Gdy dowiedziała się, że noworodek przyszedł na świat z kalectwem, jego matka już jedenaście lat temu napisała odwołanie. Ten dokument Szymon widział własnymi oczami, kiedy zanosząc akta do przychodni, natknął się na stos papierów.
Pielęgniarka podała mu teczki i rzekła: Idź za mną. W tym momencie zadzwonił telefon, a ona, machając ręką w stronę przychodni, pobiegła krzycząc: Sam idź!. Nie pomyślała, że gdy tylko Szymon otworzy teczkę i zobaczy nazwisko matki, przeczyta jej odwołanie.
W domach dziecka wszystkie maluchy czekają na rodziców, ale Szymon przestał czekać. Przestał też płakać. Jego serce pokryło się żelaznym pancerzem, który chronił go przed drwinami, samotnością i brakiem miłości.
W tym domu, jak w każdym, były własne tradycje. Dzień przed Sylwestrem wszystkie podopieczne pisały listy do Świętego Mikołaja. Dyrektor oddawał je sponsorom, którzy starali się spełnić życzenia. Niektóre listy trafiały nawet do lotniczej eskadry. Dzieci zazwyczaj prosiły o jedno cudowne: odnaleźć tatę i mamę. A ci, co otwierali listy, drapali się po głowie, nie wiedząc, co podarować.
Pewnego dnia inżynier pokładowy, major Kowalski, otrzymał taki list. Włożył go do kieszeni munduru i postanowił przeczytać w domu, by porozmawiać o tym z żoną i córką. Wieczorem, przy rodzinnym obiedzie, wyjął list i przeczytał na głos:
Drodzy dorośli, jeśli możecie, podarujcie mi, proszę, laptopa. Nie wydawajcie pieniędzy na zabawki ani ubrania. Tutaj mamy wszystko. A w Internecie znajdę przyjaciół i może nawet bliskich. Pod listem stał podpis: Szymon Iwlew, 11 lat.
No proszę, powiedziała żona, jakie to dziś dzieci mądre. W Internecie naprawdę można znaleźć wszystko, czego potrzebuje.
Jednak córka, Kaja, zmarszczyła brwi, wzięła list i znów go przeczytała. Zauważyła drżące usta ojca.
Co takiego? zapytał.
Wiesz, tato, on nie ma nadziei, by naprawdę odnaleźć rodziców odparła Kaja nie szuka ich, bo ich nie ma. Laptop to dla niego jedyne ratunek przed samotnością. Czyta: znaleźć przyjaciół lub bliskich. Bliskim może być każdy, nawet obcy. Weźmy wszystkie pieniądze z mojej skarbonki, kupmy laptopa i podarujmy go temu chłopcu.
Noworoczny spektakl w domu dziecka toczył się zwyczajnie: przedstawienie, a potem Święty Mikołaj i Gwiazdkowa Królowa rozświetlają choinkę. Darczyńcy wręczali prezenty, a niekiedy rodzinom wyjeżdżali na ferie.
Szymon, jak zwykle, nie spodziewał się nikogo przyzwyczaił się, że piękne dziewczynki dostają uwagę, a chłopcy są pomijani. List napisał po prostu, bo wszyscy tak czynili. Dziś wśród gości zauważył mężczyznę w pilotce lotniczej. Serce mu zadrżało, ale odwrócił się i westchnął cicho. Dostając woreczek z cukierkami, podszedł do wyjścia, kulejąc.
Szymon Iwlew! usłyszał własne imię i odwrócił się.
Za jego plecami stał pilot. Szymon zamarł, nie wiedząc, co zrobić.
Witaj, Szymonie! powiedział pilot. Otrzymaliśmy twój list i chcemy zrobić ci prezent. Najpierw jednak się poznamy. Nazywam się Andrzej Wojciechowski, ale możesz mnie wołać wujek Andrzej.
A ja jestem ciocia Natalia odezwała się piękna kobieta stojąca obok.
Ja Łucja uśmiechnęła się dziewczynka. Mamy ten sam wiek.
A ja Szymon Obroński odpowiedział on.
Dziewczynka chciała coś zapytać, lecz mężczyzna podał Szymonowi pudełko i rzekł:
To od nas. Chodźmy do pokoju, pokażemy ci, jak używać laptopa.
Poszli do pustej sali, w której wieczorami dzieci odrabiały lekcje. Łucja pokazała, jak włączyć i wyłączyć komputer, zalogować się, wejść do sieci i zarejestrowała go w portalu Wspólnota. Andrzej siedział obok, czasem podpowiadając. Szymon czuł jego ciepło, siłę i ochronę.
Dziewczynka gadała jak szalona papuga, ale chłopiec zauważył, że nie jest ona marudna, potrafi obsługiwać laptopa, gra w sekcji sportowej. Pożegnawszy się, kobieta objęła go. Subtelny zapach jej perfum podrażnił nos, a oczy rozbłysły. Szymon zatrzymał się na chwilę, wstrzymał oddech, potem ruszył korytarzem, nie odwracając się.
Wrócimy jeszcze! krzyknęła Łucja.
Życie Szymona zmieniło się diametralnie. Nie przejmował się już przezwiskami ani innymi dziećmi. W Internecie znalazł mnóstwo przydatnych rzeczy. Zawsze fascynowały go samoloty. Dowiedział się, że pierwszym seryjnym transportowym był An8, wymyślony przez Antoniego Antonowa, a An25 to jego wariant.
W weekendy odwiedzali go wujek Andrzej i Łucja. Raz razem poszli do cyrku, grali w automaty, jedli lody. Szymon zawsze się wstydził, odmawiał, bo niewygodnie było, że płacą za niego.
Pewnego pamiętnego poranka wezwano go do gabinetu dyrektora. Wszedł i zobaczył ciocię Natalię. Serce mu zadrżało, gardło przeszyło sucho.
Szymonie rzekł dyrektor. Natalia Wiktoria prosi, byś wybrał się na dwa dni z nią. Jeśli się zgodzisz, zwolnię cię.
Szymek, dziś Dzień Lotnictwa. Wujek Andrzej organizuje wielkie święto. Zaprasza cię na to wydarzenie. Jedziesz?
Szymon skinął głową, nie mogąc wykrztusić słowa.
Dobrze powiedziała kobieta, podpisując formularz.
Ucieszony, wyszedł z nią, trzymając się za ręce. Najpierw pojechali do wielkiego sklepu odzieżowego. Kupili mu dżinsy i koszulę. Gdy spojrzeli na podarte buty Szymona, Natalia poprowadziła go do działu obuwia. Rozmiar był niejednolity, więc wymagało to kilku prób.
Nic nie szkodzi, po święcie pojedziemy do ortopedy i zamówimy ci buty na specjalnej wkładce, by nogi były równo, a kulenie prawie znikło. I nie będzie widać różnicy.
Potem wpadli do fryzjera, a potem do domu Łucji, aby ją odebrać. Szymon po raz pierwszy przekroczył próg nie domku dziecka. Nigdy nie widział, jak żyją zwykłe rodziny. Niepowtarzalny zapach domu, przytulności i czegoś ciepłego otulił go cało. Ostrożnie wszedł do pokoju, usiadł na krawędzi kanapy i rozejrzał się. Przed nim stał ogromny akwarium, w którym pływały kolorowe rybki widział je tylko w telewizji.
Jestem gotowa powiedziała Łucja. Idziemy, mamo nas dogoni.
Wjechali windą w dół i podeszli do samochodu. Przy piaskownicy stał chłopiec, rozglądając się. Gdy ich zobaczył, krzyknął:
Światełko, babciu, światełko, dziadku!
Poczekaj chwilę odparła Łucja, podchodząc do krzyczącego. W tym momencie Szymon zobaczył, jak dziewczynka gwałtownie odwróciła się, a chłopiec upadł w piasku.
Co robisz? zapytał leżąc w piasku. Żartowałem.
Żartuj gdzie indziej odpowiedziała dziewczynka.
Lotnisko lśniło barwami. Powitał ich wujek Andrzej i pokazał swój samolot. Szymonowi zaparło dech w piersiach, gdy zobaczył olbrzymią, srebrną maszynę. Jego dusza drżała w podziwie przed potęgą maszyny. Potem odbyło się lotnicze show. Ludzie patrzyli w niebo, machali rękami, krzyczeli z radości. Gdy wystąpił samolot wujka Andrzeja, Łucja machnęła i wykrzyknęła:
Tata leci! Tata!
Szymon, niezdarnie podskakując, krzyknął:
Tata! Patrz, tata leci!
Nie zauważył, że dziewczynka od jakiegoś czasu milczy i patrzy na matkę, a ta wyciera łzy.
Wieczorem, po kolacji, Andrzej usiadł obok Szymona i objął go za ramiona.
Wiesz, rzekł, uważamy, że każdy człowiek powinien żyć w rodzinie. Tylko w rodzinie naprawdę uczymy się kochać, dbać o siebie, chronić i być kochanym. Chcesz być częścią naszej rodziny?
W gardle Szymona urosło ciasne węzeł, dusząc oddech. Przyległ do mężczyzny i szepnął:
Tato, zawsze na ciebie czekałem.
Mijał miesiąc, szczęśliwy Szymon żegnał się z domem dziecka. Ostrożnie i dumnie zszedł ze schodów, trzymając się za rękę ojca, i prawie nie kulając ruszył w stronę wyjścia. Przed bramą zatrzymali się. Szymon rozejrzał się, objął wzrokiem budynek i machnął ręką do stojących na schodach dzieci i opiekunów.
Teraz przejdziemy przez tę granicę, po której czeka cię nowe życie powiedział ojciec. Zapomnij o wszystkim złym, co tu było, ale pamiętaj o ludziach na schodach. To oni pomogli ci przetrwać. Bądź zawsze wdzięczny tym, którzy ci pomogli.
