Zалишите ją w szpitalu, wmawiali krewni.
Po co w ogóle ją zabrałaś? szalał mężu, machając w kierunku leżącej w kołysce nowonarodzonej córeczki. Przecież jasno powiedziano ci diagnozę!
Jak możesz być tak? Czy ogarnąłeś w co się pakujesz?
Ola, choć otoczona wątpliwościami, wiedziała, co w niej gra: nie tylko jej ukochany Szymon, ale i cała rodzina trzymali się przekonania, że to nie przeżyje.
Nawet jej mama Jadwiga i babcia Stasia, którą Ola nazwała Krysia, wykrzykiwały:
Po co, Olu? Będziesz rodzić jeszcze jedną! To przecież jakaś trauma! Weź nosze, żebyś nie przewróciła się przy chodzeniu, córeczko!
Mówili, że nie wytrwa długo!
Tak, mówili. I proponowali zostawić dziewczynkę w szpitalu. To było naturalne: nie każdy rodzic da radę z takim wstrząsem. Gdyby mamo zostawiała zdrowe dzieci, to chore
Maleńka nie płakała: miała niebieskie usteczka i blade paluszki medycyna nazywa to akrocyanozą. Zdiagnozowano u niej wrodzoną wadę serca średniej ciężkości ubytek przegrody międzykomorowej. Przeżyć można, ale niełatwo.
Doktor tak powiedział. Wtedy Ola postanowiła zabrać dziewczynkę do domu, bo w sprawach dziecka ostatnie słowo zawsze należy do matki. I tak zaczęła się akcja.
Kochający mąż i ojciec odpadł prawie natychmiast, gdy zobaczył, że nie zamierza rezygnować z córy. Na koniec wrzasnął, że jeśli żona się rozmyśli, może kiedyś wróci. I że jeśli nadal chce z nim żyć, niech się pospieszy.
Taka była ich, z Szymonem, silna miłość.
Ola nie obwiniała męża nie każdy potrafi poświęcić się tak na dobre. W końcu mąż przyjechał po Olę i córeczkę, choć bez bukietów i balonów po co się cieszyć?
Babcie z obu stron od razu dały radę: zostaw w szpitalu tego na odrobinę nam nie potrzeba. Czy naprawdę wierzycie, że nie ma cudzych dzieci?
Ola próbowała zrozumieć rodziców i męża, ale nie szło jej tak dobrze: przynajmniej mały bukiecik nie byłby zaszkodził? Nikt nie poparł młodej mamy! Jeden jedyny wierny szkolny kolega, od dzieciństwa zakochany w Oli Michał Zieliński.
Michał i Ola rzadko rozmawiali ostatnio; Szymon był przeciwny:
Przyjaźń między płciami nie istnieje, nie wiesz, co mówisz! Nigdy nie uwierzę, że was coś łączy!
Michał i Ola pogodzili się, choć Ola często wspominała swojego wesołego kumpla z prostą rodziną, którego nie lubiła mama Jadwiga.
Ale Alexander Wróbel, inny przyjaciel, był lepszy: świetny facet, nie jak ten szalony po studiach pracuje w fabryce! Tam gdzie rakiety krzyżują niebo, a IT wchodzi wszędzie.
Michał pracuje jako operator maszyn w zakładzie i jest z tego dumny.
Wiesz, Olu, mawiał, przydano mi podwyżkę! Może mama pozwoli ci wyjść za mnie?
Naiwny kochanek liczył, że jeśli mama zgodzi się, piękna Ola zostanie jego żoną przyjaźń z czasem ma się przemienić w miłość. Jednak Ola już była zakochana w Szymonie, przystojnym chłopaku z dobrej rodziny, którego zaakceptowała mama.
No to mam to, nie wstydzę się pokazać koleżankom! Nie takiego prostego zalotnika, jak twój! mówiła.
Ola nie rozumiała, po co jej wybrać partnera do pokazywania przyjaciółkom własnych czy maminy. Cieszyło ją jednak, że matka podoba jej się wybór: w przeciwnym razie kobieta dominująca wcisnąłaby swój pazur.
W końcu matka wpadła w furorę, gdy córka odeszła wbrew jej woli i nie napisała odmowy:
Jak śmiesz się sprzeciwić, łobuziaku? Od dziś nie mam córki! I nie wchodź do mnie ze swoim
W efekcie Ola przywiozła dziewczynkę ze szpitala i znalazła się w roli Katki Tichomirovskiej z filmu o Warszawie i łzach. Tylko że u Oli w Lenki (naszej Jagody) wykryto poważną patologię, a przeskoczyć z fatalnej rzeczywistości do bajkowego życia nie udało się.
Gdy Ola zgodziła się na to wszystko, nie liczyła, że od razu odwrócą się od niej wszyscy mąż, obie mamy, ojcowie i reszta krewnych. Cała rodzina stanęła po stronie Jadwigi:
Co ty, szalejesz? Całe życie chcesz się rozpaść? Oddaj ją z powrotem, zanim przyzwyczaisz się! I Szymon od razu wróci!
Jednak Ola, w szoku po zdradzie krewnych i ukochanego, nie chciała, żeby Szymon wrócił. Choć wciąż kochała męża, w jej wnętrzu zaczęło się coś niszczyć. Było jasne, że nie da się żyć ramię w ramię i wszystko się zmieniło nie na lepsze.
W tym samym dniu mąż odjechał, zostawiając ich w mieszkaniu Ola miała własne lokum, a rzeczy zabrał później.
Ola została sama z żałobą i chorym Jagodą: nie tak wyobrażała sobie przyszłość i różową pokój dla córeczki! Szymon sam położył tapetę: Mojej córce będzie wszystko, co najlepsze!.
Różowy pokój był, ładne białe meble stały, ale przyszłość Jagody była mglista. Czy będzie?
Łzy nie płynęły tylko emocje. Wtedy Ola zadzwoniła do wiernego Michała, z którym więź prawie zgasła: «Co było, bracie?» Mąż był przeciw. Tak, mąż który przejadł się gruszką
Ola opowiedziała to nowemu chłopakowi, a on, choć rozumiał absurd sytuacji, nie mógł ukryć radości! Bo do poczekalni, gdzie spędził ostatnie lata, podjeżdżał wymarzony pociąg: Michał w końcu znalazł swoje szczęście!
W mieszkaniu od razu zaczęło się dziać: dziewczyna uspokoiła się przy herbacie z mlekiem tak trzeba! Michał wybiegł do sklepu po wszystkie potrzebne rzeczy dla niemowlęcia już wszystko było kupione.
Łóżeczko przestawiono do drugiego pokoju Ola powinna spać obok! Na wyciągnięcie ręki! I nie kłócić się!
Ola nie kłóciła nagle spadła na nią niewyobrażalny zmęczenie: po silnym nerwowym napięciu człowiek wreszcie się uspokaja. Pierwsza piękność z klasy Ola Borowska powoli dochodziła do siebie.
Po prostu padła, nie myśląc o niczym bo wierny i niezawodny Michał był przy niej: Nie martw się, Olu za nią popatrzę! I rzeczywiście popatrzył, co ciekawe
Kiedy się obudziła, pielucha u dziewczynki była wymieniona, w kuchni bulgotał rosół, Michał drzemał przy śpiącej Jagodzie Ola spała po drugiej stronie łóżka.
Obudzoną dziewczynę ogarnęło dziwne spokoje i pewność, że wszystko będzie dobrze: wykrzaczą się razem. Troje z nich tak! powoli wyciągają się z bagna
Michał przychodził codziennie, pomagał zarówno fizycznie, jak i pieniędzmi: leczenie dziewczynki było kosztowne.
Aby Oli łatwiej było opiekować się niemowlęciem, zatrudniono nianię, która przychodziła na kilka godzin dziennie.
Wieczorem chłopak spacerował z dziewczynką i pomagał ją kąpać sama Olu nie dałaby rady. Ani mąż, ani mama nie dzwonili.
Po półtora miesiąca przyjechał po rzeczy Szymon:
Wiedziałem, że jesteś mi za plecami i może to nie mój wypadek u nas w rodzinie nie było defektów! Nie dzwoń do mojej matki! I na alimenty nie liczę!
Ona nie liczyła, i to już dawno nie liczyła.
Wtedy Michał delikatnie odsunął od krzyczącego i zupełnie zagubionego Olę i wypchnął intelektualnego chłopaka z dobrej rodziny za drzwi:
Wynocha, programisto!
Programista odszedł, a Ola wniosła pozew o rozwód. Nie udało się jednak uniknąć alimentów od biologicznego taty.
Czas płynął, leczenie córki przynosiło efekty zaczęła się lekko rumienić. Wielka poprawa miała nastąpić po operacji już wyznaczono termin.
Michał był przy niej cały czas. Gdy dziewczyna poprosiła go, by został, nie chodziło o wdzięczność, a o to, że potrzebowała go jako człowieka, nie tylko pomocnika.
Wkrótce Jagodę operowano: pooperacyjny okres minął bez komplikacji, a potem rozpoczęła się rehabilitacja i przyzwyczajanie do zdrowego życia.
Gdy dziewczynka poszła do szkoły, trafiła do studia folkloru świetnie śpiewała polskie ludowe piosenki, odkryła absolutny słuch.
Do tego czasu mama Oli prowadziła własny blog, który dziewczyna założyła pod wpływem Michała kochającego i niezbędnego!
Olu, jesteś genialna! Fotografuj Jagodę, podpisuj ciekawie i publikuj regularnie!
I tak zaczęła. Ludzie pokochali prostą historię dziewczynki, która wyzdrowiała po ciężkiej chorobie, jej pasje i radości.
Wkrótce Jagoda zaczęła wygrywać konkursy. Ola publikowała nie tylko zdjęcia, ale i nagrania jej piosenek. Liczba obserwujących rosła wykładniczo.
Relacje z mamą były chłodne: nie wybaczyła jej nieposłuszeństwa. Wnuczka nie interesowała ją ani chora, ani zdrowa: więc niech się sama rozwiązuje!
Pierwszy telefon odebrała była teściowa po zwycięstwie w konkursie:
Olu, jakże dziewczynka przypomina mojego Szymka jedno oblicze! My się po prostu zdumiewamy!
A śpiewa tak! A Szymek jest sam żona, dzieci nie ma. Może kiedyś się spotkamy?
Potem odebrał słuchawkę były mąż:
Przepraszam, rozgrzałem się wtedy. Teraz widzę, że się myliłem! Może wyjedziemy razem ja, ty i Jagoda? Przecież mogę rozmawiać z własną córką!
Oczywiście, Szymku! Ale musi tego chcieć i twoja córka!
A gdzie my możemy iść, Szymku? Muszę zapytać Jagodę, czy chce spotkać się z nieznanym wujkiem. Porozmawiam z nią i oddzwonię.
Trzynastoletnia Jagoda, świadoma, że ma dwóch ojców, nie chciała:
Po co? Nie znam go, mamo! O czym mielibyśmy rozmawiać?
Dlatego, drogie państwo, nie ma sensu. Tak jak w filmie dostaniesz dziurę po bajgla, nie Sharapov!
Następnego dnia zadzwoniła niespodziewanie mama Jadwiga, przywiązująca wielką wagę do wizerunku. Przyniosła piękne zdjęcie uroczej dziewczynki z luksusowym głosem, zdobywającą nagrody nie wstyd się pokazywać przyjaciółkom
Ola, choć miła i dobra, okazała się bardzo pamiętliwa kto by pomyślał! i nie wybaczyła babci, chcącej spotkać się z wnuczką, kryjącą
Oczywiście wspaniale mieć gotową, mądrą, zdrową, piękną, sukcesywną i samodzielną dziewczynkę. Lecz przyjemniej jest wyhodować takie cudo samemu: wtedy odczuwa się głęboką satysfakcję, że to ona była prawdziwą mamą! A Michał prawdziwy tata, oczywiście. To kosztuje wiele.
Reszta niech trzyma się za ręce i idzie, gdzie chce w las, na wieś, z siatkami na motyle: tam ich nie ma.
Okrutne? Tak! Sprawiedliwe? Tak! I to was także dotyczy, tato Szymonie i babciu Jadwigo, zwłaszcza
