Znalazłam niemowlę pod brzozą i wychowałam je jak własne. Ale kto by przypuszczał, że…

Znalazłem dziecko pod brzozą i wychowałem je jak własne. Ale kto by pomyślał
Co ty tu robisz? Stanisław Kowalczyk zastygł w bezruchu, nie wierząc własnym oczom.
Pod starym brzozowym drzewem, wtulone w dywan z opadłych liści, leżało dziecko. Chłopiec, może czteroletni, w zbyt cienkiej kurteczce, trząsł się, obejmując się ramionami. Jego przerażone oczy wpatrywały się w leśniczego.
Stanisław rozejrzał się ostrożnie. Nigdzie nikogo tylko wiatr szeleścił w sosnowych igłach, a od czasu do czasu trzasnęła gałąź.
Przykucnął powoli, starając się wyglądać mniej groźnie.
Jak masz na imię, malutki? Gdzie są twoi rodzice?
Chłopiec przytulił się do szorstkiej kory brzozy. Wargi mu drżały, ale zamiast słów, wydobył się z nich tylko cichy szloch.
Se Se Szymon wyszeptał w końcu.
Szymon? Stanisław wyciągnął rękę, ale chłopiec się cofnął. Nie bój się. Nie zrobię ci krzywdy.
Zmierzch zaczął spowijać las. Temperatura wciąż spadała, a dziecko trzęsło się z zimna. Któż mógł je tu zostawić? Najbliższa wieś była trzydzieści kilometrów dalej, a droga wydawała się jeszcze dłuższa.
Chodź ze mną powiedział leśniczy łagodnie. W moim domu jest ciepło i jest jedzenie.
Na dźwięk słowa jedzenie w oczach chłopca błysnęło zainteresowanie.
Stanisław zdjął watowaną kurtkę i, ostrożnie, by nie przestraszyć Szymona, narzucił ją na jego wątłe ramiona. Dziecko nie stawiało oporu.
No już szepnął Stanisław, biorąc chłopca na ręce.
Lekki jak piórko. Kości wystawały spod skóry. Od dawna nie jadł.
Szli przez las, a Stanisław czuł, jak drżenie dziecka powoli ustaje. Wkrótce między drzewami ukazała się mała chatka rozpadający się ganek i cienka smuga dymu wijąca się z komina.
Jesteśmy na miejscu oznajmił leśniczy, otwierając drzwi nogą.
Zapach suszonych ziół i dymu wypełnił wnętrze. W kominku dogasał ogień, rzucając czerwonawawe blaski na drewniany stół i ławę.
Posadził Szymona na ławie, dorzucił drew do ognia, a płomienie ożyły, oświetlając przestraszoną twarz chłopca.
Rozgrzejesz się powiedział Stanisław, stawiając garnek nad ogniem. Potem porozmawiamy.
Chłopiec jadł łapczywie, od czasu do czasu krztusząc się. Stanisław obserwował go, a coś starego poruszyło się w jego sercu. Ile to lat minęło, odkąd ostatnio opiekował się dzieckiem? Dziesięć? Piętnaście? Od tamtego czasu
Nie. Teraz nie czas na wspomnienia.
Skąd jesteś, Szymon? zapytał, gdy talerz był już pusty.
Chłopiec potrząsnął głową.
Mama Tata Gdzie oni są?
Znowu zaprzeczył, a po jego policzkach popłynęły łzy.
Nie wiem szepnął.
Stanisław westchnął. Jutro musimy pojechać do wsi, powiedzieć o tym Janowi Nowakowi. Dziecko nie może tak po prostu się pojawić. Na pewno ktoś go szuka.
Dzisiaj zostaniesz tutaj zdecydował leśniczy. Jutro zobaczymy, co dalej.
Ułożył Szymona pod starą, ale czystą kołdrą na ławie przy kominku. Chłopiec wtulił się w róg, patrząc nieufnie.
W środku nocy Stanisław obudził się od cichych szlochów. Szymon siedział na ławie, z kolanami przyciągniętymi do piersi, płacząc po cichu.
Hej zawołał Stanisław. Chodź tu.
Delikatnie zapukał w łóżko obok siebie. Chłopiec zawahał się, rozdarty między strachem a zaufaniem. No chodź zachęcił go Stanisław łagodnie. Nie bój się.
Szymon zszedł ostrożnie z ławy i, po kilku niepewnych krokach, wślizgnął się pod kołdrę obok leśniczego.
Śpij powiedział Stanisław. Nic ci nie grozi.
Rankiem Stanisław szykował się do wyjazdu do wsi. Zawahał się, patrząc na śpiącego Szymona. Zab