Zauważywszy psa leżącego przy ławce, podbiegł do niego. Jego wzrok padł również na smycz, którą Natalia niedbale zostawiła.

Gdy zobaczyła psa leżącego przy ławce, od razu do niego podbiegła. Jej wzrok padł też na smycz, którą Natalia niedbale rzuciła.
W momencie, gdy dostrzegła psa przy ławce, natychmiast ruszyła w jego stronę. Zauważyła też smycz porzuconą przez Natalię. Mars patrzył na swojego pana spuchniętymi oczami, jakby skarżąc się…
Z bratem ledwo rozmawiali od prawie dwóch lat. Elżbieta do dziś nie rozumiała, jak z takiej błahości mogła wybuchnąć tak ostry konflikt.
Elżbieta i Wojciech Kowalscy urodzili się w odstępie roku. Od dzieciństwa byli nierozłączni, zawsze stawali za sobą murem. Cokolwiek przeskrobali, zawsze brali odpowiedzialność po równo, nigdy nie chowali się za plecami drugiego.
Ich rodzinna wieś, Zalipie, z roku na rok rozwijała się i rozkwitała. Mieli szczęście z wójtem Paweł Michalski, który też tu się urodził, okazał się świetnym gospodarzem.
Po skończeniu studiów rolniczych wrócił do rodzinnej wsi i zabrał się do pracy. Jego wysiłki szybko doceniono, i po dziesięciu latach Paweł został wójtem Zalipia.
W życiu prywatnym też mu się układało. Elżbieta, po skończeniu szkoły medycznej, zaczęła pracować w miejscowej przychodni jako pielęgniarka. Paweł nie mógł przejść obojętnie obok takiej piękności. Elżbieta odwzajemniła jego zainteresowanie. Pobrali się, a ich ślub świętowała cała wieś. Wojciech szczerze cieszył się z szczęścia siostry, choć jego własne małżeństwo z Natalią było dalekie od ideału.
Dopóki Elżbieta była panną, Natalia czasem na nią pomstowała, nazywając ją bezwartościową albo zarozumiałą. Ale po ślubie narzekania zamieniły się w zazdrość. Natalia wymagała od męża coraz więcej nowego domu, większego samochodu, lepszego futra…
Coraz częściej wyrzucała mu: Inni mają wszystko, a my nic! Wojciech starał się, jak mógł, ale ani pieniędzmi, ani siłą nie był w stanie zaspokoić jej pragnień.
Częściowo Natalia też była nieszczęśliwa Pan Bóg nie obdarzył ją radością macierzyństwa. A tymczasem Elżbieta szczęśliwie wyszła za mąż, urodziła syna, potem córkę, zbudowali przestronny dom, a jej mąż osiągnął szacowną pozycję…
Rodzinne spotkania coraz częściej kończyły się kłótniami. Za każdym razem, gdy Wojciech odwiedzał Elżbietę, Natalia zaraz zaczynała go krytykować.
Ostatnia awantura wybuchła w urodziny Wojciecha. Elżbieta podarowała mu szczeniaka labradora od dawna marzył o takim psie. Paweł zaś dał mu nowy motocykl.
Wszystko było w porządku, dopóki pijana Natalia nie wpadła w szał i nie wylała na Elżbietę nagromadzonej złości:
No i co, Ela? Ten pies to jakiś przekaz? Skoro nie ma dzieci, to niech chociaż psa będziemy mieli, tak?!
Elżbieta próbowała załagodzić sytuację:
Natalko, uspokój się. Później i tak będziesz się wstydzić…
Ale jej słowa nie poskutkowały. Wybuchła ogromna kłótnia, goście podzielili się na dwa obozy. Paweł szepnął cicho żonie, żeby wyszli, i po pożegnaniu opuścili przyjęcie.
Minęły dwa lata. Od tamtego wieczoru Wojciech zaczął unikać siostry, ich kontakt ograniczał się do kilku krótkich, rzadkich spotkań. Tymczasem między nim a Natalią narastało napięcie.
Wieczorami Wojciech coraz częściej wychodził z Marsem nad rzekę. Wyglądali na szczęśliwych: Wojciech rzucał patyk, Mars radośnie za nim biegał, a potem kładł się u jego stóp i słuchał cichych opowieści pana.
Elżbieta wiedziała o tym od sąsiadów, ale nic nie robiła Wojciech był nieugięty.
Po niefortunnej kłótni Natalia coraz bardziej nienawidziła zarówno Elżbiety, jak i podarowanego Marsa. Gdy Wojciecha nie było w domu, wyrzucała psa na dwór, krzyczała na niego, a czasem nawet biła.
Wścibscy sąsiedzi tylko dolewali oliwy do ognia:
Słuchaj, Natalka, twój mąż znowu spaceruje z psem nad rzeką…
Wczoraj spotkał się z Elą, jej mężem i dziećmi… Śmiali się, cieszyli!
Zazdrość całkowicie ogarnęła Natalię. Pewnego dnia Wojciech zapytał:
Natalko, nie krzywdzisz Marsa?
A potrzebny mi ten twój pies?! warknęła, po czym wyszła z pokoju.
Mars coraz częściej chował się przed Natalią i drżał, gdy się pojawiała.
Wszystko skończyło się, gdy pewnego ranka Wojciech rzucił wściekły:
Mam dość tego wiecznego zazdrośnictwa!
Zostawszy sama, kipiąc złością, Natalia wyciągnęła Marsa na podwórze, przywiązała go do ławki i zaczęła okładać paskiem. Biedny pies skomlał z bólu. Gdy wyładowała złość, rzuciła pasek, spakowała się i na zawsze wyszła z domu.
Wieczorem Wojciech wrócił, ale nie znalazł psa przy bramie. W domu panował bałagan. Przy ławce znalazł Marsa, jego pięści się zaci