Elena miała 47 lat, kiedy postanowiła zaadoptować. Nie dziecko. Nie psa. Nawet nie kota.

Elena skończyła 47 lat, kiedy zdecydowała się na adopcję. Nie dziecka, nie psa, nie kota to, co przyjęła, był jedynie spokój. Mieszkała sama w niewielkim mieszkaniu, otoczona roślinami, zakreślonymi książkami i zebranymi bez wyraźnego powodu filiżankami. Całe życie odkładała na później miłość, podróże i potomstwo; zawsze coś ważniejszego wymagało natychmiastowej uwagi. Pewnego dnia jednak stała w miejscu i uświadomiła sobie, że nie ma już nic pilnego. Wcale nic.
W zwykły wtorek podeszła do kontenera i usłyszała dźwięk. Delikatny, natarczywy, przerywany miauk. Rozejrzała się, ale nic nie dostrzegła. Aż otworzyła pokrywę wiadra i zobaczyła. Małego, brudnego kota z połamanym ogonem i oczami zasłoniętymi łzami. Ledwo oddychał. Nie zastanawiała się otuliła go szalem i wzięła do góry. Umyła go, osuszyła i przemówiła:
Nie wiem, czy przeżyjesz, maleńki ale przynajmniej nie umrzesz sam.
Spędziła noc w czuwaniu. Kot wtulił się w jej pierś, a ona trzymała go, jakby próbowała zatrzymać coś więcej niż jedynie zwierzę. Pomimo wszystkiego, kot przeżył. I nie tylko to. Zaczął znów chodzić, jeść i mruczeć. Za każdym razem, gdy Elena wracała z pracy, przybiegł do drzwi. Choć nie miał ogona i kulejąc jedną łapą. Nazwała go Remo tak jak trudno wiosłować, gdy wszystko wydaje się przeciwko nam.
Mijały miesiące, a z kotem pojawiła się codzienna rutyna, ciepło, śmiech. Elena znów się uśmiechała, spała z rozluźnionym ciałem i mówiła głośno, mając wrażenie, że ktoś ją słucha, choć nie odpowiadał. Pewnego niedzielnego popołudnia, gdy Remo drzemał na jej kolanach, przyjaciółka Julia zapytała:
Czy zdajesz sobie sprawę, że to nie ty go uratowałaś?
Elena podniosła wzrok.
Co masz na myśli?
Że ten kot pojawił się w chwili, gdy najbardziej tego potrzebowałaś, kiedy zaczynałaś znikać. Był twoim przypomnieniem.
Elena spojrzała w dół. Remo leżał tam, z wystawionym brzuchem, wilgotnym nosem, przyklejony do niej, jakby byli jednością. Wtedy zrozumiała. Nie przyjęła go; on wybrał ją. Nie wszystkie adopcje wymagają formularzy. Niektóre potrzebują jedynie zbiegu okoliczności, rany i serca gotowego kochać to, co wciąż jest połamane.
Od tego momentu, kiedy ktoś pytał, dlaczego nie wyszła za mąż, nie ma dzieci ani tradycyjnej rodziny, Elena odpowiadała:
Nie wszyscy adoptują dzieci. Niektórzy przyjmują dusze.
A czasem te dusze mruczą. “Są istoty, które przychodzą nieproszone, ale zostają, jakby były obietnicą.”