Rodzina Ewy Kowalskiej wydaje się być całkiem normalna: ojciec Jan, matka Maria, wszystko układa się po staremu. Już w szóstej klasie Ewa dostrzega, że w domu coś się psuje rodzice coraz częściej sięgają po alkohol. Najpierw zaczyna pić ojciec, potem matka. Pod koniec szkoły Ewa zdaje sobie sprawę, że nie da się wyciągnąć rodziców z tej bagna i przywrócić im normalne życie. Z każdym dniem toną coraz głębiej.
Często widzi, jak rodzice biją się nawzajem, a wściekłość spada na nią.
Po co mi to wszystko? płacze, chowając się w róg za szafą, z którego rodzice nie mogą jej zobaczyć, a jedynie wyładowują na nią gniew.
Idź do sklepu po chleb! ryczy ojciec, kiedy zapada zmrok. Ewa odmawia, bo boi się ciemności, a on grozi, że ją uderzy, jeśli nie pobiegnie szybko.
Zapytaj sąsiadkę Weronikę o pieniądze, nie wracaj bez niczego wpycha ją matka, zamykając drzwi.
Gdy dorasta, zaczyna wymykać się z domu, gdy rodzice piją. W dziesiątej klasie nie boi się już już ciemności, przyzwyczaiła się. Udaje się do opuszczonego domu na skraju wsi, tam się chowa, a rano wraca do domu, zabierając zeszyty i biegnąc do szkoły.
Pewnego dnia postanawia:
Po skończeniu szkoły zdobędę świadectwo i uciekam z wioski, wyjeżdżam do miasta, może wstąpię na uczelnię. Muszę zbierać po złotówce, odkładać co się da. Tak w tajemnicy zaczyna gromadzić pieniądze, choć nie udaje się jej wiele, ale w końcu udaje się.
Kiedy dostaje świadectwo z przeciętnymi ocenami, chowa w plecaku kieszonkowy paszport i to, co udało jej się zaoszczędzić, i wyjeżdża do powiatu. Rodzicom nic nie mówi nie ma komu wyjawić. Marzy o wykształceniu, normalnej rodzinie, życiu jak wszyscy, a nie o przetrwaniu.
Miasto przyjmuje Ewę surowo. Znajduje technikum, chce złożyć dokumenty, ale informują ją, że liczba chętnych jest ogromna, a przy jej ocenach wstąpienie jest mało prawdopodobne, a płatne studia są poza jej zasięgiem. Nadzieje rozpływają się, Ewa siada na ławce przy przystanku i rozmyśla.
Wokół tętni życie, patrzy na pośpiesznych ludzi.
Każdy ma swój cel myśli pędzą wszyscy w swoich sprawach, a ja nie mam dokąd iść. Co robić? Nie mam pieniędzy, a nie mogę wrócić do domu, bo nie wiem, co tam mnie czeka. Nie mam tu miejsca, by zostać.
Kiedy zapada zmrok, podchodzi do niej starsza kobieta, pulchna, z małą torbą w ręku.
Córko, po co siedzisz tutaj? Obserwuję cię już od jakiegoś czasu. Właśnie wyszłaś z sklepu, wróciłaś i znów siedzisz. Coś się stało? pyta.
Siedzę, bo nie mam dokąd pójść. Przyjechałam ze wsi, chciałam dostać się na technikum, ale nie przyjęto mi dokumentów, oceny słabe, a na naukę nie stać mnie na pieniądze. płacze Ewa.
Nie masz tu nikogo? dopytuje.
Nie. Nie chcę wracać do domu, bo rodzice ciągle piją, a ja się boję, że po powrocie stanę się taka jak oni
Nie płacz, rozumiem. Decyzja o wyjeździe nie była łatwa, ale musisz pomyśleć, jak dalej żyć. Chodź ze mną, nie będziesz musiała nocować na tej ławce. Nazywam się Nina Sokołowska, ale wszyscy mówią po prostu Sokołowa.
Ewa niepewnie wstaje, nie wie, co ją czeka.
Nie bój się, dziewczynko zapewnia Sokołowa ja też straciłam dom. Moja córka Ania zostawiła mnie z niczym, obiecała pomocy, a potem zniknęła. Pracuję jako sprzątaczka na dworcu, mieszkam w akademiku.
Ewa wierzy w jej słowa i opowiada w drodze:
Moja córka Tosia pracowała jako konduktorka pociągu. Poznała jakiegoś przedsiębiorcę, przyjechał po pieniądze, chciał otworzyć razem z nią biznes. Nie miałam nic tylko warzywa z ogródka, kozę i kury. Sprzedałam dom, zostawiłam trochę na czarny dzień, ale facet mnie oszukał, a Tosia zniknęła. Dostałam pracę przy sprzątaniu dworca i miejsce w akademiku. Od razu zauważyłam, że coś jest nie tak.
Po przybyciu do akademiku Sokołowa otwiera małe pomieszczenie. Ewa jest wyczerpana, je bez apetytu, a Sokołowa mówi:
Rano zawiozłem cię do dyrektora kawiarni przy dworcu. Zawsze potrzebują pracowników, rotacja duża. Jesteś młoda, zdrowa, piękna. Dyrektor Anton weźmie cię, a ty będziesz mogła mieszkać w akademiku. Może los się do ciebie uśmiechnie, spotkasz chłopaka, a wszystko będzie dobrze.
Ewa dziękuje Sokołowej i zasypia.
Anton, dyrektor kawiarni, od razu zauważa Ewę. Młody, uśmiechnięty, przystojny, zaczyna z nią rozmawiać. Ewa nigdy wcześniej nie spotkała chłopaka, więc jest zachwycona. Anton przyjmuje ją na stanowisko kelnerki, przydziela pokój w akademiku, przynosi małe upominki szminkę, tusz, tanie perfumy. Ewa czuje się kołysana.
Po pracy pewnego wieczoru Anton proponuje:
Ewo, wsiądź do samochodu, podwiozę cię, jesteś zmęczona.
Ewa rumieni się, myśląc, że dyrektor naprawdę o nią dba.
Czy naprawdę mam szczęście? Czy to moja biała passa? rozmyśla.
W akademiku przychodzi w weekend młody mężczyzna.
Cześć, mieszkasz tutaj? pyta.
Tak, na drugim piętrze
Ja też tutaj, nazywam się Maksym, pracuję jako kierowca ciężarówki. Przyleciałem ze wsi, żeby zarobić, ale wrócę tam później. A ty? Nie widziałem cię wcześniej.
Ewa Też jestem ze wsi, dopiero przyjechałam.
Maksym opowiada o swoich podróżach, przywozi cukierki, zaprasza na herbatę. Ich relacja pozostaje przyjaźni, bo Ewa widzi w nim tylko przyjaciela.
Anton wynajmuje mieszkanie dla spotkań, a Ewa przenosi się tam z akademika. Spotykają się potajemnie. Anton ostrzega:
Ewo, jestem żonaty, ale kocham cię i zapewnię ci wszystko. Lato zabiorę cię nad morze.
Ewa zanurza się w tej miłości, zapomina o rzeczywistości. Po pewnym czasie odkrywa, że jest w ciąży i chce radować Antoniego.
Antoś, będzie z nas dziecko
Antoni patrzy na nią z wstrętem:
Co ty sobie myślisz? Mam żonę i dwoje dzieci, nie potrzebuję dziecka z tobą. wyrzuca na stół paczkę pieniędzy wydaj się w ciągu trzech dni, a potem pomyślę, co dalej. odchodzi, zamykając drzwi.
Ewa przypomina sobie słowa Sokołowej o tym, że wielu przyjeżdża do miasta po szczęście, ale rzadko je znajduje. Po chwili uspokaja się, zbiera rzeczy i wraca do akademiku, gdzie Sokołowa podaje jej herbatę.
O, cóż za los, dziewczynko…
Czemu on tak postąpił? Kocham go płacze na ramieniu Sokołowej.
Mężczyźni są tacy, nie przejmuj się. Najpierw urodź dziecko, potem zobaczysz, co się stanie. Życie potrafi zaskakiwać, ale musisz wytrwać, a los może wyciągnąć ci pomocną dłoń.
Po nocnym śnie u Sokołowej, Ewa słyszy za plecami głos:
Ewo, wróciłaś? podskakuje radosny Maksym.
Patrzy na niego, łzy spływają po policzkach, a Maksym przynosi ciastka i herbatę.
Co się stało? Opowiedz, pomogę.
Ewa szczerze mówi o swoim zauroczeniu Antonim i jego zdradzie.
Nie płacz, to przegrywacz, nie warto się tak męczyć. Musisz myśleć o dziecku i o sobie. Zaraz pójdę po zakupy, przyniosę jedzenie.
Maksym uśmiecha się, otwiera drzwi i wraca z pełnymi torbami produktów. Ewa obserwuje jego ruchy, przypominając sobie słowa Sokołowej o wyciągniętej ręce losu.
Czas mija. Ewa i Maksym zamieszkują w jego rodzinnym gospodarstwie, wyremontowali dom, dodały drugi piętrze, bo wkrótce powinna przyjść ich córka. Syn ma już trzy lata. Żyją szczęśliwie i spokojnie.
