Hej, słuchaj, mam dla Ciebie opowieść, którą właśnie przetłumaczyłam na nasz polski klimat, więc usiądź wygodnie i wyobraź sobie, że mówię Ci to pod pachą, przy kawie.
Była kiedyś młoda kobieta, nazywała się Bianka, choć wciąż lśniła pięknem mimo szarej codzienności. Każdego ranka stała przy rogu na przejściu dla pieszych przy Warszawskim rynku, trzymając w ręku stary flet, który lekko połyskiwał w słońcu, choć jej sukienka była wyblakła, a brzuch już zaokrąglony z ciążą. Mimo wszystko duch nie poddawał się.
Ludzie przechodzili obok, niektórzy patrzyli, inni szeptali, a Bianka jedynie uśmiechała się i grała. Jej melodia wznosiła się ponad miejską hałas, słodka i delikatna, niosąc ból i nadzieję. Na chwilę nie była już bezdomną była po prostu Bianką, dziewczyną, której piosenka dotykała serca. Gdy grała, miasto zdawało się wstrzymać oddech. Dzieci zwalniały kroki, a nawet policjanci uśmiechali się.
Muzyka była jej jedynym schronieniem, jedyną nadzieją. Każdy grosz wpadający do metalowego kubka oznaczał jedzenie na kolejny dzień czasem chleb, czasem ryż od sprzedawcy przy rogu. To wystarczało jej i małemu życiu rosnącemu w brzuchu. Po kilku godzinach grania, Bianka odłożyła flet, pogłaskała brzuszek i szepnęła: Dobra robota, kochanie. Może jutro spróbujemy przy parku?. Jej cichy śmiech uniósł się w powietrzu. Złożyła rzeczy flet, kubek, małą szmatkę, którą używała jako mata kiedy nagle przeszywający krzyk opon przejął gwar ulicy. Obróciła się na czas i zobaczyła czarny sportowy samochód pędzący w stronę krawężnika.
Drzwi auta otworzyły się z hukiem i dwaj mężczyźni wypchnęli małą dziewczynkę, nie starszą niż sześć lat, na bruk. Dziecko upadło, krzycząc z bólu. Zanim Bianka zdążyła zareagować, drzwi zamknęły się, a samochód zniknął w korku, jakby nic się nie stało. Ludzie wciągnęli oddech, ale nikt nie ruszył się. Bianka rzuciła wszystko i pobiegła.
Jej szpilki uderzały w bruk, kiedy autobus nadjechał, szczypiąc rogiem, ledwie omijając dziecko. Bianka dopadła je w ostatniej chwili, chwyciła za małą rękę i przyciągnęła do siebie. Trzymała ją mocno, serce waliło jak szalone. Spokojnie, spokojnie. Już jesteś bezpieczna, kochanie. Dziewczynka drżała, twarz pokryta łzami i kurzem. Mnie mnie znowu wycedziła. Bianka zobaczyła, że dziewczynka nie jadła od dawna dłonie zimne, wargi blade. Delikatnie odgarnęła włosy i powiedziała: Zdobądźmy ci coś do jedzenia.
Poszły do małego straganu przy drodze, gdzie Bianka wydała zarobione na ten dzień pieniądze kilka złotych na talerz ryżu i fasoli. Patrzyła, jak dziewczynka zjada posiłek z apetytem, ale niewinnym. Nie jedz za szybko, skarbie. Jedzenie nie ucieknie zaśmiała się lekko Bianka. Kiedy skończyła, zapytała cicho: Jak masz na imię?. Dziewczynka zawahała się, spojrzała na małe dłonie i powiedziała: Jadzia. Bianka uśmiechnęła się szerzej. Jadzia, wiesz, gdzie mieszkasz? Albo kim byli ci panowie? spytała. Jadzia pokręciła głową. Nie pamiętam. Chcę tylko tatę. Serce Bianki ściskało się; wiedziała, że nie może zostawić Jadzia samej, ale sama nie poradzi sobie.
Dobrze, Jadzio, pójdziemy do komisariatu, może pomogą nam znaleźć twojego tatę powiedziała ciepło. Jadzia chwyciła jej rękę, mała i drżąca, ale dała Biance odrobinę nadziei, którą nie czuła od lat. Razem ruszyły w stronę najbliższego posterunku policji, mijając spojrzenia przechodniów. Obraz kobiety bezdomnej, ciężarnej, trzymającej rękę w drogocennym stroju dziecka, był niezwykły, ale Bianka nie przejmowała się tym. Trzymała Jadzię mocniej.
Na komisariacie Bianka opowiedziała wszystko: jak samochód zatrzymał się, jak mężczyźni wypchnęli dziewczynkę, jak ją uratowała. Oficer ze zrozumieniem spojrzał na Jadzia i zapytał: Jak masz pełne imię? Jadzia szepnęła: Jadzia Wójcik. Policjant przewinął w komputerze imię i nagle przyglądał się drugiemu koledze, potem ich twarz rozświetlił uśmiech.
Pani, to naprawdę ważne! Ta dziewczynka zaginęła dwa dni temu. Tata od razu zgłosił sprawę. To znany biznesmen, pan Marek Wójcik. Bianka zamarła. W rzeczywistości to była porwana dziewczynka. Może właśnie Pani uratowała jej życie powiedział oficer. Zadzwonił natychmiast do pana Wójcika, który przybiegł, jakby czekał przy drzwiach. Wysoki, w czarnym garniturze, spojrzał w stronę Jadzia. Jadzia! wykrzyknął, biegnąc. Dziewczynka rzuciła się w jego ramiona, płacząc: Tato!.
Pan Wójcik przytulił ją mocno, łzy spływały po twarzy. Myślałem, że cię straciłem na zawsze. Po chwili spojrzał na Biankę. Czy to pani ją znalazła? zapytał. Bianka skinęła głową, niepewnie: Tak po prostu. On podszedł, położył rękę na jej ramieniu i powiedział: Nie mogę panuć się słowami, ale proszę, weź tę wypłatę. Bianka odrężyła głowę: Nie, nie chcę pieniędzy. Chciałam tylko, żeby była bezpieczna. Pan Wójcik uśmiechnął się i zapytał: Jak się pani nazywa?
Bianka odparła nieśmiało. Bianko, dziękuję. Dzięki pani odzyskałem cały świat. Pożegnali się, a Jadzia machnęła na pożegnanie: Do zobaczenia, Bianko. Dziękuję. Bianka patrzyła, jak odchodzi, a w sercu czuła lekki płomień nadziei.
Po wszystkim wróciła na swój zwykły róg. Noc już zapadła, miasto ucichło, a ona usiadła na bruku i spojrzała w gwiazdy. Po raz pierwszy od lat serce biło spokojnie. Pomyślała o dziecku w brzuchu, które wkrótce usłyszy jej melodię. Może kiedyś opowiem mu tę historię szepnęła, dotykając delikatnie brzucha.
Następnego ranka obudziła się pod latarnią, rozciągnęła się, zwinęła cienki koc i ruszyła na swój znany kawałek przy przejściu. Włos wiotczał, a w brzuchu znowu lekko podskakiwał mały żołądek. Złapała swój flet, położyła kubek, przywitała się z przechodniami. Jeden starszy pan podszedł i wrzucił monetę, mówiąc: Bóg niech pani błogosławi. Inna kobieta podsunęła bułkę: Trzymaj się. Bianka skinęła głową, ruszyła dalej, nucąc wesoło.
Po kilku godzinach znowu usłyszała ten sam huk opon czarny samochód znów zbliżał się do krawężnika. Drzwi otworzyły się, a z auta wyskoczyło mężczyzna i wyciągnął Jadzię, ubrana w elegancką sukienkę, którą Bianka nigdy nie widziała w swojej skromnej szafie. Jadzia podbiegła do Bianki, trzymając się jej rękawa i krzycząc: Tato!. Pan Wójcik podbiegł, przytulił ją mocno i dodał: Dzięki wam obojgu. Na chwilę wszystko się zatrzymało w samochodzie stała ich nowa rodzina.
Następne dni płynęły w rytmie zakupów, szukania ubrań i rozmów przy stole. Pan Wójcik zaprosił Biankę do swojego rezydencjonalnego domu w Złotowie, w otoczeniu fontann i ogrodów. W tym miejscu mieszkała też Weronika, żona pana Wójcika, z którą Bianka początkowo nie dogadywała się zbyt dobrze, ale później zrozumiała, że może być przyjaciółką. Mama Teresa, kucharka, serwowała ryż z fasolą, a potem zupę z okry, którą Bianka uwielbiała.
Jadzia stała się stałym gościem w domu, pomagając przy odrabianiu lekcji i rysowaniu obrazków. Bianka w końcu mogła odpocząć w swoim własnym pokoju, z łóżkiem i oknem, przy którym widziała fontannę i grający w oddali wiatrak. Codziennie grała flet, a melodia rozchodziła się po całej posiadłości, niosąc spokój i nadzieję.
Jednak nie wszystko było różowe. Weronika, zazdrosna o uwagę, jaką pan Wójcik poświęcał Jadzi i Biance, zaczęła knuć podstępny plan. Pewnego wieczoru Bianka usłyszała jej rozmowę przy telefonie: Weronika planowała porwać Jadzię, by zemścić się za to, że stała się gościem w ich domu. Bianka zdążyła szybko poinformować pana Wójcika, który natychmiast zgłosił sprawę policji.
Po krótkim, lecz napiętym śledztwie, przyłapano Weronikę przy próbie kryminalnej. Została aresztowana, a jej plan odrzucony. Pan Wójcik przyznał, że nie wierzył w jej winę, ale teraz rozumiał, że Bianka i Jadzia uratowały nie tylko dziewczynkę, ale i jego rodzinę od wewnętrznego zagrożenia.
Kilka miesięcy później w domu rozbrzmiewały już nie tylko nuty fletu, ale i płacz noworodka. Bianka w końcu urodziła chłopca, którego nazwali Nadzieja bo każdy jego oddech przypominał im, jak bardzo warto walczyć o dobre serca. Jadzia teraz już starsza stała się wielka siostra, dzieląc się kredkami i opowieściami. Pan Wójcik, Weronika już w sądzie, a potem w więzieniu, i cała rodzina wreszcie odetchnęła.
Teraz, kiedy patrzę z balkonu na fontannę, słyszę, jak woda cicho szemrze. W tle gra mój flet, a w brzuchu malutki płacz nowego życia. To taki piękny moment: po burzy przychodzi spokój, a ja wiem, że kiedyś opowiem temu małemu chłopcu, jak kiedyś uratowałam Jadzię, a ona uratowała mnie. Dzięki temu wszystkim, które spotkałem po drodze, w końcu mam dom, rodzinę i melodię, która nigdy nie zgaśnie.
Dzięki, że wysłuchałaś. Do zobaczenia, kochana, i pamiętaj dobro zawsze wraca, choćby w najdzikszym zakątku miasta.
