Ranek zastał nas na zakurzonej drodze prowadzącej ze wsi. W jednej ręce trzymałam małą dłoń Zosi, w drugiej lekką walizkę wypchaną nie tyle rzeczami, co zdradzonymi nadziejami. Autobus, sapcząc, odjeżdżał od przystanku, zabierając nas daleko od miejsca, gdzie jeszcze kilka godzin temu wierzyłam w cokolwiek. Wyjeżdżałam, nawet nie żegnając się z Markiem. On w tym czasie był na rybach, o świcie, o którym opowiadał dzień wcześniej z takim entuzjazmem. Patrząc przez zakurzone okno na pola uciekające za nami, uświadomiłam sobie gorzką prawdę: nie spotkałam mężczyzny, za którego miłość warto byłoby walczyć. A wszystko zaczęło się tak pięknie, tak oślepiająco romantycznie, że zapierało dech w piersiach.
Marek dosłownie wdarł się w moje życie, gdy był na ostatnim roku studiów. Nie dawał mi spokoju, zasypywał komplementami, patrzył zakochanymi oczami, w których topniały wszystkie moje wątpliwości. Powtarzał, że mnie kocha, że nie wyobraża sobie życia bez mnie i bez mojej czteroletniej córeczki Zosi. Jego upór, młodzieńcza szczerość i zapał stopiły lód w moim sercu, które jeszcze nie zdążyło się podnieść po stracie pierwszego męża. Już po trzech miesiącach od poznania zaczęliśmy razem mieszkać w moim mieszkaniu. Był pełen planów i obietnic.
Alu, kochana jego oczy świeciły jak dwa bezdenne jeziora za miesiąc dostanę dyplom i zaraz pojedziemy do mojej wsi. Przedstawię cię rodzicom, całej rodzinie! Powiem im, że jesteś moją przyszłą żoną! Zgadzasz się? Objął mnie, a cały świat wydawał się tak prosty i jasny.
Dobrze, zgadzam się odpowiedziałam, a w duszy tliła się nieśmiała nadzieja. Tak często mówił, że jego matka jest dobrą, gościnną kobietą, która kocha gości i umie stworzyć przytulną atmosferę. Wierzyłam mu. Tak bardzo chciałam wierzyć.
Wieś, w której Marek się urodził i wychował, powitała nas cichym wieczornym słońcem. Cała rodzina mieszkała blisko siebie, dosłownie drzwi w drzwi. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że niedaleko mieszkała miejscowa piękność Irenka, zakochana w Marku od dzieciństwa, przedmiot powszechnej dumy i, jak wszyscy sądzili, idealna przyszła żona. Nie wiedziałam też o dziadku Kazimierzu, ojcu Markowego ojca, który mieszkał opodal w swoim starym domku i często zaglądał do syna do łaźni, bo jego własna dawno się pochylała. Dziadek Kazimierz spokojnie dożywał swoich dni, często wpatrując się w wzgórze za wsią, gdzie pod brzozą spoczywała jego żona. Wiedział, że dziś przyjadą goście wnuk przywozi narzeczoną.
W przeddzień dziadek Kazimierz zajrzał do syna i zastał swoją synową Halinę w ponurym, rozdrażnionym nastroju.
Znowu pokłóciliście się z Leszkiem? spytał, już szykując się do czytania synowi morału.
Ale Halina, zobaczywszy go, pierwsza wylała swoje niezadowolenie:
Cześć, dziadku. Wiesz, że nasz Marek się żeni? Jutro przywozi tu swoją wybrankę.
Wiem, Leszek mówił. No to dobrze, czas już na niego. Studia skończył, pracę znalazł. Niech zakłada rodzinę, póki wiatr go nie rozniósł filozoficznie mruknął dziadek.
Tak, tylko że ta wybranka prychnęła Halina, a jej twarz wykrzywiła się z obrazy. Starsza od niego o trzy lata! I dziecko przy niej, czteroletnie! Jakby naszych wiejskich dziewczyn brakowało! Nasza Irenka na przykład, piękna, pielęgniarka, pracowita A ta co? Nie wiadomo, od kogo dziecko, jaka jej rodzina. Po co mu cudzy ciężar? Swoje dzieci jeszcze urodzi! Pewnie się cieszy, że takiego faceta ze studiami złapała
Halina, nie twoja sprawa wtrącił dziadek Kazimierz, ale synowa już go nie słucha
