Ojciec zauważył siniak pod okiem córki i sięgnął po telefon życie jego zięcia właśnie legło w gruzach.
Marysia stała w progu, witając rodziców swoim zwykłym, przyjaznym uśmiechem. Tylko sine, lśniące podkrążenie zdradzało temat, którego nie chciała poruszać.
Mamo, wszystko w porządku, nie przejmuj się powiedziała szybko, widząc uważne spojrzenie matki.
Helena Ignaczewa westchnęła ciężko. Twoja sprawa, córeczko. Musisz żyć po swojemu
Ojciec nawet nie skinął głową na powitanie zięcia. Powoli podszedł do okna i wpatrywał się w przestrzeń, jakby nie słyszał, jak córka mamrocze coś o szafie i ciemności.
Po prostu potknęłam się wczoraj wieczorem. No już, mamo, wszystko ze mną i z Wojtkiem jest w porządku!
W porządku? Marysia doskonale pamiętała, co zdarzyło się poprzedniego dnia. Wojtek, jak zwykle wściekły, nie krzyczał tylko na nią. Gdy odważyła się powiedzieć, że ma dość jego zachowania, złapał ją tak mocno za kołnierz szlafroka, że aż poczuła, jak pęka materiał na piersi.
Co, kurwo, nie pamiętasz, komu zawdzięczasz, że jeszcze żyjesz i niczego nie doceniasz?! ryknął, potrząsając nią. Zapomniałaś, jak cię odbierałem z knajp, gdy uciekałaś ode mnie do tego Darka? Zapomniałaś, kto cię kochał, głupia? Nosiłem cię na rękach!
A potem mocny cios. Tak jak mężczyzna bije mężczyznę. Gwiazdy zamigotały jej przed oczami, potem ogarnął ją ból A Wojtek dalej wrzeszczał jakieś wulgaryzmy.
Tak, córeczko, rozumiem. Szafa ciemność mruknęła matka, choć doskonale wiedziała, co się stało.
I czuła się winna. To ona zmusiła Marysię, by wyszła za Wojtka! To ona odsunęła Darka od córki, uważając go za zły wpływ.
A twoja szafa, córeczko, jak widać, ma pięści powiedziała Helena Ignaczewa wyraziście, rzucając spojrzenie w stronę zięcia.
Jan Michałowski nigdy nie odwracał się od okna. Wychodził na balkon zapalić. W przeciwieństwie do żony nigdy nie popierał Wojtka. Wydawał mu się nijaki. Egoistyczny i płytki. Tak, pochodził z zamożnej rodziny, miał mieszkanie, samochód, znajomości i perspektywy. Ale wewnątrz był zepsuty.
A teraz ten gnilny smród wydostał się na wierzch siniak pod okiem córki.
Oczywiście, Jan Michałowski mógł chwycić zięcia za klapy i przywalić mu porządnie. Ale to tylko skończyłoby się awanturą. I nawet nie miał na to ochoty. Ledwo się powstrzymywał Więc wyszedł na balkon.
Wiedział, że rozwiąże ten problem inaczej. I już wiedział jak.
Długo rozmawiał przez telefon, stojąc na tym balkonie
Tymczasem Marysia kupiła matce kawę i gawędziły o niczym. Pół godziny później rodzice odeszli.
Wojtek, który spodziewał się wyrzutów i awantury, w końcu się odprężył. Wrócił na kanapę, otworzył piwo i nawet się uśmiechnął. W jego głowie milczenie teściów oznaczało przyzwolenie. Rodzina to rodzina, a siniaki to życie. Nikt cię nie zdradzi. Jasne!
Widzisz, Maryś, mówiłem ci, że wszystko się ułoży! powiedział, przeciągając słowa z zadowoleniem. Twoi rodzice to normalni, rozsądni ludzie. Nie tak jak ty Wczoraj zaczepiłaś mnie z jakimiś wymówkami! No to się zabawiłem, wypiłem i co z tego?
Wziął łyk piwa i sięgnął po chipsy.
Radość nie trwała długo.
Nie minęła nawet pół godziny, gdy ktoś zapukał do drzwi. Nie zadzwonił, ale zapukał. Mocno i stanowczo. To pewne stuknięcie sprawiło, że Wojtek odstawił butelkę i zesztywniał.
Podszedł do drzwi, zajrzał przez wizjer i zbladł.
W progu stał Darek. Jego rywal. Były chłopak Marysi. Ten sam, który prawie ją poślubił, ale pozwolił jej odejść. Przystojny, wysoki, pewny siebie. W drogim płaszczu i z tym samym spojrzeniem, od którego kobiety drżały, a mężczyźni chcieli go uderzyć.
Czego chcesz? warknął Wojtek, otwierając drzwi tylko na tyle, by pokazać irytację, ale nie wpuszczając nikogo.
Odsuń się powiedział Darek spokojnie i po prostu przepchnął Wojtka ramieniem.
Ten cofnął się jak szmaciana lalka.
Marysia zerwała się z kanapy, szeroko otwierając oczy.
Darek
No więc, zbieraj się powiedział krótko. Jeśli chcesz, jedziemy do mnie. Jeśli chcesz, do twoich rodziców. Ale po co ci ten bankrut?
Kogo ty nazywasz bankrutem, idioto? zasyczał Wojtek, ale wciąż stał w kącie, jakby był do niego przyklejony.
Miał swoje powody, by bać się Darka.
Dzwoniłem do ciebie, Wojtku. Do ciebie uśmiechnął się Darek spokojnie. Nie chciałem się wtrącać, nie chciałem mieszać ci w życiu. Ale kiedy ojciec Marysi porządny facet, nawiasem mówiąc zadzwonił i powiedział, że ją bijesz Wtedy po prostu przejąłem pałeczkę.
O czym o czym ty mówisz?! ochrypiał Wojtek.
No, nie wziąłem tego tak dosłownie, oczywiście zaśmiał się znowu Darek. Tylko że lokal, który wynajmujesz na swój klub, należy do mojego dobrego znajomego. Bardzo dobrego. W każdym razie dostaniesz pismo o odmowie przedłużenia umowy. Rozumiesz? Już leży w twoim biurze.
Wojtek usiadł ciężko, jakby go powalono.
Poza tym wyliczyłem zaległy czynsz za pół roku. Pamiętasz, mówili ci: czynsz może wzrosnąć, gdy klub zacznie przynosić zyski? No to wzrósł pół roku temu. A pismo leżało na twoim biurku długo po prostu go nie przeczytałeś. A ja i Mirek milczeliśmy, czekając, aż dług urośnie. Plus kary, odsetki Łapiesz? Teraz oficjalnie jesteś dłużnikiem. Wielkim i nieprzyjemnym. Mam podać kwotę?
Darek pochylił się nad Wojtkiem:
I wiem, że nie masz absolutnie żadnych pieniędzy, by spłacić ten dług. Powinieneś był mniej czasu spędzać na piciu z dzi
