Pamiętam, że kiedyś w naszym dziewięciopiętrowym bloku przy ulicy Mokotowskiej w Warszawie pojawiła się nowa dozorczyni. Pracowała sumiennie, zamiatała korytarz dokładnie i regularnie myła klatkę schodową. Wszystko szło zgodnie z planem i nie miałem wobec niej żadnych zastrzeżeń. Aż na jedną rzecz
Do tej pory w miejscu, które przypominało przedpokój wielkiego kamienicy, pracowała kobieta, pani Nadzieja Iwanowa. Przy wejściu, w starej, niegdyś rozbitej klatce, zawsze rozwieszała dywan, co wyglądało zabawnie i zupełnie nie na miejscu. Dywan ciągle ktoś podcinał, a ona znajdowała nowy, starannie przykrywając beton, który się zapadał, i wystające pręty zbrojeniowe, ratując mieszkańców przed skaleczeniami i połamanymi obcasami.
Na wszystkie dziewięć okien w każdym piętrze stały doniczki z roślinami, ceramiczne figurki i niezwykłe żółwie. Na parapetach nigdy nie zalegał pył.
Pewnego razu w mieszkanie na szóstym piętrze wjechali młodzi mężczyźni, którzy żyli po pachy w papierosach, wódkach i zapewne jeszcze czymś mocniejszym. Doniczki zamieniły się w popielniczki, stos butelek zachwycał tanim, różnorodnym wyborem, a figurki z muszlami rozpadły się pod ich butami na drobną kruszonkę. Mieszkańcy omijali hałaśliwą trójkę bokiem, obawiając się ich nieprzewidywalnej reakcji. Jednakże pani Nadzieja jakoś zaprzyjaźniła się z tymi chłopakami, nie tylko zachowując swoje rośliny, ale i przekonując ich, by przenieśli swój klub gdzie indziej. Głośne imprezy w klatce ucichły, a wśród doniczek pojawiła się sympatyczna popielniczka, którą codziennie czyściła i myła.
Najbardziej zadziwiająca była nie jej rzadko spotykana pracowitość, ale to, że wstawała o świcie, sprzątała korytarz, nucąc sobie pod nosem, i dokładnie myła windy oraz poręcze spirytusowym roztworem. To było jeszcze przed tym, jak dezynfekcja stała się obowiązkowym elementem walki z wirusem.
Nie mniej ważne było jej pogodzenie się z mieszkańcami, których zachcianki coraz bardziej zwiększały jej obowiązki. Gdy codziennie usuwała niedopałki z traw i krzewów za budynkiem (choć nie wiem, czy to wchodzi w zakres obowiązków dozorczyni), rozmawiała łagodnie z palaczami na balkonach i nigdy nie ganiła ich za niekulturalny nałóg. Po prostu rozmawiała o codziennych sprawach i spokojnie sprzątała po nich ślady. Po jakimś czasie niedopałki przestały zalegać na podwórku jak dywan. Wtedy nasza dozorczyni, a może teraz już prawidłowo dozorczyni, rozstawiła kwiatowe rabaty, a pod oknami zakwitły tulipany, chabry i bujne chryzantemy.
Najbardziej zapadał mi w pamięć jej wygląd, gdy nie nosiła pomarańczowego uniformu. Idealny makijaż, fryzura, wysokie szpilki niezależnie od pogody i ubrania w pastelowych odcieniach sprawiały wrażenie, że po uprzątnięciu i odnowieniu naszej klatki zmierza do dworu królowej Anglii tylko kapelusz jej brakował.
Zawsze towarzyszył jej mąż. Wychodził z samochodu, podawał żonie mały bukiecik i delikatnie całował w czoło. Zawszę tak.
Pod koniec sierpnia usłyszałam od sąsiadek siedzących na ławce, że nasza Nadzieja jutro kończy pracę i odchodzi na zasłużoną emeryturę! Co będzie z naszą klatką?. Następnego dnia kupiłam bukiet kwiatów dla pani Iwanowej. Chciałam jej sprawić choć odrobinę przyjemności. Ku mojemu zdziwieniu pod jej szatnią, w której trzymała miotły, szczotki i zmywaki, a przy której tak zmiennie przechodziła, stanęli mieszkańcy. Niektórzy, tak jak ja, przynieśli kwiaty, ktoś przyniósł szampana i koniak, babcie krzyczały i wręczają jej domowe ciasta i słoiki z kiszonkami. Potem nowo upieczoną emerytkę napadli chłopacy z szóstego piętra ci sami, co kiedyś niszczyli jej doniczki i straszyli całą klatkę. Pokazywali 65letniej pani Iwanowej, jak robić stylowe selfie i coś pokazywali w telefonie. Myślę, że zarejestrowali ją na Instagramie i TikToku.
Mąż organizatora tej spontanicznej imprezy emerytalnej wyglądał nieco zagubiony, pakował do bagażnika samochodu kwiaty, koniak i zapasy jedzenia od naszych babć.
Najbardziej nie rozumiał, co się dzieje, sama pani Nadzieja. W klasycznej szacie w kolorze migdałowym, z perełkami i nieco intensywniejszym makijażem niż zwykle, słuchała mieszkańców i z trudem powstrzymywała łzy.
Być może zdawała sobie sprawę, że nikt inny ze współpracowników nie odszedł na emeryturę tak pośród nas. Nigdzie i nigdy.
A może intuicyjnie rozumiała, że przypadkowo, bez żadnych planów i celów, swoją skromną i niepozorną pracą uczyniła nas, zwykłych mieszkańców zwykłej dziewięciopiętrowej kamienicy, odrobinę lepszymi i życzliwszymi.
