Katarzyno, Tadeusz już ci to powiedział? zagadnęła teściowa. Słuchaj! Będzie dwudziestu gości, więc przygotowania zaczynamy od wieczora. Przyjadę wcześniej, ok. o szóstej.
Co? Wieczorem? zapytała sceptycznie synowa. Nie, nie zgodziłam się na to.
Poczekaj, jeszcze nie skończyłam. Tadeusz ma już listę zakupów, obiecał wszystko kupić.
Tadeusz zawsze wspierał swoją starszą siostrę Jadwigę. Do trzydziestu lat zdążyła dwa razy wyjść za mąż i dwa razy się rozwieść, a za każdym razem winny był mąż nie ten się trafił. Ich matka, Tamara Włodzimierzówna, od dziecka powtarzała synowi:
Siostrze trzeba pomagać.
I Tadeusz pomagał. Czasem pieniędzmi, kiedy Jadwiga na chwilę straciła pracę, innym razem remontem w wynajmowanym mieszkaniu, a jeszcze innym niekończącymi się przeprowadzkami po kolejnych rozwodach.
A potem wziął ślub.
Katarzyna najpierw wytrzymywała. Gdy jednak w piątym roku po kolejnym rozwodzie Jadwiga poprosiła na kilka dni ich samochód, bo znowu zawiodła, Katarzyna miękko, lecz stanowczo odpowiedziała:
Tadeuszu, może już wystarczy? Potrzebujemy auta na ten weekend. Myślałam, że mamy plany
Co trzeba zrobić? Nie da się iść pieszo?
Nie. Do domu moich rodziców nie dojdziesz na piechotę. Zebrali dla nas dwa wiadra ogórków. Myślałam, że słyszałaś, co mówiłam.
No coś słyszałem, ale rozumiesz u Jadwigi sytuacja nagła.
Znowu? Co dokładnie?
Nie wiem dokładnie wzruszył się Tadeusz , ale jej potrzeby są większe.
Nie, Tadeuszu. Tym razem tak nie pójdzie! Albo odmawiasz siostrze, albo kup mi auto. Mam dość jazdy trolejbusem, kiedy mógłby mnie mąż podwieźć tam, gdzie trzeba.
Tadeusz po raz pierwszy się zastanowił i miał zadzwonić do siostry, by odmówić, lecz Tamara Włodzimierzówna szybko przywróciła porządek:
Co, zdradzisz siostrę przez żonę? Ona jest jedyną! Kto jej pomoże, jeśli nie ty?
I Tadeusz znów pomagał, mimo kłótni z żoną. Pewnego dnia nie rozmawiali kilka dni, a Tadeusz nie wytrzymał:
Co tak milczysz? Czyś się obraziła?
Co? Trzy dni potrzebne, by to pojąć? obraziła się Katarzyna.
Po prostu nie mogę się domyślić na co?
Katarzyna roześmiała się ze zdziwienia:
Naprawdę? Nie rozumiesz? Twoja siostra wzięła cię na cały weekend, bo musiała pojechać na podwórko do koleżanki. Myślałam, że tylko podwiezie cię, a skończyło się na dwudniowym pobycie. Nic cię po tym nie obchodzi?
Co miałoby mnie obchodzić? Trochę wypić. Był tam jej były, z którym rozmawiałem normalnie. Trzeba było jakoś uczcić. Po co ja, jak głupi, miałbym jechać? To byłoby nieprzyzwoite.
Mógłbyś przynajmniej zadzwonić.
Ty też mogłaś, rzucił Tadeusz.
Dzwoniłam! Tylko twój telefon był wyłączony. Wyobrażasz sobie? Co miałam myśleć? Cała na nerwach, nie wiem, gdzie mój mąż. A on po prostu postanowił odpocząć ode mnie wybuchła Katarzyna.
Nie wymyślaj, odrzucił mężczyzna i gestem pokazał, że dzwonią.
Tadeusz wyszedł na balkon i dopiero tam odebrał słuchawkę. Wiedział dobrze żona nie doceni kolejnej rozmowy z siostrą.
Cześć, bracie! zawołała w słuchawce Jadwiga. Za dwa tygodnie mam jubileusz! Trzydzieści lat! Rozumiesz, co mam na myśli?
Tadeusz nieśmiało spojrzał na Katarzynę, która właśnie rozlewała zupę.
No czego chcesz? zapytał.
Jakże mnie rozumiesz od razu! zaśmiała się Jadwiga. Chcę świętować u was w domu! Masz wielki salon. U mnie wynajęte jest ciasno, a właścicielka będzie krzyczeć. Restauracja jest droga.
Może jednak w kawiarni? Dodam, ile trzeba.
Coś ty! oburzyła się Jadwiga. To jubileusz! Chcesz, żebym płaciła za wynajem, kiedy masz własne mieszkanie? I i tak będziesz musiała dokładać. Nie jestem córką milionera!
Najpierw pogadam z Katarzyną. To i jej mieszkanie. Może ma własne plany.
Za późno! przerwała go siostra. Już wszystkim powiedziałam, że impreza u was. Wypożycz mieszkanie na cały dzień, dobrze? Mama mówi, że wszystko przygotuje.
Tadeusz westchnął i zasłonił twarz dłonią. Wciąż szukając wyjścia, telefon znów wibrację dał. Tym razem to wiadomość od matki.
Jadwiga chce menu. Oto lista dań. Produkty też trzeba kupić. Powiedz Katarzynie, żeby pomogła. I w gotowaniu nie zaszkodzi.
W tym czasie Katarzyna, nieświadoma nadchodzącego jubileuszu Jadwigi, wygodnie usiadła w fotelu z telefonem, gotowa obejrzeć ulubiony serial. Gdy Tadeusz wszedł do pokoju, spuszczając oczy, ona od razu zrozumiała.
No i co tym razem? zapytała spokojnie, pauzując odcinek.
Katarzyno, słuchaj Jadwiga ma jubileusz, rozumiesz. Trzydzieści lat. To data. Chce świętować.
Katarzyna podniosła głowę.
Niech więc świętuje. Czy mamy jej coś zabronić?
Tadeusz podrapał się po karku.
Nie o to chodzi. Chce świętować u nas.
Co?! wstała z fotela. Chwileczkę. W naszym mieszkaniu?
Tak, ale tylko jeden wieczór. Mówi, że restauracja jest droga, a w domu jest ciasno
I co? Zgodziłeś się?
Powiedziałem, że najpierw pogadam z tobą! Ale Jadwiga już wszystkich zaprosiła. A mama już menu układa
Katarzyna zamknęła oczy i głęboko wciągnęła powietrze.
Tadeuszu. Naprawdę jesteś dorosły? Czy tylko przekaźnikiem życzeń Jadwigi?
Co zaczynasz?
Zaczynam? ironicznie pokazała mu telefon. A nic nie słyszałaś? To moje mieszkanie, nie przystanek dla twoich krewnych. Jadwiga chce świętować w moim domu, mam jej pomagać, a nawet asystować twojej mamie i przy tym nie zapytała mnie!
W tym momencie Katarzyny telefon zadzwonił.
O, a to wisienka na torcie przymrużyła. Twoja mama machnęła telefonem przed twarzą mężczyzny.
Katarzyno, Tadeusz już ci to powiedział? zagadnęła teściowa. Słuchaj! Będzie dwudziestu osób. Przygotowania od wieczora. Przyjadę ok. o szóstej, dzień przed.
Co? Wieczorem? skeptycznie uśmiechnęła się synowa. Nie, nie podpisałam się pod tym.
Poczekaj. Jeszcze nie skończyłam. Tadeusz ma listę zakupów, obiecał wszystko kupić.
Załóżmy odpowiedziała Katarzyna. A pieniądze? Skąd weźmiemy na to wszystko?
Tadeusz obiecał pomóc krótko odparła Tamara Włodzimierzówna.
Aha. To znaczy, że z mojego mieszkania chcecie zrobić restaurację i my zapłacimy za ucztę? Katarzyna nie wytrzymała.
Jadwiga nie jest wam obca! Czy naprawdę trudne jest pomóc jednego dnia, pokroić coś w kuchni, sałatki, kanapki Ty przecież gospodyni w domu!
Tamaro Włodzimierzowo, przerwała ją Katarzyna, dopiero co dowiedziałam się o święcie. Nie dałam zgody na obchodzenie urodzin Jadwigi w moim mieszkaniu.
Co ty mówisz moje mieszkanie. Wy jesteście małżeństwem. Wszystko jest wspólne! ostro odparła teściowa.
Nie mówcie tak. Gdyby to było mieszkanie Tadeusza, nie mówilibyście tak. Wtedy byłabym po prostu utrzymanką.
Nie gadź bzdur. Koniec rozmowy. Do piątku trzeba zrobić zakupy przerwała Tamara i rozłączyła się.
Co to było? zapytała Katarzyna męża, słysząc krótkie sygnały.
Dość już udawania ofiary! w końcu odezwał się Tadeusz. Powiedziano ci, że nie masz racji. Przyznaj błąd i przestań się upierać.
Katarzyna była w szoku. Wstała, podeszła do szafy i po cichu wyciągnęła dużą sportową torbę. Potem weszła do sypialni, otworzyła komodę i monotonnym ruchem zaczęła układać koszulki i dżinsy Tadeusza.
Tymczasem Tadeusz czuł się zwycięzcą sytuacji. Głośno otworzył lodówkę, wyjął butelkę piwa, zamknął drzwi i poszedł do salonu, gdzie usiadł przed telewizorem, jakby nic się nie stało.
Wydawało mu się, że Katarzyna po prostu przyzwykla się, a wszystko wróci do normy. Trochę się oburzy, zamknie wargi i uspokoi się. Włączył mecz, myśląc, że zaraz Katarzyna wejdzie i zaprosi go na kolację. Mylił się.
Po pół godziny Katarzyna stała w korytarzu z torbą w ręku, obok sportowa torba wypełniona rzeczami męża. Tadeusz wyszedł z salonu, by sięgnąć po lodówkę, lecz zobaczył żonę.
Co to jest? mamrotał. Co za teatr tu organizujesz?
Katarzyna spojrzała na niego lodowato:
To nie teatr, Tadeuszu. To koniec. Nie zamierzam już być cieniem we własnym życiu, sługą w swoim mieszkaniu i tłem dla zachcianek twojej mamy i siostry. Chcesz być dobrym synem i bratem proszę. Wracaj do mamy. Przygotujcie razem święto. Jestem pewna, że z przyjemnością przydzieli ci miejsce w swoim salonie.
Serio? podszedł do niej. Nie wrócę.
Absolutnie serio przytaknęła Katarzyna. Nie chcę, żebyś wracał. Wytrzymałam tyle, że zaczynam mieć pytania nawet do siebie. Dość. Jeśli w ciągu trzech lat nie nauczyłeś się mnie szanować, będzie gorzej.
Katarzyna nie możesz tak wszystkiego zniszczyć! Na raz!
Nie da się zburzyć tego, co już się rozpadło.
Tadeusz zmrużył oczy, wciąż nie pojmując, że Katarzyna podjęła ostateczną decyzję.
I tak dodała. Wszystkie twoje koszulki i dżinsy są tutaj. Nie musisz dziękować. Wyjedź natychmiast.
Chciał coś powiedzieć, lecz Katarzyna otworzyła drzwi wejściowe. Tadeusz stał, pełen gniewu. Jego policzki płonęły, wargi ściśnięte. Wciąż miał nadzieję, że Katarzyna się podda, ale jej pełna spokój drażnił go jeszcze bardziej.
No i dupa! wykrzyknął. Myślisz, znajdziesz kogoś lepszego? Taki jak ja już nie znajdziesz!
Katarzyna westchnęła i cofnęła się:
Takich jak ty naprawdę się nie znajdzie Na szczęście.
Będziesz żałować! krzyknął, chwytając torbę. Upadniesz na kolana, kiedy zrozumiesz, że nikt nie zechce z tobą rozmawiać! Bez mnie jesteś niczym!
Jeśli nic oznacza osobę, która mieszka we własnym mieszkaniu, pracuje, nie obsługuje krewnych męża i nie znosi bezczelności, to chętnie będę niczym.
Tadeusz odszedł, a Katarzyna została sama. Wzięła głęboki wdech, podeszła do okna, odsłoniła firankę i patrzyła, jak były mąż pcha torbę do bagażnika taksówki stopą.
Minęło kilka miesięcy.
Rozwód był nieprzyjemny. Tadeusz próbował przedstawić Katarzynę jako chciwą i materialistkę. Główną sprzeczką była walka o samochód zakupiony w trakcie małżeństwa. On nalegał, że zapłacił za niego sam, a Katarzyna że po prostu nim jeździła.
Panie sędzio, włożyłem wszystkie środki, auto jest zarejestrowane na mnie! bronił się. Moja żona nie dała mi ani grosza!
Katarzyna zimno otworzyła teczkę z dokumentami i położyła na stole wyciągi bankowe: przelewy, kopie paragonów, nawet umowę zaliczkową podpisaną przez siebie.
Nie roszczę sobie jej części. Ale i swoją nie oddam powiedziała spokojnie.
Sąd stanął po stronie sprawiedliwości.
Tadeuszowi nie spodobało się to. Samochód już uważał za swoje. Teraz musiał go sprzedać i podzielić pieniądze. Wyszedł z sali sądowej z twarzą przekrzywioną gniewem.
W domu czekały go nie pochwały, a lawina pretensji.
Co, jesteś idiotą? krzyczała Tamara Włodzimierzówna. OddW świetle rozbłyskujących latarni Katarzyna odwróciła się i z wolnym krokiem wkroczyła w nieznany, mglisty ogród, zostawiając za sobą echo dawnej walki.
