Kolacja
Stanisław Nowak.
Po pięciu latach od rozwodu Stanisław postanowił znów spróbować poważnego związku. Miał mieszkanie w Warszawie, stałą pracę w zakładzie przemysłowym, był przyjaznym człowiekiem i uważał się za dobrego, wrażliwego człowieka. Jednak nie wszystko tak się układało
Kobietom się podobał, nie da się ukryć, a koleżanki z pracy i samotne sąsiadki od dawna go obserwowały. Znano go jako pracowitego, spokojnego, bez złych nawyków złoto, a nie facet w pejoratywnym sensie. Miał już syna, co wydawało się dodatkowym atutem co weekend zabierał go do domu, spokojnie dogadywał się z byłą żoną. Wszystko wskazywało na niego jako na dobrego kandydata.
Gdy pojawiły się pierwsze propozycje, rozmowy były przyjemne, randki w teatrze, kinie, wszystko szło gładko. Lecz gdy temat poważnych zobowiązań wchodził w grę, Stanisław zamykał się w sobie, unikał spojrzenia i starał się nie podnosić tematu, który go stresował.
Bez sensu, dziewczyny mówiła jedna z nich. Wczoraj mu opowiadałam, że dobrze gotuję, zarabiam przyzwoicie, nie będę mu obciążeniem, a on od razu wymyślił wymówkę i pilnie musiał wrócić do domu
A ja? dodała inna, starająca się przyciągnąć uwagę. Mieszkanie mam, ładna twarz, ale gdy poprosiłam go, by się do mnie przeprowadził, chyba mnie po drodze podmuchnął
Młodszy kolega, który podsłuchał rozmowę, podśmiał się i dodał: Po co wam on? Niech sam sobie radzi, niech chodzi na ryby, niech wpada do baru Niech się nie wciąga w niepotrzebne problemy. Przecież po rozwodzie lepiej samemu.
Tego rodzaju uwagi nie były bez przyczyny. Przez pierwsze trzy lata po rozwodzie Stanisław naprawdę zastanawiał się, po co tak wcześnie wziął ślub, wciągnął się w domowe kłopoty i jeszcze w dwadzieścia pięć lat życia! Po rozwodzie trochę oszalał wieczorami wędrował po klubach, poznawał przypadkowe dziewczyny i przywoził je do domu. Po roku takiego życia zmęczył się, dusza domagała się spokoju. Niektóre przygody skończyły się nieprzyjemnie: jedna dama go okradła, inny mężczyzna go pobił przy wejściu. W końcu postanowił spotykać się tylko z kobietami, które dobrze zna, żeby nie było niespodzianek, a związki nie trwały dłużej niż kilka miesięcy.
Mieszkał tak nie idealnie, nie fatalnie. Pewnego dnia uświadomił sobie, że jego była żona, Jadwiga, nie była taką złą. Na początku gniewał się, że po rozwodzie zaczęła się bardziej ubierać, po roku wyszła za mąż i wydawało się, że jej los się odmienił. Okazało się jednak, że nie była ani złośliwa, ani chciwa po prostu chciała najlepszego. Żyli nadal w tym samym mieszkaniu, mieli pieniądze, syn był zdolny ale jak mówią, po kryzysie przychodzi spokój. Nie ma sensu rozpaczać, trzeba iść dalej i nie latać jak motyl od kwiatka do kwiatka.
Stanisław przyjrzał się otaczającym go przyjaciółkom. W jego czterdziestce wyglądał wciąż dobrze siwe skronie dodawały mu uroku, był szczupły, uśmiechnięty, ale serce nie leżało w żadnej z nich. Nie było w nich ciepła.
Tak powstała ta historia: znajomi mu nie odpowiadali, nieznajome kobiety wydawały się groźne mogły mieć zazdrosnych mężów, dzieci, a może i coś gorszego. Co zrobić? Czas płynie, nie będzie już wiecznie młody, chciałby w końcu stworzyć rodzinę, może nawet mieć jeszcze jedno dziecko. Nie chciał rzucać się na przypadkowe znajomości.
Wtedy los uśmiechnął się przyzwoicie kolega z pracy, niechcący, opowiadał o swojej siostrze. Wyobraź sobie, przyjechała z Krakowa, ma styl, jedzie w pięknym aucie, zmęczona hałaśliwym miastem. Chce mieszkać w mniejszej miejscowości, szuka dobrego faceta. Gdzie jej męża znajdę?
Stanisław w żartobliwym tonie wspomniał o swoich poszukiwaniach panny młodej. Wiem, jak to wygląda odpowiedział kolega. Gdy zaczynasz szukać, wszystko staje się trudniejsze. Może twoja siostra i moja siostra mają szczęście…
Zanim w końcu odrzucił pomysł, poprosił kolegę, by zorganizował spotkanie. Ten, obiecując, że nie będzie miał pretensji, dał numer siostry i ostrzegł ją, że to już ich sprawa.
Eliza (tak naprawdę nazywała się Lidia, ale przyjęła polskie imię) początkowo nie odbierała telefonu, oddzwaniała dopiero po kilku dniach. Trzykrotnie przekładała spotkanie, tłumacząc się pracą. Gdy w końcu Stanisław zadzwonił trzeci raz i powiedział, że nie będzie jej już więcej nękał, ona zgodziła się na krótkie spotkanie.
Dobrze, jutro wieczorem w restauracji Szpinak. Nie rezerwuj stolika przy oknie, nie lubię patrzeć na ulicę, w której tylko brud
Stanisław przybył piętnaście minut przed czasem, zdjął płaszcz, zamówił kawę i przyglądał się wejściu. Restauracja nie była tania, to był dzień roboczy, ludzie przychodzili w parach, siedzieli w cichych kątach.
Po pół godzinie zamówił dwa sałatki Cezar, na wszelki wypadek, i poprosił kelnera o dwa kieliszki białego wina, czekając na kobietę.
Czterdzieści minut minęło, a Lidia nie przybyła. Zadzwonił, lecz ona się rozłączyła. Spojrzał jeszcze raz na drzwi w oknie prześlizgnęła się postać, uśmiechnęła się, ale zniknęła. Lepsze to, że nie przyszła nie chciałbym, żeby mi się serce podziało, myślał.
Zamówił kebab, otworzył aplikację i relaksował się przy winie. Nagle pod stołem usiadła dziewczyna, mokra od deszczu, płaszcz i torba pokryte kroplami, a w oczach błysło coś nieokreślonego.
Stanisław podniósł płaszcz, gestem dając jej schronienie. Dziewczyna nieśmiało zsunęła kurtkę, po czym usiadła naprzeciw. Była ubrana skromnie, ale elegancko, zupełnie jak opisany przez kolegę.
Pani, proszę sięgnąć po sałatkę, wino już czeka, a ja zamówiłem kebab powiedział Stanisław, nieco zakłopotany.
Już tu jestem od dłuższego czasu, stałam przy oknie i patrzyłam odpowiedziała. Czy mogę prosić o frytki?
Oczywiście, w menu jest danie z ziemniakami i grzybami odparł kelner, podchodząc po jej płaszcz.
Lidia pożyła całą sałatkę Cezar, popijając wino jakby to był kompot, a potem zagadnąła kelnera. Gdy wrócił, stolik był pusty.
Miałem rację, że to nie była zwykła dziewczyna, pomyślał Stanisław, przyglądając się Lidi.
W jej wyglądzie nie było przesadnej makijażu, włosy były naturalne, a sylwetka była pełna kształtów, które nie dały się przeoczyć. Siedziała cicho, wpatrując się w kelnera, jakby obawiała się, że zamówienie nie dotrze. Kiedy w końcu dostała frytki, zjadła je po brzegi, po czym usiadła z zadowoleniem i westchnęła.
Boże! To takie pyszne! Nie mogłam uwierzyć, że jedzenie może tak cieszyć jęknęła. Dlatego ludzie pracują, zarabiają, by móc codziennie jeść tak dobrze. Nie potrzebuję drogiego auta ani wielkiego domu wystarczy mi choć raz w roku zjeść w restauracji.
Stanisław słuchał jej z dziecinną szczerością. Nigdy nie widział dziewczyny, która tak otwarcie wyrażała podziw dla prostych przyjemności.
Czasem po pracy po prostu chce się wrócić do domu, usiąść w piżamie, zjeść pierogi przy telewizorze przyznał.
Bo ma pan pieniądze, a gdyby był ubogi, myślałby inaczej odparła, patrząc na rachunek. Pół tysięcy złotych za tuńczyka? Skąd pan bierze te pieniądze?
Stanisław nie odpowiedział, ale podniosł się, przybrał bardziej dumną postawę. Lidia uśmiechnęła się, nie kryjąc podziwu, a potem wstała i podziękowała.
Dziękuję, naprawdę powiedziała, a jej oczy zarosły rumieńcem. Muszę już iść.
Czy mogę panu zadzwonić jutro? zapytał nieśmiało.
Zgubiłam telefon odpowiedziała, niepewnie. Dlaczego?
Bo nie mogłem się z panem skontaktować Po prostu bardzo mi się pani podobała. Czy mogę pana zobaczyć jeszcze raz?
Lidia spojrzała zdziwiona, a jej policzki zarumieniły się jeszcze bardziej.
Lidia przyjechała do Warszawy prawie przypadkowo. Przyjaciółki namówiły ją, obiecały życie w raju, większe zarobki niż w domu dwadzieścia tysięcy złotych miesięcznie, bogatego mężczyznę, podróże za granicę. Zostawiła pracę w szpitalu, by szukać lepszych perspektyw w stolicy. Matka od lat naciskała, że powinna wyjść za mąż, a brat nie chciał jej obciążać.
Pierwszy rok minął pomyślnie znalazła pracę w cukierni, kupiła dobry telefon, mieszkała w przytulnym mieszkaniu. Potem przyjaciółki rozeszły się, a ona została sama, z wysokim czynszem i rachunkami.
Zdesperowana przyjęła dwie współlokatorki, które po tygodniu wywołały chaos: zalane mieszkanie, bójki, a właścicielka wymagała zapłaty za naprawy. Musiała sprzedać telefon, aby spłacić długi, i skończyła w małym pokoju w akademiku, czekając na wypłatę. W oknie słychać było głód, a zapach smażonych ziemniaków wciągał ją do kuchni.
Pewnego dnia, w deszczu, zobaczyła kobietę w białych włosach, w wysokich szpilkach, wyjeżdżającą z luksusowego auta. Co za łajza mruknęła i zamknęła drzwi. Spojrzała przez okno, szukając biedaka, lecz przy stolikach siedzieli zadbane ludzie, a jeden mężczyzna machał ręką, jakby chciał ją przywitać.
Może wyglądam tak rozpaczliwie, że ktoś się mnie ubawi? pomyślała, po czym podeszła do tego mężczyzny. Okazało się, że to Stanisław, który śmiał się, że jej zachowanie jest szaleństwem. Przeszli razem po deszczu, śmiejąc się, a on pożegnał się, wręczając jej torbę pełną zakupów i odprowadzając ją do akademika. Nie podał numeru, nie zostawił kontaktu.
Poczuła nagły smutek. Zakochała się w nim, a on wydawał się równie zainteresowany, choć był przystojnym, trochę starszym mężczyzną z prowincji. Czemu taki przystojny facet zwraca uwagę na taką prostą dziewczynę z wsi? myśliła.
Głupia jestem, że marzyłam o wielkim życiu powtarzała sobie, patrząc w lustro. Ciesz się, że nie żądał ode mnie pieniędzy w restauracji.
W swoim pokoju rozpakowała zakupy, a w torbie znalazła mały liścik w męskim, starannym pismie: Czekam na ciebie jutro na kolację, w tym samym miejscu, o siódmej. Stanisław.
Tak kończy się ta opowieść, wspominana przez mnie jako przeszłość pełną zwrotów, niewypowiedzianych słów i smaków, które raz jeszcze przywołują echo dawnych lat.
