Drogi Dzienniku,
Dziś po raz kolejny poczułem, jak człowiek potrafi zwieść samego siebie. Siedząc w kuchni przy nowej gospodyni, słuchałem jej cichych słów, które wibrowały w powietrzu niczym szelest starej zasłony:
No i co mam z tobą zrobić? mówiła, patrząc na mnie, choć nie była już tą, co przygarnęła mnie kiedyś, gdy byłem małym kociakiem.
Mój trzylatek wciąż wyczuwał ton jej głosu; wiedziałem, że mnie nie lubi i że nie mam już w jej domu miejsca. Wiedziałem też, że jej starsza sąsiadka odeszła z tego świata. Tej nocy leżałem przy jej nogach i patrzyłem, jak jej dusza niczym biała mgła wznosi się ku sufitowi, po czym znika przez otwarte okno.
Kiedy rano przeszedłem przez pokoje, zobaczyłem nowy przedmiot w każdym kącie. Nie podobał mi się ich zapach coś obcego, jakby ktoś przyniósł wiatr z daleka. Stara, przytulna atmosfera mieszkania zamarzła.
Niedługo potem po prostu zniknąłem. Pani, która zamieszkała po mojej byłej właścicielce, weszła do kuchni, by podać mi jedzenie, i zobaczyła, że wczorajszy posiłek leży nietknięty.
Może tak lepiej westchnęła z ulgą.
Nie czekałem, aż mnie wyprząsną lub wyrzucą na ulicę. Cicho przemykałem przez otwarte drzwi, kiedy wnoszono i wynoszono rzeczy. Szukałem nowych, nieznanych ścieżek, przeskakując płoty i przechodząc przez drogi, unikając miejsc, gdzie zimno wkradało się w serca ludzi. Chłopcy rzucali w mnie kamienie, dwa razy spadłem z dachu, ale wciąż biegłem dalej, uciekając od przeszłości.
Zatrzymałem się dopiero, gdy wyczerpała mnie siła. Głód walił w brzuchu, przypominając, że nie jadłem od trzech dni. Spojrzałem w stronę starego płotu za nim stał mały, drewniany domek, który wyglądał, jakby nigdy nie miał mieszkańców. Nie pachniało jedzeniem, lecz ciepłem i spokojem.
Przesunąłem się przez szczelinę w płocie i wślizgnąłem się do środka. Na poddaszu otwarte okno prowadziło na świat zewnętrzny. Stosy siana wypełniały przestrzeń, a w rogu leżał stary koc. Położyłem się na nim i po raz pierwszy poczułem, że to mój dom, że moje miękkie łapki mogą się wreszcie odprężyć.
Znowu burczało w brzuchu, ale zamknąłem oczy i zasnąłem. Obudził mnie ludzkie głosy. Przez otwarte okno podglądałem dziedziniec, gdzie mała dziewczynka o imieniu Bogumiła rozmawiała z kimś i wkładała coś do żelaznej miski. Natychmiast rozpoznałem jedzenie w powietrzu unosił się apetyczny aromat.
Zagłębiłem się w jedzenie, mój żołądek zdradliwie burczał. Cicho zsunąłem się z poddasza i podszedłem do miski. Skoczyłem, złapałem największy kawałek, który się udał, i pobiegłem w stronę drzwi na czas.
Za domem pojawiła się Bogumiła, a za nią ruszył rudawy pies, po którym biegły dwa pulchne szczeniaki.
Chodźmy, mój kochany rzekła dziewczynka, delikatnie głaszcząc Małą Rudą przyniosłam ci jedzenia, chodźmy.
Wtedy usłyszałem znajomy głos ciepły i pełen miłości, taki sam jak kiedyś w domu.
O, goście! wykrzyknęła Bogumiła, i ty jesteś głodny, kocie.
Zauważyła, że siedziałem przy misce, nie mając sił uciec dalej. Spojrzała na mnie, nie zwracając uwagi na moje futro, i podała mi kolejne kawałki:
Jedz, widzę, że naprawdę głodujesz dodała, po czym nalała mleka do małej miseczki.
Poczułem, jak spokój wraca do mojego serca. Zjadłem wszystko, wypiłem mleko i wróciłem na poddasze, gdzie znów zasnąłem na swoim kocu. Zrozumiałem, że wreszcie jestem w domu.
Tak spędziłem całe lato. Bogumiła codziennie przychodziła, karmiła mnie i Małą Rudą, którą tak kochała. Zyskałem siłę i zdrowie. Razem jedliśmy z jednej miski, a ja już nie czułem się obcy.
Nauczyłem się łapać myszy na poddaszu i przy okazji podawałem je Bogumiły jako podziękowanie. Śmiała się i mówiła: Dzięki, mój mały łowco. Pozwoliła mi się głaskać, czując ciepło, które kiedyś znałem w dawnym domu.
Nadeszła jesień, noce stały się chłodniejsze. Nie znałem zimna, nigdy nie widziałem śniegu, a rano zobaczyłem białe ćmy w ogrodzie. Był koniec października.
Tego dnia Bogumiła nie przyszła sama przyjechała z wózkiem, trzymając w dłoni dłoń dziadka Zbigniewa. Z daleka obserwowałem nieznajomego. Bogumiła weszła na dziedziniec i zaczęła podawać jedzenie. Z domku, w którym mieszkała rodzina psów, wybiegły Mała Ruda i dwa szczeniaki.
O, wy! Cała rodzinka zaśmiał się Zbigniew.
Tak! Zaraz przyjdzie i kot dodała dziewczynka, spoglądając w górę na poddasze.
Nie usłyszałem w jego głosie groźby, więc zeszłam po schodach.
Chodź, nie bój się powiedziała Bogumiła i pogłaskała mnie po grzbiecie.
Uspokoiło mnie to, i znów zjadłem.
No to jedziemy do domu rzekł dziadek, czas wracać do lasu, tam będzie nam lepiej. Ujął szczeniaki i położył je w wózku. Mała Ruda podbiegła za nimi, a ja stałem czujnie.
Kocie, chodźmy, nie bój się, jedziemy do dziadka w las zachęciła dziewczynka.
Jej głos, sposób mówienia, przypominały mi moją pierwszą panią, która ocaliła mnie, gdy byłem małym kociakiem na ulicy. Bogumiła wzięła mnie delikatnie na ręce i położyła w dużym koszu wyłożonym ciepłą ściereczką. Nie walczyłem. Zamknąłem oczy i po raz kolejny uwierzyłem człowiekowi.
Zwierzęta są jedynymi istotami, które potrafią nam wybaczyć wszystko i kochać nas mimo wszelkich przeciwności.
Z wyrazami wdzięczności,
Mruczek.
