Bogdan wynajął samochód, gdy żonę wypisano ze szpitala, i z pomocą sąsiada wniósł ją do domu. Wszystko będzie dobrze pocieszał żonę tylko żyj. Choćby siedziała i rozmawiała ze mną. Tylko żyj. A ja sobie ze wszystkim poradzę. Tylko nie zostawiaj mnie, moja gołąbko!
Wanda w swoich 35 latach sądziła, że nie zazna kobiecego szczęścia, ale los zadecydował inaczej Spotkali się, gdy obojgu było już prawie czterdzieści. Bogdan był wtedy od trzech lat wdowcem. Wanda nigdy nie była zamężna, ale miała syna. Jak to mawiają urodziła dla siebie. W młodości związana była z przystojnym, ciemnowłosym Olkiem. Obiecywał małżeństwo, uwiódł młodą Wandę. Dała się nabrać na te obietnice, które okazały się puste. Jak się później okazało, zalotnik z miasta był żonaty.
Do Wandy przyszła nawet prawowita małżonka Olka, błagając, by nie rozbijała cudzej rodziny. Młoda, niedoświadczona Wanda dała za wygraną. Ale dziecko postanowiła zostawić.
I tak się stało. Wanda urodziła Jacka. Syn stał się jej jedyną pociechą. Jacek był dobrze wychowany, uczył się świetnie. Po szkole dostał się na ekonomię. Bogdan kilka razy odwiedzał Wandę. Proponował, by się zeszli. Kobieta jednak wahała się, choć Bogdan jej się podobał. Wanda wstydziła się trochę własnego syna i tego uczucia, że wreszcie mogłaby być szczęśliwa. Pewnego wieczora Jacek postanowił porozmawiać z matką. Powiedział: Mamo, i tak już nie będę mieszkał w domu. Wujek Bogdan to porządny człowiek. Tylko niech cię nie krzywdzi. Dla mnie najważniejsze, żebyś była szczęśliwa. Syn Bogdana też nie miał nic przeciwko.
I tak zaczęli żyć razem. Wzięli ślub, urządzili skromne wesele. Wanda pracowała w wiejskiej bibliotece, a Bogdan był agronomem. Wszystko robili wspólnie. Prowadzili gospodarstwo, trzymali zwierzęta, uprawiali ogród. Kochali się i szanowali, szkoda tylko, że Bóg nie dał im wspólnego potomstwa.
Obu synów ożenili, doczekali się wnuków. Na święta zawsze przygotowywali paczki dla dzieci i wnuków jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę i kurczaki. W święta w ich domu zbierało się mnóstwo gości. Wtedy Bogdan i Wanda siedzieli przy stole, ciesząc się, że mają z kim świętować.
Tylko wieczorami, gdy starsze małżeństwo kładło się spać, każdy po cichu myślał: oby odejść pierwszym I nigdy nie poznać samotności.
Lata mijały. I pewnego dnia nadeszła tragedia Rankiem Wandzie zrobiło się słabo, gdy gotowała barszcz w kuchni. Starsza kobieta upadła. Bogdan z pomocą sąsiadów wezwał karetkę. Lekarze stwierdzili udar. Wszystkie funkcje wróciły poza jedną. Wanda już nie mogła chodzić. Jacek z żoną przyjechali odwiedzić matkę. Dali pieniądze na leki i odjechali.
Bogdan wynajął samochód, gdy żonę wypisano ze szpitala, i z pomocą sąsiada wniósł ją do domu.
Wszystko będzie dobrze pocieszał tylko żyj. Choćby siedziała i rozmawiała ze mną. Tylko żyj. A ja sobie ze wszystkim poradzę. Tylko nie zostawiaj mnie, moja gołąbko!
Bogdan troskliwie opiekował się żoną. Po miesiącu przesiadła się na wózek. Pomagała mu w kuchni. Dalej wszystko robili razem. Obierali ziemniaki i marchew, przebierali fasolę. Nawet piekli chleb. Wieczorami Wanda i Bogdan rozmawiali o tym, jak będzie dalej. Zima przed nimi. A Bogdan nie miał już sił rąbać drewna.
Może dzieci zabiorą nas na zimę do siebie, a wiosną i latem damy radę sami
W weekend przyjechał Jacek z żoną. Synowa Ewa, rozejrzawszy się po izbie, oznajmiła:
Będziemy was, gołąbeczki, musieli rozdzielić. Matkę zabierzemy w przyszłym tygodniu. Niech przygotuję pokój. I przyjedziemy.
A co ze mną? niepewnie szepnął Bogdan. Nigdy się nie rozstawaliśmy. Dzieci, jak to możliwe?
A no tak było, gdy mieliście siły na gospodarkę i radziliście sobie sami, ale teraz inaczej. Niech i syn cię zabierze. Razem was nikt nie weźmie.
Jacek z żoną odjechali. Bogdan i Wanda gorzko wzdychali, zastanawiając się, co dalej. Każde z nich, zasypiając, marzyło, by się już nie obudzić i nie widzieć tego wszystkiego.
W następny weekend przyjechali obaj synowie. Zaczęli zbierać rzeczy. Bogdan siedział przy łóżku Wandy. Patrzył na nią, wspominał ich młode lata. I płakał Przytulił się do chorej żony i szepnął:
Wybacz, Wando, że tak się stało Gdzieś zawaliliśmy z wychowaniem. Dzielą nas jak niechciane kocięta. Wybacz. Kocham cię
Wanda chciała pogłaskać męża po policzku, ale już nie miała siły Bogdan wyszedł, ocierając łzy rękawem. A gdy wsiadł do samochodu, nawet tego nie robił
Potem syn z żoną i sąsiadem zabrali się za pakowanie Wandy. Owinęli ją w koc i zaczęli wynosić z domu nogami do przodu. Chora kobieta pomyślała, że to bardzo symboliczne Nie opierała się. Odeszła, zanim Bogdan odjechał. I tylko chciała nie doczekać wieczora.
Minął tydzień. W piękny jesienny dzień, akurat na Matkę Boską Różańcową, ich marzenie się spełniło. Wanda i Bogdan spotkali się w innym świecie
Wynajęliśmy z sąsiadem auto, by zabrać żonę ze szpitala do domu. ‘Wszystko będzie dobrze – pocieszałem ją – ważne, że żyjesz. Choćbyś tylko siedziała i rozmawiała ze mną. Najważniejsze, że żyjesz.’