Spałam z moim chłopakiem, nie wiedząc, że zmarł dwa dni wcześniej. Teraz jestem w ciąży z dzieckiem jego ducha.
Odcinek 1
Przysięgam, że go widziałam. Dotykałam go. Całowałam. Czułam go. Jego oddech był ciepły, a usta miały posmak miętytak jak zawsze. Miał nawet tę szarą bluzę z kapturem, którą tak nie lubił, bo była za duża i sprawiała, że wyglądał jak miś-grubas. Był prawdziwy. Przytulał mnie całą noc. Szepnął mi kocham cię do ucha. Obiecał, że pobierzemy się w przyszłym roku. Pamiętam każdą sekundę. Jak przesuwał palcami po moim ramieniu. Jak płakał, gdy ja płakałam. Jak kochał się ze mną z taką namiętnością, że myślałam, iż moja dusza rozpadnie się na dwoje. A potem zniknął.
Obudziłam się sama. Ale nie bałam się. Pomyślałam, że poszedł pobiegać, jak to czasem robił. Jego woda kolońska wciąż unosiła się w pościeli. Moja skóra jeszcze paliła się w miejscach, których dotykał. Ale coś było nie tak.
Dzwoniłam.
Znowu.
I jeszcze raz.
Aż w końcu moja najlepsza przyjaciółka, Kinga, wpadła do mojego pokoju, blada jak ściana. Nie rozumiałem, dlaczego płacze.
Karolina szepnąła. Nie wiesz?
Roześmiałam się. Wiedzieć co?
Kamil nie żyje.
Mrugnęłam. Jak to nie żyje?
Zaczęła płakać jeszcze głośniej. Zginął dwa dni temu. Wypadek samochodowy. Tej nocy, gdy zrywała się burza.
Nie. Nie. Nie. Nie.
Krzyknęłam. Odsunęłam ją. Powiedziałam, że jest okrutna, że to nie jest śmieszne. Pokazałam jej SMS-a, który Kamil wysłał mi poprzedniego wieczoru. Nagranie głosowe: Jadę do ciebie. Tęsknię za twoim ciałem przy moim. Kinga spojrzała na telefon, drżąc.
Karolina on nie mógł tego wysłać. Już wtedy leżał w kostnicy.
Świat się przechylił.
Kolana odmówiły mi posłuszeństwa.
Pobiegłam do łazienki, wyciągnęłam ręcznik, którego użyłwciąż mokry. Bluzę, którą zostawił na podłodze. Ślad zębów na mojej szyi.
Był tutaj.
Musiał być.
Ale prawda była taka Kamila pochowano wczoraj.
A jednak kochałam się z nim tej nocy.
Dni mijały. Noce stały się nieprzeniknione. Nie mogłam spać. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam go. Czasem stał u stóp mojego łóżka. Czasem szeptał mi do ucha. Pewnej nocy usłyszałam jego głos: Nie płacz, kochanie. Wciąż jestem przy tobie. Próbowałam to nagrać, ale słychać było tylko szum i mój przerażony oddech.
A potem spóźniłam się.
Dwa razy.
Myślałam, że to przez stres. Żałobę. Trauma.
Aż pewnego dnia zwymiotowałam po raz piąty.
Zrobiłam test.
Dwie kreski.
Dodatni.
Upadłam na kolana.
Jedyną osobą, z którą byłam był Kamil.
Ale on był martwy.
Pochowany. Rozkładający się. Nieobecny.
Ale coś we mnie rosło.
Coś, co kopie w nocy.
Coś, co świeci pod moją skórą, gdy gaszę światło.
I za każdym razem, gdy płaczę i mówię, że nie dam rady
Słyszę, jak szepcze z cienia:
Nie jesteś sama. Nasz syn nadchodzi.
Odcinek 2
Nie pamiętam, jak zasnęłam. Pamiętam tylko, że obudziłam się w wannie, z testem ciążowym wciąż zaciśniętym w dłoni, te dwie różowe kreski drwiące z mojego rozsądku. Nie rozmawiałam z nikim od dninawet z Kingą. Telefon dzwonił dziesiątki razy. Jej imię migało na ekranie. Ignorowałam wszystkie połączenia.
Jak wyjaśnić, że spodziewam się dziecka po mężczyźnie, który od tygodni leży pod ziemią? Kto by mi uwierzył? Nawet ja nie do końca w to wierzyłam. Aż do tej nocy.
Właśnie zasypiałam, gdy coś nacisnęło mój brzuch od środka. To nie było zwykłe kopnięcie. To było celowe. Jakby próbowało zwrócić moją uwagę. Zerwałam się, łapiąc powietrze, z dłońmi na brzuchu. I wtedy znów to usłyszałam.
Głos Kamila. W mojej głowie.
Nie bój się, kochanie. Wybrałem cię.
Krzyknęłam i wyskoczyłam z łóżka. Przyjrzałam się brzuchowi w lustrze, podnosząc koszulkę. Mogłam przysiąc, że zobaczyłam słaby puls niebieskiego światła tuż pod skórą. Zamrugało i zniknęło. Nogi się pode mną ugięły. Osuwałam się na podłogę, szlochając.
Następnego dnia zmusiłam się do pójścia do szpitala. Powiedziałam lekarce, że zaszłam w ciążę po tym, jak odwiedził mnie mój chłopak. Okłamałam ją co do dat. Okłamałam ją we wszystkimoprócz objawów.
Dziwne sny. Świecąca skóra. Słyszenie głosów kogoś, kogo nie ma.
Wyraz twarzy lekarki powoli zmieniał się z zatroskanego w pełen ostrożnych podejrzeń.
Zrobimy badania powiedziała ostrożnie. Stres może mocno wpłynąć na umysł, szczególnie w połączeniu z hormonami ciąży.
Przyłożyła stetoskop do mojego brzucha. Jej twarz zesztywniała.
Nie słyszę bicia serca. Ale coś się porusza.
Zleciła USG. Leżąc na zimnym stole, widziałam, jak twarz techniczki robi się blada. Wciąż poprawiała ustawienia aparatu. Nie powiedziała nic, dopóki nie zapytałam, co się dzieje.
Jest płód szepnęła. Ale świeci.
Wyszłam ze szpitala, nie czekając na rezultaty. Tej nocy miałam kolejny sen. Kamil stał w naszym ulubionym miejscu nad jeziorem, wiatr poruszał jego bluzą.
Nasz syn nie jest jak inni powiedział głosem cichszym niż wiatr. On jest mną i czymś więcej.
Co masz na myśli? zapytałam.
Ale on tylko smutno się uśmiechnął. Zrozumiesz wkrótce. Ale musisz go chronić.
Obudziłam się i zobaczyłam, że zasłony są szeroko otwarte, choć zamknęłam je na klucz. Bluza, którą miał Kamil we śnie, leżała starannie złożona na brzegu łóżka. Dotknęłam jej.
Zasnęłam z moim chłopakiem, nie wiedząc, że zmarł dwa dni wcześniej – teraz jestem w ciąży z dzieckiem jego ducha