Dzień zaczął się jak zwykle. Za oknem jeszcze się nie rozjaśniło, ale już słychać było stłumiony szum miasta budzącego się ze snu. Otworzyłam oczy, przeciągnęłam się, spojrzałam na męża śpiącego obok Adama. Leżał na wznak, ręka zwisała z łóżka, twarz rozluźniona jak u dziecka. W takich chwilach starałam się nie myśleć o ostatnich kłótniach, o jego dziwnym dystansie, o tym, jak zaczynał późno wracać z pracy, mówiąc, że wszystko w porządku, tylko dużo spraw. Chciałam mu wierzyć. Chciałam, żeby wszystko było dobrze.
Dzień dobry szepnęłam, dotykając jego ramienia.
Drgnął, otworzył oczy.
Już? zamruczał, ziewając. Wstałaś wcześnie.
Chcę kawy uśmiechnęłam się. Może zjemy razem śniadanie?
Jasne skinął głową, wstając. Sam zaparzę.
Uśmiechnęłam się. To był rzadki przejaw troski z jego strony. Ostatnio prawie nie angażował się w domowe sprawy, a ja już zaczynałam myśleć, że po prostu jest zmęczony. Ale dziś wyglądał inaczej. Zbyt uważny. Zbyt staranny.
Poszłam pod prysznic, a kiedy wróciłam, w kuchni unosił się zapach świeżo zaparzonej kawy. Adam stał przy stole, nalewając ciemny płyn do filiżanek. Do jednej mojej ulubionej porcelanowej, z niebieskimi kwiatami nalał kawę, a drugą, z pękniętą rączką (z której zawsze korzystała teściowa), zostawił pustą.
Zaparzyłem dla ciebie coś specjalnego powiedział, podając mi filiżankę. Tak jak lubisz: z odrobiną mleka i cynamonem.
Dzięki uśmiechnęłam się, ale w tej chwili mój nos wyczuł dziwny zapach. Nie kawy. Coś ostrego, chemicznego z nutą gorzkich migdałów.
Zmarszczyłam brwi.
Co to za zapach? Od kawy?
Adam szybko spojrzał na filiżankę.
Nie wiem. Może nowe ziarna? Albo mleko się zepsuło?
Powąchałam jeszcze raz. Gorzkie migdały. Ten zapach znałam. W dzieciństwie babcia opowiadała: jeśli pachnie gorzkimi migdałami to cyjanek. Wtedy nie wierzyłam, ale potem przeczytałam o tym w podręczniku do chemii. Cyjanek ma charakterystyczny zapach gorzkich migdałów. I jest śmiertelny.
Serce zabiło mocniej.
Adam, na pewno niczego nie pomyliłeś? zapytałam tak spokojnie, jak tylko umiałam. Mam alergię na niektóre dodatki. Może lepiej wezmę inną filiżankę?
Zamarł na sekundę. Potem się uśmiechnął.
Daj spokój, to tylko kawa. Wypij, zanim wystygnie.
Skinęłam głową, ale w tej chwili w korytarzu rozległy się kroki. Ze swojego pokoju wyszła teściowa Jadwiga. Była surową kobietą, z zimnym spojrzeniem i nawykiem zauważania wszystkiego. Nigdy nie dogadywałyśmy się dobrze. Uważała, że nie jestem godna jej syna, że jestem zbyt zwyczajna, że w jej rodzinie takie jak ja nie mają miejsca.
Dzień dobry powiedziała oschle, podchodząc do stołu.
Mamo, dzień dobry Adam pocałował ją w policzek. Zaparzyłem kawę. Oto twoja filiżanka.
Podsunął jej pustą filiżankę z pękniętą rączką.
A gdzie moja kawa? zapytała, marszcząc brwi.
Zaraz naleję odparł Adam, sięgając po dzbanek.
Wtedy zrobiła coś, co uratowało mi życie.
Szybko wstała, wzięła moją filiżankę z kawą i powiedziała:
Poczekaj.
Spojrzała na mnie z nienawiścią.
Adam zastygł. Jego oczy na moment się rozszerzyły. Spojrzał na mnie i w tym spojrzeniu zobaczyłam coś przerażającego. Nie strach. Nie irytację. Tylko rozczarowanie.
No co się tak guzdrasz? rzuciła teściowa i zaczęła pić z mojej filiżanki. Nalej mi kawę, zamiast stać jak słup soli.
Adam powoli nalał mi kawę do pustej filiżanki.
Usiadłam. Serce waliło. Nie mogłam oderwać wzroku od filiżanki, z której piła teściowa. Tej samej, z zapachem gorzkich migdałów.
Za mocna mruknęła. Ale da się pić.
Patrzyłam na Adama. Siedział ze spuszczonym wzrokiem, bawiąc się widelcem w jajecznicy. Ani słowa. Ani spojrzenia. Ani uśmiechu.
Dziesięć minut później teściowa nagle się skrzywiła.
Coś nie tak z żołądkiem zamruczała. Kręci mi się w głowie.
Źle się pani czuje? zapytałam, starając się nie zdradzić paniki.
Tak, trochę odstawiła filiżankę. Mam wrażenie, jakbym jakbym się dusiła.
Wstała, ale zaraz się zachwiała. Adam zerwał się.
Mamo! Co się dzieje?
Ty ty spojrzała na niego, oczy szeroko otwarte. Ty chciałeś mnie
I upadła.
Krzyknęłam. Adam rzucił się do niej, zaczął wzywać karetkę, potrząsał jej ramionami. Stałam jak w transie. Wszystko działo się za szybko. Ale jedno zrozumiałam jasno: on chciał mnie zabić. A ona ona umarła zamiast mnie.
Dwadzieścia minut później przyjechała karetka. Lekarze wbiegli, zb
