Mała Obserwatorka: Uważna Dziewczynka i Tajemnicza Wizyta Ojca.
Mała Weronika stała w milczeniu, ukryta za drzwiami, obserwując, jak ojciec wprowadza starszą panią do swojego maleńkiego pokoju. Kobieta była niska, pomarszczona, o łagodnym spojrzeniu.
Tak, mamo, tu nie jest tak przestronnie jak w twoim domu, ale warunki są lepsze: centralne ogrzewanie, bieżąca woda, ciepła łazienka. A kiedy sprzedamy twój dom i kupimy większe mieszkanie, będziesz miała swój własny pokój.
Dlaczego to łóżko jest takie małe? głos staruszki był cichy, ale pełen życzliwości. Nawet ja bym się tu nie zmieściła
To łóżko Weroniki, twojej wnuczki. Nie martw się, znajdziemy ci większe.
Ale nie starczy miejsca!
Chcesz może biegać tu jak dziecko? zaśmiał się ojciec łagodnie. Wszystko się ułoży, dasz radę!
A Weronika?
Tak! głos ojca nagle zesztywniał. Córka Kasi.
Ale też twoja córka spokojnie poprawiła starsza pani, nie zrażona jego tonem. Niech Bóg ma ją w opiece, Kasia.
Weronika odruchowo przeżegnała się.
Jej mama była piękna i kochająca, uwielbiała swoją córeczkę, którą nazwała na cześć bohaterki ukochanej powieści. Weronika pamiętała jej uśmiech, gdy wracał ojciec, Wojciech. On też był czuły i wesoły, zawsze przynosił jej zabawki i głaskał po głowie.
Ale pewnego dnia wszystko się zawaliło. Mama nie obudziła się. Weronika nie rozumiała, dlaczego wszyscy płaczą, dlaczego ojciec był ciągle zły i daleki. Straszne słowo zmarła, powtarzane przez gości, wirowało w jej głowie, choć nie znała jego znaczenia.
Wkrótce jechali długo samochodem. Ojciec milczał, nie odpowiadając na jej pytania. Wreszcie zatrzymał auto i ciężko westchnął:
Mamusię już nie ma, Weronika. Będziesz mieszkać ze mną i moją rodziną. Masz dwóch braci.
Dziewczynka trochę się uspokoiła. Lecz gdy weszli do mieszkania ojca, przywitała ich rozczochrana kobieta, krzycząc:
Po co mi ten ciężar? Sam się nią zajmij! Nie będę wychowywać twojej córki z poprzedniego związku!
Weronika przytuliła się do ściany. Dwaj chłopcy, bliźniacy, dwunastoletni, wyjrzeli na hałas. Spojrzeli na nią z pogardą.
A ty co za jedna? zapytał jeden. Żebraczka jakaś?
Drugi wyrwał jej torbę, wysypując zawartość na podłogę.
Co my tu mamy? Fu! Śmieci! Znalazłaś w śmietniku? zaczął deptać jej rzeczy.
Weronika krzyknęła. Przybiegli rodzice.
Widzisz?! kobieta znów wrzeszczała. Ledwo przyszła, a już problemy. Czego beczysz, smarkulo?
Dziewczynka spojrzała na ojca łzawymi oczami. On ocenił sytuację i zimno rzekł:
Idź do pokoju! A ty zwrócił się do Weroniki chodź ze mną!
Posłusznie ruszyła za nim. Słyszała jeszcze mamczucie kobiety.
Weronika! ojciec wprowadził ją do maleńkiego pokoju z wąskim oknem, który wyglądał jak dawna spiżarnia. Tak się złożyło, że twoja mama odeszła. Będziesz mieszkać ze mną i moją rodziną. Ta kobieta to moja żona, Kinga. A chłopcy to moi synowie, Kuba i Maciek. Postaraj się z nimi dogadać.
Odszedł, lecz wkrótce wrócił ze starym łóżkiem i zniszczonym stolikiem.
Urządzaj się!
Życie Weroniki zmieniło się diametralnie. Choć starała się, rodzina ojca nigdy jej nie zaakceptowała. Ciocia Kinga wściekała się na sam jej widok, narzekając, że ma za dużo obowiązków. Chłopcy celowo szczypali ją lub popychali. Weronika szybko zrozumiała, że najlepiej nie wychodzić z kąta, gdy ktoś jest w domu. Spędzała dnie w swoim pokoiku, bawiąc się starą lalką jedyną pamiątką po dawnym życiu.
Czasem chłopcy wpadali, by ją dręczyć. Aż ojciec to zauważył i surowo ich ukarał. Od tej pory nie podchodzili do jej drzwi, ale wykorzystywali każdą okazję, by dokuczać, gdy wychodziła do łazienki lub jadła. Nie zawsze dostawała to samo, co reszta, często jadła sama. Czuła zapach drożdżówek na śniadanie, lecz dostawała owsiankę i wodnistą zupę. Ojciec czasem po kryjomu wręczał jej słodycze.
Weronika marzyła, by pójść do szkoły, znaleźć przyjaciół, być wśród innych dzieci. Ale do tego jeszcze daleko.
Teraz babcia stała się jej nową sąsiadką. Weronika skuliła się na łóżku, patrząc, jak starsza pani urządza się w pokoju. Widziała, jak ojciec z synami wnosi stary tapczan i małą szafkę. Po tym zostało mało miejsca.
Poznajmy się powiedziała staruszka, siadając. Jestem pani Zofia, matka twojego ojca, więc twoja babcia. Możesz mnie tak nazywać.
Weronika szepnęła dziewczynka.
Nie miała ochoty rozmawiać, nie wierzyła, że babcia będzie dla niej dobra.
Mimo to zaprzyjaźniły się. Łączyło je odrzucenie przez rodzinę ojca. Nikt jednak nie śmiał źle mówić przy pani Zofii. Weronika słyszała tylko, jak ciocia Kinga narzeka, że ojciec sprowadził starą wariatkę. Chłopcy za to psocili babci łamali okulary, rozlewali herbatę, rzucali pinezki pod kapcie. Ale staruszka jadła z nimi w kuchni, co dziwiło Weronikę.
Wojtek, dlaczego Weronika nie siada z nami? spytała, widząc, że dziewczynka je w pokoju.
Nie ma miejsca! odcięła się Kinga.
Jak to? Mogę się przesunąć, chłopcy też.
Co za bezczelność! warknął Kuba. Nie będę siedział z intruzem!
Jak możesz tak mówić? westchnęła babcia. Przecież to twoja siostra!
Wojtek! wrzasnęła Kinga. Proszę, przemów do matki! To nie jej sprawa, jak wychowujemy dziecko!
Mamo zaczął Wojciech, lecz babcia przerwała:
Wygląda na to, że Weronika żyje tu jak zwierzę. Karmią ją byle jak. Co ona zawiniła? Że zdradziłeś żonę? Teraz rozumiem!
Wojtek! pisnęła King
