Po dwudziestu jednym latach małżeństwa pewnego wieczoru żona, Anna Kowalska, mówi mi: Musisz zaprosić inną kobietę na kolację i do kina. Dziwię się. Dodaje z uśmiechem Kocham cię, ale wiem, że jest jeszcze jedna pani, która też cię kocha i od dawna czeka choćby odrobinę twojego czasu. To moja mama, Maria Nowak.
Mama od dziewiętnastu lat mieszka sama po śmierci ojca. Praca i opieka nad trojgiem dzieci pochłaniają mnie tak, że prawie nie widuję się z nią. Tego wieczoru dzwonię i mówię: Mamo, jutro chodźmy razem na kolację i do kina, tylko my dwoje. Co się stało, synku? Wszystko w porządku? pyta podenerwowana. Mama zawsze uważała, że niespodziewany telefon zwiastuje złą wiadomość. Wszystko dobrze, mamo, po prostu chcę spędzić z tobą wieczór. Milczy chwilę, po czym miękko odpowiada Z przyjemnością.
W piątek po pracy podjeżdżam po nią. Czeka już w eleganckiej sukni, w której kiedyś świętowała rocznicę ślubu, uśmiechnięta i zadbana. Powiedziałam przyjaciółkom, że mam randkę z synem zachichotała Wszystkie czekają, aż opowiem, jak nam poszło.
Idziemy do małej, przytulnej restauracji na Starym Mieście w Warszawie. Mama chwyta mnie za rękę tak delikatnie, jak kiedyś w dzieciństwie. Gdy przynoszą menu, czytam je na głos, bo jej wzrok nie radzi sobie z małym drukiem. Kiedyś czytałam ci menu uśmiecha się. Teraz ja odpowiadam.
Rozmawiamy długo o życiu, wspomnieniach, o wszystkim, co nagromadziło się między nami przez lata. Film przegapiamy, ale nie żałujemy. Kiedy odwożę ją do domu, mówi: Chciałabym to powtórzyć, następnym razem zapraszam ja. Uśmiecham się i zgadzam.
Kilka dni później mama nagle pada ofiarą zawału serca. Nie zdążam się pożegnać. Po pewnym czasie dostaję kopertę. W środku znajdę wydruk z rachunkiem z restauracji i kartkę: Zapłaciłam z góry. Nie wiedziałam, czy będę mogła być przy tobie, ale chciałam opłacić kolację dla nas dwojga dla ciebie i twojej żony. Nigdy nie poznasz, jak wiele ten wieczór dla mnie znaczył. Kocham cię, synku.
Wtedy rozumiem: nie odkładaj słów kocham cię. Daj czas tym, na których ci zależy. Bo rodzina to nie później. Rodzina to teraz.
