Ty nam nie rodzina powiedziała teściowa i przełożyła mięso z talerza synowej z powrotem do garnka.
Anna zastygła przy kuchence, trzymając w rękach talerz. Na jego dnie pozostawał jeszcze sos od gulaszu, który właśnie gotowała Regina Stanisławowa. Kawałki mięsa znikały w garnku jeden po drugim, jakby teściowa liczyła je po kolei.
Przepraszam? Anna nie wierzyła własnym uszom.
Co tu jest niejasne? Regina Stanisławowa otarła ręce o fartuch i odwróciła się do synowej. Nie przyjmowaliśmy cię do rodziny. To ty się do nas przyczepiłaś.
W kuchni zrobiło się tak cicho, że słychać było tylko bulgotanie zupy na kuchence. Anna postawiła talerz na stole i odgarnęła kosmyk włosów z czoła. Dłonie jej drżały.
Regino Stanisławowo, nie rozumiem. Przecież z Witkiem jesteśmy małżeństwem od pięciu lat! Mamy córkę
I co z tego? przerwała teściowa. Lila to nasza krew, to prawda. Ale ty zawsze będziesz obca.
Drzwi do kuchni otworzyły się i wszedł Wiktor. Włosy miał potargane, koszula rozpięta widocznie drzemał na kanapie po pracy.
Co się tu dzieje? Spojrzał na żonę i matkę. Dlaczego się kłócicie?
Nie kłócimy się spokojnie odpowiedziała Regina Stanisławowa. Tylko rozmawiamy. Wyjaśniam twojej żonie, jak się zachowywać w naszym domu.
Wiktor zmarszczył brwi i spojrzał na Annę. Stała blada, zaciskając usta.
Mamo, co ty powiedziałaś?
Prawdę. Że mięso nie dla wszystkich. Rodzina duża, a porcji mało.
Anna poczuła, jak w gardle ściska ją gul. I tyle. Pięć lat myślała, że stała się częścią rodziny. Pięć lat starała się dogodzić teściowej, znosiła jej przytyki, miała nadzieję, że z czasem relacje się poprawią.
Witek, pojadę do domu powiedziała cicho do męża. Do mamy.
Jaki jeszcze dom? oburzyła się Regina Stanisławowa. Twój dom jest teraz tutaj. Myślisz, że możesz przychodzić i wychodzić, kiedy chcesz?
Mamo, przestań Wiktor zrobił krok w stronę Anny. Co się stało?
Anna milczała. Jak wytłumaczyć mężowi, że jego matka właśnie dała jej do zrozumienia, że jest tu nikim? Że nawet talerz gulaszu to dla niej za dużo?
Zabiorę Lilę powiedziała w końcu. I pojadę z nią do mamy na weekend.
Po co? poderwała się teściowa. Babcia jest przecież pod ręką, po co wozić dziecko gdzieś daleko?
Babcia uważa, że jej matka nie jest rodziną cicho odparła Anna. Może wnuczka też znajdzie gdzieś lepsze miejsce.
Odwróciła się i wyszła z kuchni. Wiktor złapał ją za rękę.
Aniu, zaczekaj! Wytłumacz normalnie, co się dzieje.
Anna spojrzała na niego. Mąż patrzył na nią ze zdziwieniem, a teściowa stała przy kuchence, udając, że miesza zupę.
Zapytaj mamy powiedziała. Ona ci lepiej wyjaśni.
W dziecięcym pokoju trzyletnia Lila bawiła się lalkami. Gdy zobaczyła mamę, podbiegła do niej uradowana.
Mamusiu! Patrz, karmię Kasię!
Świetnie, córeczko Anna przysiadła na kolanach i przytuliła dziecko. Chcesz coś zjeść?
Tak! Babcia powiedziała, że dziś będzie gulasz.
Będzie, słoneczko. Tylko pojedziemy zjeść go do babci Halinki.
Do twojej mamy? ucieszyła się Lila. Super! A tata też pojedzie?
Nie, tata zostanie w domu.
Anna zaczęła pakować rzeczy córki do torby. Sukienki, rajstopy, zabawki wszystko, co będzie potrzebne na kilka dni. Gdy układała ubrania, do pokoju zajrzał Wiktor.
Aniu, co za dzieciństwo? Przez jakieś głupoty wyjeżdżać?
Dzieciństwo? Anna wyprostowała się i spojrzała na męża. Twoja matka powiedziała mi, że nie jestem rodziną! Zabrała mi jedzenie! To głupoty?
No i co, że coś tam powiedziała? Przecież wiesz, że jest porywcza. Jutro zapomni.
Ale ja nie zapomnę, Witek! To nie pierwszy raz.
Daj spokój! Mama jest po prostu zmęczona. W pracy problemy, więc się uniosła.
Anna zaśmiała się gorzko.
Zmęczona? Pięć lat się męczy?! I zawsze na mnie się wyżywa.
Nie zwracaj na to uwagi!
Nie zwracać uwagi, gdy w moim własnym domu nazywają mnie obcą? Witek, ty słyszysz, co mówisz?
Wiktor przeszedł się po pokoju, pocierając kark. To jego zwykły gest, gdy nie wie, co powiedzieć.
Aniu, gdzie ty pójdziesz? Przecież jesteśmy rodziną. Mamy dziecko.
Właśnie dlatego jadę. Nie chcę, żeby Lila słyszała, jak upokarzają jej matkę!
Kto cię upokarza? Mama wyraziła swoją opinię.
Swoją opinię? Anna przerwała pakowanie i spojrzała na męża. Witek, zabrała mi jedzenie! Powiedziała, że jestem obca! To opinia?
No może powiedziała ostro. Ale rozumiesz, mama całe życie ciągnęła naszą rodzinę. Ojciec wcześnie odszedł, wychowała mnie i brata sama. Przywykła do kontroli.
I co, mam do końca życia znosić jej kontrolę?
Wiktor usiadł na krawędzi łóżka i wziął żonę za ręce.
Aniu, nie kłóćmy się. Porozmawiam z mamą, wyjaśnię.
Co wyjaśnisz? Że też jestem człowiekiem? Że mam uczucia?
No tak. Powiem, żeby nie była niemiła.
Anna pokręciła głową.
Witek, nie o to chodzi. Chodzi o to, że twoja matka mnie nie akceptuje! I ty o tym wiesz.
Mama potrzebuje czasu
Pięć lat to za mało?! Ile jeszcze mam czekać?
Z kuchni dobiegł głos Reginy Stanisławowej:
Witek! Chodź na kolację! Wszystko stygnie!
Wiktor wstał.
Chodź, zjemy spokojnie. Potem porozmawiamy.
Nie, dziękuję. Straciłam apetyt.
Mąż postał chwilę, po czym wyszedł. Anna słyszała, jak rozmawia z matką w kuchni, ale nie rozumiała słów. Głosy raz były głośniejsze, raz cichsze.
Wyjęła telefon i zadzwoniła do matki.
Mamo? To ja. Możemy przyjechać do ciebie na kilka dni?
Oczywiście, córeczko. Co się stało?
