22 listopada 2025
Dzisiaj znowu wstaję po nocnej zmianie w uzdrowisku w Krynicy Zdroju, do którego dojeżdżałam codziennie podmiejską kolejką. Droga była męcząca, ale płacono przyzwoicie w złotych, a grafik pozwalał łączyć pracę z przedszkolem. Lato mijało spokojnie, lecz zimą, kiedy trzeba było biec do stacji w ciemności, ludzie już nie byli, a podjazdy do garaży przypominały labirynt. Tym razem nie zostaliśmy przy garażu przy samym wejściu czekał czarny jeep. Okno opadło, a z niego wystąpił mężczyzna z gęstą brodą i zapytał:
Podjedziesz ze mną, piękna?
Nigdy nie uważałam siebie za piękną, ale w tej chwili moje stare kalosze nie czuły zimna, nos wypływał, a do pociągu pozostało już tylko siedem minut. Najbardziej pragnęłam dotrzeć do ciepłego, ogrzanego domu. Gdyby nie ja, kto go podgrzeje? Mam jeszcze pół godziny w kolejce, potem bieg do przedszkola, zakupy i w domu rozgrzewanie pieca, gotowanie kolacji tyle spraw, że nie miałam ochoty na gadanie. Dlatego odpowiedziałam:
Otwórz oczy, jakże ja cię zachwycam!
I ruszyłam wzdłuż drogi po wydeptanej ścieżce. Samochód wyprzedził mnie, nagle zahamował, wysiadł drugi mężczyzna bez brody, wysoki i silny. Złapał mnie zręcznie i wsadził na tylną kanapę.
Ten z brodą, uśmiechnięty, oznajmił:
Podobałaś mi się, dlatego jedziesz ze mną na kolację.
Zrozumiałam wtedy, że jest bardzo pijany i nie przyzwyczajony do odmów. Płacząc, jęknęłam:
Puśćcie mnie, córka czeka! Dlaczego ja? Mam trzydzieści dwa lata, nie jestem ładna i nie potrafię prowadzić rozmowy. Nie patrzcie na mój płaszcz, który dostałam od sąsiadki z dobroci serca. Pod nim mam starą bluzkę i spodnie co to ma być za kolacja?
Silny facet, który mnie wsadził do auta, pochylił się i szepnął coś brodaczowi. Ten pokręcił głową i odparł:
Spokojnie, nie płacz. Znam twoją bluzkę, przypomina mi moją matkę, która marzyła, by zaprosić ją do restauracji. Chodź, nie ma co się kłócić. Chcesz może, kupię ci sukienkę?
Chcę wrócić do domu zaszykotałam. Muszę zabrać córkę.
Ile lat ma twoja córeczka? zapytał.
Cztery.
A ojciec? dopytał.
Odszedł.
To mój mąż odszedł. Może spróbujesz z inną kobietą?
Nie. Jego matka twierdzi, że dziecko jest nienaturalne.
Nienaturalne? spytał brodacz. Co to znaczy?
Mieliśmy zapłodnienie in vitro. Najpierw zgodził się ojciec, potem matka powiedziała, że takie dzieci nie mają duszy. To prawda, jest dobry, ale bardzo podatny na wpływy broniła się ja, chroniąc byłego męża.
Nienaturalne, rozumiem skinął brodacz. Dobra, jedźmy sprawdzić. Powiedz, gdzie jest wasza żłobek, a ja wyruszam.
Usiadłam w fotelu, walcząc z myślami. Wiedziałam, że brodacz nie zostawi mnie tak po prostu. Jedyną nadzieją była siła drugiego mężczyzny, który zdawał się patrzeć na mnie ze współczuciem.
Kiedy dotarliśmy do grupy: opiekunki, rodzice w ciepłych kombinezonach, wszyscy zamilkli i spojrzeli na mnie. W takiej towarzyskiej sytuacji nie miałam szans się ukryć. Mała Irka (czterolatek) nie bała się obcych mężczyzn; od razu zapytała, czy to nie jest Mikołaj z brodą i czy nie widzieli jej taty. O tatę pytała wszystkich, a ja przyzwyczaiłam się do tego i nie wstydziłam się. Gdy wsiadłyśmy do auta, Irka zainteresowała się kierownicą i oznajmiła, że potrafi prowadzić.
Brodacz roześmiał się:
Urocza dziewczynka. A ty mówisz, że jesteś nienaturalna. Chcesz loda?
Tak! rozpromieniła się Irka.
Pojechaliśmy najpierw do lodziarni, potem do sklepu, gdzie brodacz napełnił koszyk rybą soloną, egzotycznymi owocami i serami pleśniowymi. Ja wolałabym kurczaka i makaron, ale nie patrzy się koniowi w zęby.
Dostaliśmy się do domu, a lekko trzeźwy brodacz poprosił o herbatę. Gdy rozgrzewałam piec, on patrzył zdziwiony i rzekł:
Myślałem, że miałem ciężkie dzieciństwo Czy naprawdę macie toaletę na zewnątrz?
Naprawdę uśmiechnęłam się.
Zrozumiałam, że nie jest groźny, tylko niezdarny. Jego pomocnik był w sumie miły: podsunął mleko, chleb, zwykły ser i twarożki dla dzieci. Chyba sam ma dzieci.
Gdy w końcu pozbyłam się nieproszonych gości, ogarnął mnie nagły przypływ łez. Płakałam, bo bałam się Irki, ale nie mogłam przestać; płynęły same, jakby od pierwszego dnia, kiedy mój były mąż spakował walizki i wrócił do mamy, zostawiając mnie w nowym domu w ciąży. Dziękuję, że nie podzielił domu. Powiedział, że choć dziecko jest nienaturalne, niech zostanie w domu.
Następnego ranka przy wyjściu z uzdrowiska stał ten sam jeep. Brodacza nie było tylko kierowca, Wacek.
Wsiadaj powiedział. Zawożę cię do miasta.
Po co? zdziwiłam się. Czy jestem jak twoja mama?
Odpieprz się odparł Wacek, zaciągnięty. Nieważne, dokąd jadę, pomyślałem, że mogę cię podwieźć.
Dobrze westchnęłam. A gdzie twój szef?
Odpoczywa. Nie gniewaj się, jest w porządku. Wczoraj urodziny jego matki, ale nie żyje już. Nie pije, serio.
Kiwnęłam głową. Co mnie to obchodziło. Wsiadłam.
Jazda zaczęła się ciszą. Wacek nie był typem, który potrafi podtrzymać konwersację, ale w końcu zapytał:
Czy naprawdę dziecko było z probówki?
Tak.
No dobra, ludzie potrafią wymyślić wszystko.
Masz własne dzieci?
Nie. Nie chcę dzieci, mam trójkę młodszych, już mnie wyssały. Najlepsze jest jedno.
Rozumiem przytaknęłam.
Irka zachwyciła się samochodem i zapytała, czy znowu pojedziemy do lodziarni.
Nie odparłam. Nie ma pieniędzy.
No co, jedziemy zaproponował Wacek.
Nie stać mnie odpowiedziałam prosto.
Ja pokryję machnął ręką.
W drodze powrotnej Irka zasnęła. Myślałam, jak ją wyjąć z auta, kiedy Wacek wziął dziewczynkę na ręce i zaniósł pod dom.
Delikatna, mruknął. I nie warta.
Po kilku dniach nie widziałam Wacka, aż znów spotkałam go przy jeździe, ale już z brodą. Przedstawił się:
Wiktor. Przepraszam za tamten raz, byłem pod wpływem. Chciałbym naprawdę zaprosić cię na kolację w restauracji. Nie dziś, kiedy ci pasuje.
Na początku chciałam odmówić, ale pomyślałam: czemu nie? Mam choć jedną sukienkę. Tylko kogo zostawić z córką?
Wiktor zaproponował:
Mogę się tym zająć.
Zostawić dziecko z nieznajomym wydawało się ryzykowne, ale Wacek budził zaufanie. Poprosiłam, by Irka była w pokoju zabaw, co było wygodne i nie wywoływało strachu, że zostanie sama z obcym.
Kolacja była zabawna. Wiktor był gadatliwy i lekko zarozumiały, ale miał urok. Po raz pierwszy poczułam się kobietą. Gdy zaproponował wyjście na wystawę w przyszłym tygodniu, zgodziłam się.
Irka była zachwycona zarówno pokojem zabaw, jak i Wackiem. Kiedy przyniósł torbę z zakupami, pomyślałam, że to już za dużo, ale Wacek powiedział:
To od Wiktora.
Paczki pojawiały się co trzy dni, a ja nie wiedziałam, czy dziękować Wiktorowi, czy odmawiać pomocy przecież sama pracuję i zarabiam na chleb z masłem. Nie umiałałam znaleźć odpowiednich słów. Wiktor zaczął już mnie podrywać: woził mnie do restauracji i na wydarzenia kulturalne, rzadko, bo miał dużo pracy, ale wyglądało to jak randka. Wacek został opiekunem, i tak wszyscy byli zadowoleni.
Pewnego wieczoru Wacek wypowiedział:
Wiktor chyba się w tobie zakochał. Myśli o ślubie. Dziecko go przeraża, bo to nie jego.
To uderzyło mnie. Zakochać się? Nie miał nawet ręki na mnie. A dziecko nie moje
Nie chcę się żenić westchnęłam.
A czemu nie? ożywił się Wacek. On jest bogaty, będziesz jak pod kamienną murawą.
Nie potrzebuję bogactwa
Czego więc potrzebujesz?
Wzruszyłam ramionami, przypominając sobie byłego męża nie potrzebuję już takiego tata.
Nie wiem przyznałam szczerze.
Wacek nagle podszedł, przyciągnął mnie i pocałował. Przestraszyłam się, odskoczyłam. Wacek sam się wystraszył i zarumienił.
Przepraszam, nie wiem przepraszam wyszeptał i uciekł.
Nie zdążyłam nawet odczuć, czy to było przyjemne, czy nie. Teraz nie wiem, jak z nim rozmawiać.
Następnego dnia Irka zachorowała. Gorączka, okropny dreszcz. Musiałam wziąć zwolnienie, a w uzdrowisku nie lubią chorować. Wiktor się zmartwił, bo mieliśmy iść do teatru.
Może Wacek zostanie z nią?
A może się zarazi? niepewnie powiedziałam.
Nie, nie będzie! Idziemy, chciałam iść na ten spektakl!
Nie wiem, dlaczego się zgodziłam może bałam się stracić bilety, a może naprawdę chciałam zobaczyć spektakl. Do wieczora Irce było lepiej. Wiktor w końcu zaproponował wyjazd na ośrodek narciarski, ale ja zatrzymałam go:
Słuchaj, kupujesz mi jedzenie i bilety do teatru, ale to już za dużo. Nie jadę na twój koszt na stok.
Jakie jedzenie? zdziwił się.
To Wacek przynosi.
Nie rozumiem. Żadnego jedzenia Wacek to dobry człowiek. A jeśli chodzi o stok, moja mama kochała narty, niech ktoś ją zaprosi.
Wtedy nagle olśniło mnie: wzięłam Wiktora za ręce i powiedziałam:
Twoja mama na pewno byłaby dumna, że jesteś taki. Ale nie musisz tak robić. Znajdź kogoś, kogo naprawdę kochasz. Co będziemy robić razem? Nawet jeśli mnie ubierzesz, pozostanę sobą, tak jak twoja mama. Myślę, że kocham kogoś innego
Wiktor się rozczarował, łza spłynęła po policzku. Powiedział, że nie rozumie kobiet. Pojechał mnie do domu, a potem odjechał, zostawiając mnie samą.
Irka spała przy misiu, którego dał Wacek. Sam Wacek przytulił się w fotelu. Po cichu podeszłam, pochyliłam się i delikatnie pocałowałam go w usta. Obudził się, nie rozumiejąc, co się stało. Irka dodała:
Wczoraj zbyt szybko uciekłeś. Nie spodziewałam się tego, przestraszyłam się.
I pocałowała go jeszcze raz. Teraz już nikt nic nie bał się.
