Kiedy miałem trzynaście lat, nauczyłem się ukrywać głód — i wstyd.

Kiedy miałem trzynaście lat, nauczyłem się ukrywać głód i wstyd. Mieszkaliśmy w małej wiosce pod Krakowem, tak biednie, że rano często wyruszałem do szkoły na pusty żołądek. Na przerwie, gdy koledzy wyciągali z tornistrów jabłka, ciastka i kanapki, udawałem, że czytam, opuszczałem głowę, by nikt nie usłyszał cichego burczenia mojego brzucha. Największy ból nie był jednak w głodzie, lecz w samotności. Pewnego dnia zauważyła to dziewczynka o imieniu Jagoda. Nie powiedziała nic, po prostu położyła na moim stoliku połowę swojego drugiego śniadania. Zasłoniłem się rumieńcem, chciałem odmówić, lecz ona jedynie się uśmiechnęła. Następnego dnia zrobiła to samo, a potem znowu raz kawałek szarlotki, innym razem jabłko, jeszcze innym raz bułkę. Dla mnie był to cały świat. Po raz pierwszy poczułem, że ktoś dostrzega mnie, nie tylko moją ubóstwo. Potem Jagoda zniknęła jej rodzina przeprowadziła się i już nie przychodziła do naszej szkoły. Codziennie stałem przy drzwiach, jakby czekał, że wejdzie, usiądzie obok i powie: Weź, przyjmij. Drzwi jednak stały puste. Jej dobro nie odjechało z nią; zamieszkało w mnie. Lata minęły, dorosłem, a wspomnienie o Jagodzie było jak cud, który kiedyś uratował mój dzień. Wczoraj zatrzymał się czas. Moja córka Zuzanna wróciła ze szkoły i zapytała:
Tato, zrobisz mi jutro dwie kanapki?
Dwie? zdziwiłem się. Przecież zwykle nie dojadasz nawet jednej.
Spojrzała na mnie poważnie:
Jedna ma iść do chłopca z klasy, dziś nie jadł.
Podzieliłem się z nim swoim posiłkiem i zamarłem. W jej geście ujrzałem tę samą Jagodę tę, co kiedyś podzieliła się ze mną chlebem, gdy świat milczał. Jej dobro nie zgasło. Przeszło przez lata, przez mnie, a teraz żyje w mojej córce. Wyszedłem na balkon, spojrzałem w niebo, a łzy same spłynęły po policzkach. W tej chwili poczułem wszystko głód, wdzięczność, ból i miłość. Może Jagoda już mnie zapomniała, może nigdy nie dowie się, jak zmieniła moje życie. Ale będę ją nosił w sercu zawsze. Jedno dobre uczynienie potrafi przejść przez pokolenia. Dlatego wiem dziś na pewno: dopóki moja córka dzieli się swoim chlebem z innym dzieckiem, dobro trwa.