W wieku 65 lat zrozumieliśmy, że nasze dzieci już nas nie potrzebują. Jak pogodzić się z tym faktem i zacząć żyć dla siebie?

W wieku 65 lat doszliśmy do wniosku, że nasze dzieci już nas nie potrzebują. Jak możemy pogodzić się z tym faktem i zacząć żyć dla siebie?
Mam 65 lat i po raz pierwszy w życiu zadaję sobie pytanie: nasze dzieci, którym z całych sił poświęciliśmy się razem z mężem, nie potrzebują nas już. Troje potomków, którym poświęciliśmy czas, energię i środki, otrzymało wszystko, czego pragnęli, i po prostu nas zostawiło. Syn nie odbiera telefonu, gdy do niego dzwonię. Czasem myślę: czy nie podadzą nam nawet szklanki wody, kiedy będziemy starsi?
Wyszedłam za mąż w wieku 25 lat. David był moim kolegą z klasy i długo mnie zalecał. Zapisany został nawet na ten sam uniwersytet, by być bliżej mnie. Rok po skromnym ślubie zaszłam w ciążę i urodziła się nasza córka. David musiał przerwać studia i podjąć pracę, a ja wzięłam urlop akademicki.
Były to trudne lata. Mąż pracował praktycznie bez przerwy, a ja uczyłam się być matką, jednocześnie kończąc edukację. Dwa lata później znów zaszłam w ciążę. Musiałam przejść na studia zaocznie, a David pracował jeszcze intensywniej, by nas utrzymać.
Mimo przeciwności wychowaliśmy dwoje dzieci: starszą córkę Emily i młodszego syna Michaela. Gdy Emily poszła do szkoły, wreszcie znalazłam pracę w swojej specjalności. Życie zaczęło się układać lepiej: David miał stabilne zatrudnienie i dobrą pensję, a my zamieszkaliśmy we własnym domu. Właśnie wtedy znów zaszłam w ciążę.
Narodziny trzeciego dziecka stanowiły kolejne wyzwanie. David jeszcze ciężej pracował, by utrzymać rodzinę, a ja opiekowałam się najmłodszą córką Anną. Nie wiem, jak to udało się nam utrzymać, ale powoli odzyskiwaliśmy równowagę. Gdy Anna poszła do pierwszej klasy, wreszcie poczułam ulgę.
Problemy jednak się nie skończyły. Gdy Emily zaczynała studia, oznajmiła, że zamierza wziąć ślub. Nie zniechęcaliśmy jej, bo i my pobraliśmy się młodo. Organizacja wesela i pomoc przy zakupie domu pochłonęły spory wydatek.
Michael także chciał własne mieszkanie. Nie mogliśmy mu odmówić, więc wzięliśmy kolejny kredyt i kupiliśmy mu mieszkanie. Na szczęście szybko znalazł dobrą pracę w prestiżowej firmie.
Gdy Anna była w ostatniej klasie liceum, wyznała, że marzy o studiach za granicą. Był to trudny moment, ale udało nam się zebrać środki na jej wymarzoną uczelnię. Anna wyjechała, a my zostaliśmy sami.
Z czasem wizyty dzieci stawały się coraz rzadsze. Emily, choć mieszkała w tym samym mieście, przychodziła rzadko. Michael sprzedał mieszkanie, kupił nowe w stolicy i odwiedzał nas jeszcze rzadziej. Anna po studiach pozostała za granicą.
Oddaliśmy dzieciom wszystko: nasz czas, młodość, pieniądze, a w zamian zostaliśmy dla nich niczym. Nie liczymy na ich pomoc ani wsparcie finansowe. Pragniemy tylko jednego od czasu do czasu usłyszeć od nich wiadomość, odwiedziny lub miłe słowo.
Wygląda jednak na to, że to już przeszłość. Zastanawiam się więc: czy nie nadszedł moment, by przestać czekać i zacząć żyć dla siebie? Może w wieku 65 lat zasłużyliśmy wreszcie na odrobinę szczęścia, które zawsze odkładaliśmy na ostatnie?