Młodszy syn. Opowieść.

Młodszy syn. Opowieść.

Klara Kowalska i sama nie wiedziała, jak im z Wacławem udało się wydać tak bystrego chłopca. Oboje skończyli dopiero dziewiątą klasę, i to dzięki wyrozumiałości nauczycieli. Każdy ma swoje talenty mówi się o tym przysłowie jednak klara potrafiła wyhodować z nasionka każdy łan kwitnący w tydzień, a Wacław miał ręce ze złota.

Mieli czworo dzieci najstarszą Marię, drugą córkę Jadwigę, a potem dwóch synów, urodzonych tego samego dnia Szymona i Pawła. Paweł był właśnie tą pomarańczą wśród dzieci; nie miał jeszcze trzech lat, a już mówił lepiej niż przeciętna Jadwiga. Gdy poszedł do szkoły, wszyscy nauczyciele zaskoczyli się czytał, pisał i mnożył liczby tak sprawnie, że od razu przydzielono mu drugi poziom klasy.

Można rzec, że to było nieuczciwe wobec pozostałych, lecz Paweł był w oczach Klary wyjątkowy zwolniono go z obowiązków domowych, a wszystko, o co prosił, kupowała mu matka: książki, mikroskop. I kiedy nadeszły ciężkie lata dziewięćdziesiąte, kiedy nie tylko kraj się rozpadał, ale i całe życie Klary legło w gruzach w jednym roku straciła męża i najstarszą pomocnicę Małgorzatę ona wciąż nie dotykała syna. Dała mu możliwość nauki, a potem wystrzegła go do miasta, by kontynuował studia.

O czym ty myślisz, Klaudio? pytały sąsiadki, widząc, jak Szymon nosi wodę z kranu, Jadwiga wyciąga ziemniaki w ogródku, a Paweł siedzi w cieniu na ławce i czyta książkę. Myślisz, że kiedyś odwdzięczy się ci szklanką wody w starości? Odejść i koniec.

Dopiero mnie pouczacie! odpowiadała Klara. Co chcę, to robię.

Dzieci też wyrażały swój sprzeciw.

Dlaczego ja mam rąbać drewno, a on rozwiązywać równania? złościł się Szymon.

No to usiądź i rozwiąż, jeśli chcesz uśmiechnęła się Klara.

Szymon chwycił podręcznik, siedział przy nim pięć minut, zamknął go z rezygnacją i rzekł:

To bzdura, wolę iść rąbać drewno!

Najbardziej obrażona była Jadwiga. Otwarcie buntowała się przeciw przywilejom brata, podpalając jego zeszyty w kominie albo wkładając zgniłe jajko do buta.

Zawsze dajesz mu najlepszy kawałek krzyczała. A on odejdzie i cię zostawi powtarzała, przytakuja

sąsiadki.

Gdy Paweł wyjechał na studia, dom stał się spokojniejszy, choć nieco pusto. Klaudia przyzwyczaiła się do młodszego syna.

Na początku pisał długie listy, opisując swe szkolne przygody, niepojęte dla Klary. Z czasem listy stały się rzadsze, a wizyty coraz bardziej sporadyczne sąsiadki miały rację. Klaudia czuła gorycz, lecz nie okazywała. Syn dorósł, stał się mężczyzną.

Jadwiga wyjechała w sąsiednią wieś. Zięć nie przypał jej szczególnie był marzycielem, ciągle wymyślał nowe sposoby na wzbogacenie się i zawsze przegrywał. Teraz wymyślił otworzyć piekarnię, na szczęście bank mu nie dał kredytu.

Szymon mieszkał z Klarą, nie spieszył się z małżeństwem, choć kandydateków było pod dostatkiem.

Och, mamo, chciałbym jeszcze trochę popłynąć! Myślę o kupnie samochodu. Nie jakiejś tandetnej bryki, lecz importowanego. Wyobrażasz sobie mnie w takim aucie?

Klara westchnęła:

Jaki samochód, Szymonie? Jesteś jak nasz Arsenij, ciągle marzysz. Pracować trzeba

Tak naprawdę Szymon poszedł za ojcem, podjął się prac w gospodarstwie, dopasowując je do wymogów, pracował jako traktorzysta, i radził sobie dobrze, choć czasem wtrącał półśrodki. Klara nie narzekała miał dobry syn.

A drugi? Gdzie jest Paweł? Rok minął bez wiadomości, ostatni list mówił jedynie, że wyjechał zarabiać, a dokąd nikt nie wiedział.

Pewnego dnia przy wjeździe stanęła nowa, lśniąca maszyna. Klaudia pomyślała, że ktoś się zgubił i potrzebuje drogi. Ale dźwięk silnika był tak donośny, że w sercu matki rozbłysła nadzieja. Otworzyła furtkę i wyszła na drogę.

Obok stał Paweł. Rozpoznała go od razu, choć nie widziała od dwóch lat. Przypominał jej zmarłego Wacława wysoki, ramienny, z blond włosami falującymi na wietrze. Przystojny, prawie mityczny. Sąsiadki wyłoniły się z okien, by spojrzeć, jak syn nie zapomniał matki i przyjechał w odwiedziny.

Klara rzuciła się na syna, przytuliła go mocno. Oto mój własny potomek, nie na darmo wszystko przeszło.

Szymon przywitał brata z miną pełną zazdrości.

Fajny wóz masz zazdrośnie zauważył.

To nie mój odpowiedział Paweł z uśmiechem.

To czyj? zapytał niepewnie Szymon.

Twój podał Paweł klucz. Bierz, już i akt darowizny przygotowałem, do notariusza pojedziemy.

Szymon rozejrzał się niepewnie w stronę matki, która uśmiechała się zadowolona.

Dziękuję, bracie mruknął nieśmiało. Ale jest bardzo drogi!

Nie kosztuje więcej niż złoto odparł Paweł. A Jadwiga gdzie?

Jadwiga wyszła za mąż przyspieszyła Klara. Do sąsiedniej wsi. Mąż jej pracowity, wkrótce podwyżki.

Zaślubiona? To jedźmy w gościnę. Zawoź nas, Szymonie, nowym autem.

Jadwiga przywitała ich nieśmiało, a jej mąż, Arsenij, od razu zaczął się chwalić, że otworzą piekarnię i będą żyć w dostatku

Gadatliwy, co? wykrzyknęła Jadwiga. Nie dostaliście kredytu, jaka piekarnia? Nie słuchaj go, Paweł, on jest marzycielem.

Paweł uśmiechnął się i odparł:

Z piekarnią damy radę, nie ma sprawy. Powiedz, ile potrzebujesz, przeleję.

Zaskoczony Arsenij patrzył na brata nieufnie. Już od żony słyszał, że brat jej to niewdzięczny nieudacznik.

Paweł wyciągnął z kieszeni małą szkatułkę i podał Jadwidze.

A to dla ciebie, Jadwiga.

Ostrożnie otworzyła czerwony szkatułkę. W środku lśniły złote kolczyki z szmaragdami, dokładnie w kolorze jej oczu. Zaniemówiła, a potem od razu przymierzyła je przy lustrze.

Dziękuję, Paweł, trafiłeś w dziesiątkę. Prosiłam Arsenija o kolczyki, a on kupił mi jedynie maszynkę do mięsa!

Klara siedziała cicha, szczęśliwa. Myślała, że syn kiedyś podaruje jej coś bardziej praktycznego może bransoletkę, a najlepiej pralkę.

Jednak Paweł nic nie podarował, dopóki Jadwiga nie wspomniała, że matka po porodzie wyjedzie do siebie. Wtedy powiedział:

Tylko krótko, Jadwiga. Zabiorę mamę ze sobą, jeśli oczywiście zechce.

Klara patrzyła na syna z niedowierzaniem. Ze sobą? Dokąd? Jak?

Nie wiem A co z domem?

Co z domem? Tam Szymon będzie mieszkał, nową właścicielkę przywiezie. Ja bez ciebie, mamo, tęsknię. Jedziesz ze mną? Nie spodoba ci się wrócisz.

Klara nie wiedziała, co myśleć. Tu całe jej życie z Wacławem i Małgorzatą leżało w grobach A tam jej ukochany syn, zupełnie obca życie. Co by powiedział Wacław?

Nagle przed nią stanął jej zmarły mąż, kapelusz na bok, pomarszczone dłonie złożone na piersi.

Po co rozmyślać, Klara? Wychowałaś go po swojemu. Teraz i ty powinnaś zobaczyć tę nową drogę, inaczej nie zrozumiesz, po co to wszystko było.

Klara uśmiechnęła się i powiedziała:

Dlaczego nie pojechać