Weroniko, ale tam zimą jest zimno! Piece kaflowe, drewno trzeba nosić! Mamo, ty sama jesteś ze wsi, w dzieciństwie miałeś tylko takie warunki. Dziadek z babcią całe życie na wsi przeżyli i nic im nie było. A latem w ogóle będzie pięknie ogródek, jagody, grzyby w lesie można zbierać.
Halina dopiero zaczynała przyzwyczajać się do życia na emeryturze. Sześćdziesiąt lat za sobą, trzydzieści pięć z nich jako księgowa w fabryce. Teraz mogła spokojnie pić rano herbatę, czytać książki i nigdzie się nie spieszyć.
Pierwsze miesiące emerytury cieszyła się ciszą i spokojem. Wstawała, kiedy chciała, jadła śniadanie bez pośpiechu, oglądała programy telewizyjne.
Do sklepu chodziła w dogodnym czasie, gdy nie było kolejek. Po czterdziestu latach pracy to była prawdziwa ulga.
Córka Weronika zadzwoniła w sobotę rano:
Mamo, musimy porozmawiać. Poważnie.
Co się stało? zaniepokoiła się Halina. Z Marysią wszystko w porządku?
Z córeczką dobrze. Przyjadę, opowiem. Tylko się nie martw!
To zdanie właśnie sprawiło, że Halina zaczęła się martwić jeszcze bardziej. Kiedy dzieci mówią nie martw się, to zawsze znaczy, że jest o co.
Po godzinie Weronika siedziała w kuchni, gładząc zaokrąglony brzuch. Trzydzieści dwa lata, drugie dziecko w drodze, a za tego Jacka wciąż nie wyszła za mąż.
Choć żyli razem już cztery lata, córeczka Marysia rosła, ale ślub zdawał się dla nich nieistotny.
Mamo, mamy problem z mieszkaniem zaczęła córka, nerwowo kręcąc w dłoni kubek. Właścicielka podnosi nam czynsz. Ledwo dajemy radę z obecną stawką, a teraz chce jeszcze dwa tysiące złotych więcej.
Halina skinęła ze współczuciem. Wiedziała, że młodym jest ciężko. Jacek pracował tu i tam raz magazynier, potem kurier, następnie ochroniarz. Weronika na urlopie macierzyńskim z Marysią, wkrótce kolejny.
Myśleliśmy o wyprowadzce, żeby było taniej ciągnęła córka ale z małym dzieckiem nikt nie chce nam wynająć.
I co zamierzacie zrobić? spytała matka, już przeczuwając podstęp.
Właśnie dlatego przyszłam Weronika nerwowo szarpała rękaw swetra. Mamo, czy moglibyśmy u ciebie trochę pomieszkać? Tymczasowo, oczywiście. Dopóki nie uzbieramy pieniędzy, może potem weźmiemy kredyt.
Halina zakrztusiła się herbatą. W dwupokojowym mieszkaniu z czasów PRL-u i tak było ciasno, a tu nagle cała rodzina z małym dzieckiem, i jeszcze drugie w drodze.
Weroniko, jak my się tu wszyscy pomieścimy? Mam tylko dwa pokoje, i to małe.
Mamo, jakoś się uda. Najważniejsze, żeby oszczędzić pieniądze. Za wynajem płacimy teraz trzynaście tysięcy, wyobrażasz sobie? W rok to sto pięćdziesiąt tysięcy! A te pieniądze moglibyśmy odłożyć na wkład własny.
Halina wyobraziła sobie tę scenę. Jacek z jego nawykiem chodzenia po domu w dresie, głośnych rozmowach przez telefon.
Marysia z ciągłym płaczem, zabawkami rozrzuconymi po całym mieszkaniu, kreskówkami puszczanymi na pełną głośność. Weronika w ciąży, z kaprysami, wymagająca szczególnej uwagi.
A gdzie będzie spała Marysia? spróbowała matka znaleźć rozsądny argument.
W dużym pokoju postawimy łóżeczko. A ty się urządzisz w małym. Nie potrzebujesz przecież wiele miejsca kanapa, telewizor. Będzie dobrze!
Weroniko, ja dopiero co przeszłam na emeryturę, chciałam trochę spokoju. Czterdzieści lat pracowałam, jestem zmęczona!
Córka westchnęła, jakby matka powiedziała coś absurdalnego:
Mamo, a po co ci ten spokój w sześćdziesięciu latach? Przecież jesteś jeszcze młoda i zdrowa. Inne babcie w twoim wieku aktywnie pomagają z wnukami.
Zabrzmiało to jak wyrzut. Jakby inne babcie były pożyteczne, a ona egoistką.
A poza tym ciągnęła Weronika masz przecież działkę. Świetny domek, babcia zawsze go utrzymywała. Możesz tam mieszkać. Świeże powietrze, cisza dla emeryta idealnie.
Na działce? powtórzyła Halina, nie wierząc własnym uszom.
Tak. Domek solidny, ciepły. Możesz założyć ogródek, uprawiać pomidory. Zdrowotnie zalecane, lekarze mówią, że starsi ludzie powinni więcej przebywać na powietrzu.
Halina poczuła, jak coś w niej zamarza. Działka trzydzieści kilometrów od miasta, autobus tylko rano i wieczorem.
Weroniko, ale tam zimą jest zimno. Piece kaflowe, drewno trzeba nosić.
Mamo, ty sama jesteś ze wsi, w dzieciństwie miałeś tylko takie warunki. Dziadek z babcią całe życie na wsi przeżyli i nic im nie było. A latem w ogóle będzie pięknie ogródek, jagody, grzyby w lesie można zbierać.
Córka mówiła tak, jakby proponowała matce luksusowe wakacje, a nie wyprowadzkę na wieś bez wygód.
A jeśli będę potrzebowała do lekarza? Albo do apteki? Na zakupy?
Mamo, przecież nie będziesz jeździć do lekarza codziennie! Raz w miesiącu na kontrolę, i wystarczy! A zakupy można robić na zapas, mrozić. Masz tam dużą zamrażarkę.
Weroniko, a jak mam spotykać się z przyjaciółkami? Sąsiadkami, z którymi całe życie rozmawiam?
Możecie rozmawiać przez telefon. Albo niech przyjadą na działkę, zrobicie grilla. Będzie fajnie!
Halina słuchała i nie wierzyła własnym uszom! Córka na poważnie proponuje, żeby matka została samotną działkowiczką, tylko po to, by uwolnić mieszkanie dla jej rodziny?! I jeszcze podaje to jako troskę o zdrowie!
Weroniko, a jak długo chcecie mieszkać w moim mieszkaniu?
No, rok minimum. Może półtora.
Rok, a może półtora! Cały rok żyć z nimi w dwupokojowym mieszkaniu albo wegetować na odludziu.
A co na to twój Jacek?
On jest tylko za! ożywiła się Weronika. Mówi, że tobie na działce będzie lepiej niż w mieście. Zero zgiełku, zero stresu.
Możesz czytać książki albo oglądać telewizję. Jacek nawet zaproponował, żeby ci zamontować antenę satelitarną, żebyś miała więcej kanałów.
Halina wyobrazi
