Słyszałyście, dziewczyny, że w naszej sali jest już starsza pani? zapytała jedna z położnych. Już naprawdę podeszła do wieku
Tak, już sędziwa, aż siwe włosy widać. Pewnie ma już wnuki, a do niej ciągnie się cała paczka odpowiedziała druga, patrząc na łóżko, gdzie leżała mała pacjentka, choć jeszcze nie tak dawno była już w szczycie lat.
A moja matka wygląda na młodszą niż ona! Tylko ciekaw jestem, ile ma lat mąż tej pani? dopytywała się kolejna.
Cicha, ponura, nie rozmawia z nikim dodała położna, marszcząc brwi.
Nie ma co się dziwić, że nie gada. My wszyscy jakby wchodzimy w jej życie. Nawet nie wiem, jak się do niej zwrócić. Mówią, że ma na imię Antonina.
Lepiej chyba po imieniu i nazwisku w sali położniczej wybuchła ożywiona dyskusja, kiedy jedna z przyszłych mam chwilowo opuściła pokój.
Los Antoniny był ciężki. Gdy Tonka miała cztery lata, cała rodzina zachorowała na tyfus. Matka, ojciec, roczniak i dziadek nie przetrwali choroby. Od tego czasu Tonkę wychowywała surowa i władcza babcia Maria, której miłości nie znała.
W czterdziestym pierwszym roku życia Tonka i Wiktor, oboje trzynastolatkowie, mieszkali w różnych wioskach, ale przyjechali do centrum powiatu, by pracować w fabryce, bo brakowało rąk.
W tej samej fabryce zamieszkały i się poznali. Od młodzieńczych lat harowali się, nie odpuszczając ręki dorosłym.
W piętnastu lat Wiktor ruszył na front. Tonka, ognista dziewczyna z rudymi kosmykami, chciała iść z nim, ale nie przyjęto jej do jednostki. Potrzebujemy w tylnej linii, a nie na froncie znajdziemy jeszcze kogoś do pracy powiedziano.
W osiemnastu Tonka i Wiktor pobrali się, choć nie zrobili wielkiego wesela. Ciężkie lata powojenne nie sprzyjały uroczystościom.
Tonka, ku niezadowoleniu babci, przeprowadziła się do męża. Ich wioski dzieliło trzydzieści kilometrów.
Rok później urodził im się syn, nazwany Wacławem. Młodzi rodzice szczęśliwi, w domu panowała idyllka. Choć w młodości przeżyli wiele przeciwności, zasłużyli na to szczęście choć trwało ono krótko.
Kiedy Wacław miał sześć lat, Tonka i mąż wciąż żyli w zgodzie, a sąsiedzi zazdrościli im. Wiktor pracował jako cieśla, a jego piece słynęły w całej okolicy.
Zostali poproszeni, by wyremontować piec w sąsiedniej wiosce po drugiej stronie rzeki. Wiktor wziął ze sobą małego Wacława, bo Tonka była w pracy. Był surowy mróz, a oni ruszyli wzdłuż zamarzniętej rzeki.
Wiktor niósł ciężką skrzynię z narzędziami nie używał cudzych, był przywiązany do własnych przyrządów.
Wacław bawił się i nie słuchał ojca, który kazał mu iść przy nim. Gdy zostawało już dwadzieścia metrów do brzegu, chłopiec poślizgnął się na śnieżnej warstwie. Wiktor ruszył ratować syna, ale
Wtedy Antonina, mając zaledwie dwadzieścia pięć lat, straciła męża i syna. Nie mogła znieść mieszkać w domu pełnym wspomnień, więc Tonka wróciła do rodzinnej wioski, pod opiekę babci Marii.
Tonka zamknęła się w sobie, życie straciło sens. Nie myślała już o nowej rodzinie.
Antoninie dopiero co skończyło się czterdzieści trzy lata. Z takim wiekiem, bez męża, podjęła świadomą decyzję.
Doskonale rozumiała, jakie trudności ją czekają, ale samotność przerażała ją bardziej niż same problemy.
Wioska, w której mieszkała Tonka, była odległa, a dojazd niełatwy. Mimo surowej pogody, kobieta przyjechała do szpitala z wyprzedzeniem, bo bardzo obawiało ją zdrowie małego dziecka. Wiek przecież nie pomaga.
Od rana Tonka nie była sobą, wędrując po szpitalnych korytarzach niczym cień. Osiemnaście lat temu straciła ukochanego męża i syna; czas nie uleczył rany, ból nie cichł.
W końcu stała się mamą zdrowego chłopca, którego nazwała Dymitr. Zawsze pamiętała, że Wacław marzył o bracie.
Kup mi braciszka, prosił. Tato zrobił mi już tyle zabawek! Będę się bawił z braciszkiem.
Jak go nazwiesz? pytał ojciec.
Dymitrkiem!
To będzie Dymitr! rozpromienił się Wiktor, patrząc na Tonkę.
Tonka w tamtej chwili pełna nadziei, a Wiktor oczywiście o tym wiedział. Wacławowi postanowiono nie mówić o wszystkim od razu. Kiedy zginęli mąż i syn, Tonka po utracie kochanego dziecka była nieprzytomna.
Teraz pojawił się Dymitr, spełniając marzenie Wacława.
Babcia Maria przywitała Tonkę z noworodkiem niechętnie.
Co znowu płaczesz, szczęściu moje? wesoło pocieszała Tonkę, kołysząc malucha.
Ech, ty To żenujące, szczęściu, warczała skrzypiącym głosem Maria. Cała wioska pewnie gada o twojej hańbie.
Nie pokazuję nosa na dworze od tygodnia. Zaraz zacznie się przesłuchanie. Co mam ludziom powiedzieć? Że moja wnuczka zwariowała?
W wiosce oczywiście plotkowanie trwało długo. Nic nie ruszało mieszkańców bardziej niż 43letnia, niezamężna Tonka i jej nowonarodzony syn.
Babcia nie szczędziła Tonce krytyki, ale po roku Maria, pomimo swojego wieku, nagle odszedła już jej nie było.
Tonka tęskniła, choć babcia ją wychowała.
Dymitr wyrosł na prawdziwego przystojniaka wysoki, ciemny, z pięknymi oczami, zupełnie nie przypominającego matkę, którą kochał z czułością.
W siedemdziesiąt lat Tonka stała się babcią. Dymitr, dowiedziawszy się o narodzinach córki, pojechał z matką do szpitala. Jego żona, Światłana, leżała na pierwszym piętrze.
Światłano, Światłano! wołał szczęśliwy tata. Pokaż dziecko!
Światłana podeszła do okna, trzymając w ramionach maleństwo. Tonka uśmiechnęła się, ocierając łzy.
Ojej! Mamo, jaka ruda! Patrz, jaka podobna do ciebie! uśmiechnął się syn. Dla Antoniny było radośnie widzieć własnego wnuczka szczęśliwego. Tak więc, choćby i w obliczu trudności, życie toczy się dalej
Proszę, wspierajcie autorów, polubcie i komentujcie!
