze stołu.
Alu, już wszystko załatwiłem. Ciocia Zina przyjedzie dziś wieczorem. Spakowałem walizkę, rzeczy już w niej. Jedź do Lenki. Zadzwoniłem już do niej, zgodziła się cię przyjąć.
Zadzwoiłeś do Lenki? Bez mojego pozwolenia?
No tak. Nie traćmy czasu. No dalej, nie płacz. Weź się pakuj.
Wyszedł z kuchni. Ja stałam, czując, jak wewnątrz wszystko się gotuje. Poszłam na korytarz. Wojtek już zakładał kurtkę.
Wojtku, poczekaj. Musimy to przedyskutować.
Nie ma nic do dyskusji. Decyzja podjęta. Oto twoja walizka i pieniądze na taksówkę.
Włożył mi do ręki kilka banknotów. Patrzyłam na pieniądze, walizkę, męża. Czy to naprawdę tak? Czy naprawdę wyrzucają mnie z własnego domu?
Nie pojadę.
Pojedziesz. Alu, nie komplikuj. To tylko na miesiąc. Potem wrócisz.
A jeśli nie chcę?
Wojtek westchnął i przetarł twarz rękoma.
Alu, przestań się zachowywać jak dziecko. Ciocia Zina jest chora, starsza, trzeba jej pomóc. A ty tutaj kapryścisz!
Nie kapryszę! Bronię swojego prawa do mieszkania!
Prawo, prawo Tylko twoje prawa! A co z rodziną? Czy myślisz o pomocy?
Łzy zaczęły spływać po policzkach. Odwróciłam się, żeby mężczyzna nie widział.
Dobra, jadę.
Wzięłam walizkę, otworzyłam drzwi. Wojtek odprowadził mnie do progu.
Masz się trzymać. Zadzwonię, jak ciocia Zina wyjedzie.
Wyszłam na klatkę schodową. Drzwi za mną zamknęły się z hukiem. Stałam z walizką, nie wiedząc, co dalej. Łzy kapały na podłogę.
Wyciągnęłam telefon i zadzwoniłam do koleżanki Leny.
Alu, cześć! Wojtek zadzwonił, powiedział, że przyjedziesz do mnie. Czekam!
Len, naprawdę nie masz nic przeciwko?
Oczywiście, że nie! Przyjeżdżaj, miejsca pod dostatek!
Zamówiłam taksówkę, zjechałam na podwórko. Samochód przyjechał szybko. Wsiadłam na tylną kanapę, podałam adres Leny. Jechałam, patrząc w okno, nie widząc nic przez łzy.
Lenę przywitała na progu, objęła mocno.
Alu, co się stało? Wojtek mówił, że ciocia przyjechała i ty masz u mnie tymczasowo mieszkać, ale jesteś cała w łzach!
Wojtek mnie wyrzucił. Po prostu wyrzucił z domu.
Jak wyrzucił?
Opowiedziałam jej całą historię. Len słuchała, kręciła głową.
No i co? Twój Wojtek to już nie jest ten, którego znałam! Bez dyskusji?
Tak właśnie.
Len wzięła mnie na kanapę.
Alu, jesteś pewna, że to wina cioci?
Co jeszcze?
Nie wiem, coś tu nie gra. Wygląda, jakby wyrzucili cię dla kogoś innego Wasz związek w porządku?
Pomyślałam o ostatnich miesiącach Wojtek stał się odległy, zimny, przyklejony do telefonu. Przed wieczorem rozmawialiśmy, oglądaliśmy filmy, a teraz po kolacji od razu w łóżku albo w telefonie.
Nie wiem, Len. Może coś się dzieje?
Może ma kochankę?
Kogoś? Masz na myśli
Tak, jakąś kochankę.
Machnęłam głową.
Nie, Wojtek nie jest taki. On jest dobry.
Dobry mężczyzna nie wyrzuca żony z domu.
Te słowa wbiły się w moje serce jak kolce. Położyłam się na kanapie i przewracałam się całą noc, myśląc o Wojtku, cioci Zinie i tym, co się dzieje w naszym mieszkaniu.
Rano zadzwoniłam do Wojtka.
Wojtku, co słychać? Ciocia przyjechała?
Tak, jest. Wszystko w porządku. A ty?
Alu, mogę wpaść dzisiaj? Muszę coś odebrać.
Nie, nie przychodź. Ciocia Zina jest zmęczona, odpoczywa. Nie chcę jej niepokoić.
Tylko na chwilę
Nie, mówiliśmy nie przychodź. Powiem, co zapomniałaś, przywiozę.
Powiedziałam mu kilka rzeczy. Wojtek obiecał przywieźć wieczorem. Położyłam słuchawkę i zastanowiłam się.
Len, nie chce, żebym wróciła.
Widzisz, coś tu nie gra. Jedź, sprawdź, co się dzieje.
Ale on mnie nie puści
Masz klucze?
Mam.
To jedź, kiedy go nie będzie. On pracuje w dzień?
Tak.
To jedź dziś. Zobaczysz, co się dzieje.
Zdecydowałam się i w południe, kiedy Wojtek był w pracy, pojechałam do domu. Wjechałam windą na czwarte piętro i otworzyłam drzwi swoim kluczem.
Mieszkanie było ciche. Przeszłam korytarzem, zajrzałam do sypialni. Łóżko było pościelone, na stoliku leżały leki. Wszystko wyglądało normalnie.
W kuchni na stole leżała kartka. Wzięłam ją i przeczytałam.
Wojtku, pojechałam na badania do szpitala. Wrócę wieczorem. Nie martw się. Twoja ciocia Zina.
Ciocia rzeczywiście tam przebywa. Westchnęłam z ulgą. Nie było żadnej kochanki. Wojtek po prostu pomagał.
Zamierzałam już iść, gdy zadzwonił telefon. Nie mój szary telefon leżący na kuchni. Patrząc na wyświetlacz, zobaczyłam: Mama.
Mama Wojtka. Teściowa.
Odebrałam.
Halo?
Cześć, Alu? To ja, Galia.
Pani Galia? Co pani robi w domu? Wojtek powiedział, że wyjechałaś.
Tak, przyjechałam odebrać coś.
Rozumiem. A ciocia Zina? Jak się ma?
Wydaje się, że dobrze. Po badaniach wyjechała.
Jakie badania? Wojtek mówił, że operację jutro mają wykonać!
Zamarłam.
Jutro? Ale ciocia ma mieszkać miesiąc
Miesiąc? Skąd to wiesz? Wojtek mówił, że to tydzień maksymalnie. Operację zrobią, kilka dni w szpitalu, potem wróci do Lublina.
Tydzień? Nie wiedziałam
Alu, chyba nie wiesz, o co chodzi.
Zakończyłam rozmowę, serce waliło jak szalone. Tydzień, a nie miesiąc. Wojtek kłamał.
Poszłam do szafy, rzeczy były na swoich miejscach. Otworzyłam szufladę komody wszystko w porządku. Spojrzałam na nocny stolik i zobaczyłam notes. Wzięłam go i otworzyłam.
Na pierwszej stronie odręcznym pismem Wojtka było napisane: Plan.
Dalej lista:
1. Nakłonić Alę do wyjazdu.
2. Spotkać się z pośrednikiem.
3. Pokazać mieszkanie potencjalnym nabywcom.
4. Sfinalizować dokumenty.
5. Otrzymać pieniądze.
6. Przeprowadzić się do Świętka.
Czytałam, nie wierząc własnym oczom. Sprzedać mieszkanie? Przeprowadzić się do Świętka? Kto to jest Świętka?
Zrobiłam zdjęcie strony telefonem, odłożyłam notes i wyszłam z mieszkania.
Wróciłam do Leny w szoku.
Len, miałeś rację. Ma kogoś!
Pokazałam jej zdjęcie notesu. Len przeczytała i zaczęła przeklinać.
Ten drań! Chce sprzedać mieszkanie! Twoje mieszkanie!
Nie moje? Bo na niego jest w jego imieniu.
Ale kupowaliście razem!
Tak, ale dokumenty są na niego. Ja w ciąży nie pracowałam, więc wszystko było na Wojtka.
I co teraz?
Usiadłam na kanapie, głowę przycisnęłam do dłoni.
Nie wiem. On mnie oszukał, Len. Wyrzucił, żeby sprzedać mieszkanie i zamieszkać z jakąś Świętką.
Musisz do niego zadzwonić, wyjaśnić.
Nie teraz. Muszę przemyśleć.
Myślałam cały wieczór. Wojtek nie przyniósł rzeczy, mówiąc, że jest zajęty. Nie domagałam się nic.
Następnego dnia pojechałam do teściowej. Galia Fiodorowa przywitała się zdziwiona.
Alu? Wejdź. Co się stało?
Pani Galia, powiedz szczerze. Czy wie pani, że Wojtek chce sprzedać mieszkanie?
Galia zmarszczyła brwi.
Skąd to wiesz?
Czy to prawda?
Tak Wojtek mówił, że chce sprzedać mieszkanie, kupić mniejsze. Mówił, że nam nie potrzeba wielkiego.
Mamy kawalerkę! To nie duże!
On mówił o studio, że będzie taniej, a resztę pieniędzy wyda na samochód.
Galia, on chce zamieszkać z inną kobietą.
Galia zamarła.
Co?
Pokazałam jej zdjęcie notesu. Galia przeczytała, twarz stwardniała.
Nie może być. WojtekAlu, z sercem ciężkim, ale oczywiście, podjęła decyzję zacząć od nowa, zostawiając przeszłość za sobą i idąc naprzód ku własnemu szczęściu.
