Kiedyś, dawno temu, w młodzieńczych latach, Elżbieta weszła na gwarne jarmarki w Krakowie. Romanka o oczach jak nocny otchlan, chwyciła ją za rękę i z melodyjnym tonem rzekła:
Piękna dziewczyno, przeznaczona jesteś do życia w słonecznej krainie, gdzie wiatr niesie zapach morza i winogron.
Elżbieta wybuchła śmiechem:
To bajka! Nie opuszczę nigdy mojego miasta!
Los toczył się dalej. Poślubiła się z Szymonem z wielkiej miłości, urodziła córkę Jagodę i snuła plany o drugim dziecku. Lecz zanim wyruszyła do pracy, by nie stracić umiejętności, pomyślała: Pracuję pięć, sześć lat, a potem mogę zająć się synem.
Nadszedł wyjazd służbowy, który wywrócił wszystkie plany. Zadzwoniła sąsiadka, pielęgniarka Maria:
Elżbieto, Szymona przywieziono do szpitala! Karetka przyjechała z nieznanego adresu na innej ulicy.
Nikt nie wie, skąd wyłonią się rodzinne tajemnice.
Powrót do domu był niczym kiepski thriller. W pierwszym wieczorze Elżbieta pospieszyła do szpitala, serce waliło w gardle. Mąż, bladym spojrzeniem, z bandażowaną ręką, unikał jej wzroku.
Skąd cię zabrano? zapytała cicho.
Milczenie mówiło więcej niż słowa.
Wkrótce dowiedziała się, że w tym mieszkaniu mieszka samotna kobieta, koleżanka Szymona, ich przyjaźń trwała już ponad rok.
Charaktery różne. Jedni zasłaniają oczy, inni wywołują kłótnie, a potem, zaciśnięte zęby, stawiają zdradcy talerz z zupą. Elżbieta była jednak z innej mąki. Nie czekała na męża w szpitalu, bo ktoś potrzebował pocieszenia.
Spakowała najpotrzebniejsze rzeczy do starej walizki, chwyciła przestraszoną Jagodę za rękę i bez oglądania się wyjść z drzwi ich wspólnego mieszkania.
Zaczynamy nowe życie od czystej kartki, córeczko rzekła, ściskając małą dłoń mocno.
Matka przyjęła ich pod swój dach, po czym Elżbieta rozwiodła się, podzieliła metr kwadratowy z byłym mężem i wzięła kredyt hipoteczny. Żyła na autopilocie, starając się zapewnić sobie i przyszłości córki.
Lata później, wyczerpana pracą i samotnością, Elżbieta poleciała do Włoch, do przytulnego domu przyjaciółki mamy, Oliwii, oddalonego o godzinę jazdy od Rzymu. Długo zbierała się, żałowała pieniędzy na wypoczynek, lecz nagle kupiła bilety nie wytrzymała dłużej. Liczyła, że włoskie słońce rozpuści lód w jej duszy.
Oliwia, słuchając jej gorzkich wyznań Już nigdy nie nauczę się ufać, Miłości już nie ma nie wytrzymała. Potajemnie zadzwoniła do znajomego, właściciela lokalnej winnicy:
Giovanni, znajdź mi Łukasza. Pilnie! Powiedz, że mam dla niego narzeczoną.
Myśli Elżbiety nie były niczym romantycznym. Już w piżamie, owinięta miękkim szlafrokiem, czytała książkę, by odpędzić smutki. Za oknem panowała ciemna, południowa noc.
Nagle usłyszała pukanie. Po chwili do sypialni wpadła promienna Oliwia:
Elżbieto, wstawaj! Twój narzeczony przyjechał!
Co za bzdury! roześmiała się Elżbieta, ale i tak wzięła szlafrok i ruszyła do salonu.
Na progu stał on. Wysoki, z siwą na skroniach i śmiejącymi się oczyma Łukasz. Trzymał kask w rękach, a za plecami, oparty o ścianę domu, stał podniszczony motocykl. Przejechał dwadzieścia kilometrów po górskim wąwozie pod gwiazdami, by zobaczyć nieznajomą.
Oliwia powiedziała że jesteś rosyjską księżniczką? wymamrotał po łamanym angielsku, akcent brzmi jak melodia.
Elżbieta, zdumiona, wyciągnęła rękę do uścisku. Łukasz wziął ją w swoje duże, ciepłe dłonie i nie wypuścił. Usiedli na kanapie, nie rozłączając się. On ledwo znał angielski, ona nie mówiła po włosku. Ich rozmowa, pełna gestów, uśmiechów i spojrzeń, była tak intensywna, że Oliwia, uśmiechając się, odszedła, zostawiając ich w samotności rodzącego się cudu.
Rankiem Łukasz odleciał, ponownie siadając na swoim żelaznym rumaku. Później Elżbieta dowiedziała się, że jego życie przed tą nocą było pasmem niepowodzeń: dwa rozwody, bezdzietność, brak domu. Mieszkał w małym mieszkaniu nad garażem brata i prawie przestał wierzyć w szczęście.
Na dziesięć dni przed wyjazdem ustalili wszystko. Wrócę odpowiedziała, kiedy on zaproponował wspólne życie. Będziemy razem.
Kolejne miesiące w ojczyźnie przeszły w szaleńczym wirze: zwolnienie z pracy, pakowanie, trudne rozmowy z krewnymi, którzy nie rozumieli jej szaleństwa. Telefon codziennie eksplodował od wiadomości.
Moje słońce, jak się masz? Tęsknię. Łukaszu.
Nasze nowe okno wychodzi na oliwny gaj. Twój pokój czeka. Twój Łukasz.
Nie wstydziła go siedmioletnia przewaga wieku (Elżbieta była starsza) ani dwunastolatka Jagoda, którą miał pokochać.
Pewnego dnia, siedząc na tarasie nowego domu, zalanego słońcem, Elżbieta objęła Łukasza ramieniem i zapytała:
Łukaszu, dlaczego od razu uwierzyłeś w nas? Dlaczego się nie przestraszyłeś?
On odwrócił się, a w jego oczach odbijało się całe morze Toskanii:
Pewien stary winiarz powiedział mi kiedyś, że spotkam kobietę ze wschodu, z duszą pełną burzy i sercem szukającym spokoju. Powiedział, że przyniesie mi szczęście, którego szukałem w winnicach, a nie mogłem go znaleźć. To ty, Elżbieta.
I co? szepnęła, czując łzy. Czy odnalazłeś to szczęście?
Łukasz nie odpowiedział. Po prostu przyciągnął ją do siebie i pocałował, jakby to był ich pierwszy i jedyny pocałunek. Potem, uśmiechając się promiennym uśmiechem, rzekł:
Znalazłaś mnie sama! Jestem nieskończenie szczęśliwy.
Życie naprawdę się ułożyło. Znalazła dobrą pracę, wzięli kredyt na domek z widokiem na wzgórza. Łukasz pokochał Jagodę, która z zapałem uczy się włoskiego. Rano przynosi Elżbiecie do łóżka kawę z cynamonem, a wieczorami dom wypełnia zapach makaronu, który gotuje bosko. Jego miłość objawia się w bukietach polnych kwiatów na stole, w delikatnych dotykach, w troskliwym spojrzeniu, które codziennie odprowadza żonę do dnia.
Elżbieta rozkwitła. Nie mogła uwierzyć, że tak długo myślała, że wspólne szczęście nie istnieje. Teraz wie: szczęście nie jest mitem. Przemierza świat i z uporem szuka drugiej połówki. Gdy ją znajdzie, łączy ich tak mocno, że żadne burze życiowe nie są już straszne.
