Mama okazuje się zbędna
A to mieszkanie, co? No, to na czwartym piętrze?
Ja tam nie wpasowuję się! przyznaje Olga Efimowna, rumieniąc się ze wstydu.
No to jedźmy do mnie! nagle proponuje były kolega z klasy.
Lolek, Ryba, to ty? woła do Olgi jakiś przypadkowy starszy pan.
No, ja Ryba! odpowiada kobieta, choć po rozwodzie nosi już nazwisko Fomińska. Zastanawia się, skąd go zna.
A ja Szymek Lewandowski! mówi nieznajomy radośnie. Nie rozpoznajesz? Od razu cię rozpoznałem, nie zmieniłaś się wcale!
Lenek zostawił żonę po narodzeniu drugiego dziecka. Okazało się, że nie zapewniła mu warunków do rozwoju.
Rządy dzikie dziewięćdziesiątki. Nikt nie słyszał o rozwoju osobistym wszyscy po prostu przetrwali, jak mogli. Nie było internetu, nie było coachów. Mąż odchodzi: Olga zostaje sama z dwójką dzieci, z których jedno jest noworodkiem.
Pierwszą myślą jest zakończyć to wszystko. Rozum jednak przeważa.
Na pomoc przychodzi tata: fabryka, w której pracował, upada, a on zostaje zwolniony. Inżynier zamienia się w opiekuna.
Żyją ciężko, prawie na skraju głodu: w rodzinie pracuje tylko matka. Alimenty Lenka są żenujące. Wszystko drożeje w tempie wykładniczym.
Gdy najmłodszy skończył rok, Olga zaczyna przywozić futra zza granicy finanse trochę się odciążają.
Wspólnym wysiłkiem podnoszą dzieci! I to nie tylko, ale i uczą się na szczęście za darmo!
Dzieci już mają własne rodziny. Pierwsza, Lenka, wychodzi za mąż: Jestem w ciąży, mamo! Zostaniesz wkrótce babcią!
Radość w domu, jak mówią.
Wszystko byłoby w porządku, gdyby syn nie przywiózł swoją dziewczynę do dwupokojowego mieszkania, które kiedyś dostał od ojca w latach siedemdziesiątych, kiedy rodzice już nie żyli. Wtedy małe dwupokojowe mieszkanie było jak szopa. Miał też schowek i balkon.
Teraz Olga Efimowna musi spać w jednym pokoju z synem, a później Siergiej przywiózł swoją pasję: Złożymy wniosek!
Wszystko wydaje się piękne i wzniosłe, ale codzienność przyciska: nie ma gdzie spać!
Gdy kochanka nocuje w pokoju gościnnym, to jeszcze tolerowalne: rozkładana kanapa leży równie dobrze w kuchni, co w schowku. Tak, w schowku!
Olga odmawia spania w kuchni to dla niej poniżające. Zostaje schowek
Nie zamykaj drzwi, a wszystko będzie w porządku! radzą jej z uczciwymi oczami syn i córka, nie chcąc zostawiać matki samej.
Po pięćdziesięciu latach w schowku nie jest tak źle. Przez kilka dni wszystko jest względnie spokojne nie zamyka drzwi. Potem w schowku widzi swoje rzeczy wyrzucone z szafy i drobiazgi; wreszcie zostaje tam przeniesiona na stałe
Wtedy Siergiej już się ożenił: Musisz zrozumieć, mamo! Nie stać nas na wynajem! Przepraszam
Olga stara się być przydatna: gotuje i sprząta, a oni ją do schowka, jak starego psa
Perspektywa życia wśród puszek i kartonów nie zachęca. Zawstydza ją to: wyrosła syn i córka, a ona nie ma nic do powiedzenia!
Nie ma dokąd pójść, pieniądze też nie rosną pracuje jako nauczycielka angielskiego w szkole. Mimo dodatkowych korepetycji, nie stać jej na przyzwoite mieszkanie. A darmowy schowek już ma
Wtedy Olga Efimowna z torebką, w której leży paszport i karta płatnicza, po prostu wychodzi z domu i siada na ławce przy klatce schodowej, licząc, że wpadnie jej jakiś konstruktywny pomysł
Jutro nie ma lekcji: może poczekać do późna.
Lolek, Ryba, to ty? woła do Olgi jakiś nieznajomy.
No, ja Ryba! odpowiada kobieta, choć nosi już nazwisko Fomińska po rozwodzie. Zastanawia się, skąd go zna.
A ja Szymek Lewandowski! mówi nieznajomy z uśmiechem. Nie rozpoznałaś? Od razu cię rozpoznałem.
Nie zmieniłaś się! myśli smutno Olga, już dawno już Olgą Efimowną.
Czas działa jak dobry lekarz i zły kosmetolog. Potwierdza to pierwszy przystojniak z klasy, który stał się łysym, otyłym, starszym człowiekiem. Ona też nie jest lepsza
Ile się nie widzieli? Dwadzieścia lat? Wtedy jeszcze na spotkaniu można było wszystkich rozpoznać.
W szkole była w niego zakochana! Nawet zaprosiła go na biały walc na studniówkę.
On ożenił się z brzydką córką pewnego partyjnego urzędnika, którego ambicje nie znały granic.
Co siedzisz? Zimno! Uważaj, nie zamarzniesz! zaśmiał się Aleksander, z którego żartów Olga kiedyś się rozbawiała.
Szkolny kolega uderzył w żart: w tamtych czasach na ławkach siedziało tylko bohaterstwo.
Po co tu jesteś? zmienia rozmowę Olga. Przecież się przeprowadziłeś?
Jechałem odwiedzić wnuki: mieszkają w moim dawnym mieszkaniu! Teraz wracam do domu! A ty? Może i ty mieszkasz w starym mieszkaniu? Pamiętam jeszcze piętro czwarte!
To jedźmy razem, przypomnimy szkołę, Ryba! I nasz walc na studniówkę!
Pamiętasz go? zdziwiła się starsza kobieta.
O tak! A gdzieś po szkole zniknęłaś?
Zniknęłam? oburzyła się Olga. To ty spotkałeś tę małpę! No i sama się wycofałam!
Nie mieszaj przyczynowo-skutkowych, Ryba: najpierw wycofałaś się, a dopiero potem spotkałem się z małpą! poprawił ją Szymek. No to gdzie teraz?
Olga Efimowna mówi prawdę: Nigdzie!.
Płacze.
Jak to nigdzie? Nie masz domu? pyta kawaler.
No właśnie, nie mam! szepcze.
A to mieszkanie? No, to na czwartym piętrze?
Ja tam nie pasuję! przyznaje Olga, rumieniąc się.
To jedźmy do mnie! proponuje były kolega.
A małpa A żona co z tym? pyta Olga, bo mąż przywiózł jakąś panią Nie ma nocować na ulicy!
Małpę już dawno rozstałem! Chodź, podnieś swoją piątą kropkę! Nie bój się, nie będę cię nękał!
A wiza już wygasła! Będziesz spała spokojnie!
Mężczyzna podaje jej rękę, pomaga wstać z ławki i mówi: No to jedziemy? Mam auto na rogu!
I lecą.
Mieszkanie byłego kolegi okazuje się przytulne. Szymek nie kłamie naprawdę nie nęka!
Jednak po dwóch miesiącach proponuje małżeństwo.
Mają już po pięćdziesiąt trzy lata cóż to za wiek! Poza tym zawsze lubił wesołą Łolek. Ich walc zapamiętał na całe życie.
Łolek zgadza się z sympatycznym pośrednikiem kto by na jej miejscu odmówił?
Przez cały ten czas dzieci nie dzwoniły do mamy ani razu. Najpierw czekała intensywnie, potem po prostu czekała. W końcu zaczęła przygotowywać się do ślubu i życia rodzinnego.
Dzieciom nie mówiono o małżeństwie nie planowano wielkiego przyjęcia, po prostu usiedli w kawiarni we cztery osoby, więc brak krewnych był choć trochę uzasadniony.
Potem Olga po prostu usunęła numery córki i syna z kontaktów.
Bo jeśli po tak długim czasie nie wspominają o czymś, to nie jest im potrzebne! Tak uczą mądrzy coachowie, odgracając życie.
To samo można zastosować do ludzi: mama stała się zbędnym przedmiotem w życiu dzieci.
A skoro tak, to i one nie są jej potrzebne! Okrutne? Tak. Sprawiedliwe? Również.
Od odejścia żony minęło osiem miesięcy. Zbliżają się długie noworoczne ferie, a Olga z mężem jedzie na zakupy do marketu.
Nagle rozlega się przeraźliwy krzyk: Mamusiu!, a na szyję Olgi rzuca się córka, obok tupie radosny syn
Obejmują się, a potem mama pyta:
Dlaczego tak dziwnie wyglądacie?
Bo brat i siostra nigdy nie chodzili razem po sklepach albo sami, albo z partnerami.
Teraz zawsze tak wyglądamy! tłumaczy zakłopotany Siergiej.
Okazuje się, że oboje się rozwiedli!
Od razu? zdziwiła się mama. Ależ wy sprytni! Dlaczego?
Bo tak po prostu! odpowiadają. Mama trafia w punkt: sprytnie ich obudzili!
Przybyli w nieodpowiednim czasie i złapali ich razem: męża Lenki i żonę Siergieja! Było to jasne niczym słońce mieli już od dawna miłośćmarchewkę i wszystkie sprawy.
Kiedy wrócisz, mamusiu? pyta uśmiechnięty syn. Teraz wszystko będzie dobrze!
Dodaje: Gdzieś byłaś? Tęskniliśmy!
Co tak wcześnie się ogarnęliście? wtrąca się jakiś nieznany starszy pan, stojący przy nieco pobrudzonej mamie. My mieliśmy się jeszcze parę lat razem, żeby Łolek was nie rozpoznała!
A co wam to? wybucha Siergiej, wtrącając się w rozmowę o Łolek
Kiedy wrócisz?
Tak, dodaje radosna córka, a Siergiej nic nie chce robić w domu, wyobrażasz? A ja z dzieckiem już nie wytrzymuję!
Próbuje zażartować: Wspomniałaś, że wychowałaś świetnego syna!
Żart nie wywołuje śmiechu. Przeciwny dzwonek: Pokaż swoje nauczycielskie umiejętności i spróbuj przekonać braciszkakoźlątko, bo wszyscy krytycy są mistrzami!
A wy kim jesteście? pyta ze złością córka.
Ja? odpowiada mężczyzna w płaszczu z frędzlami. Jestem mężem w płaszczu!
Na nim naprawdę leży elegancki płaszcz z frędzlami. Na mamie coś nowego: kiedyś wszystkie pieniądze szły na ich ubrania.
Jaki mąż? pytają zdumiewane dzieci.
Zwykły: mążwulgar! mruczy zuchwały typ. Dlatego mama nie wróci! Ma teraz własne życie!
Czy nie chcesz być babcią? pyta z nadzieją Lenka.
Łolek chce być żoną to przyjemniejsze! Po co mi spać z babcią? mówi mężczyzna, rzucając znane dowcipy, i dodaje: Miło było cię poznać! A teraz idziemy!
A my? pyta cicho Siergiej.
I wy prawdopodobnie pójdziecie, z przymrużeniem oka mówi mąż matki.
Mama przez cały czas nie wtrąca się w rozmowę, tylko uśmiecha się delikatnie.
Mężczyzna chwyta Olgę Efimowną za rękę i mówi:
No to lecimy?
I lecą. Dzieci stoją osłupiałe: tak właśnie jest
Kiedy Olga i Szymek wracają po zakupach, mężczyzna pyta:
Jak tam, kombinezon nie uciska? Wystarcza powietrza? Nie dusisz się?
Obaj doskonale rozumieją, o co chodzi. Wiedzą, że imię Aleksander oznacza obrońcę. On naprawdę jest takim obrońcą. Czy można się udusić od miłości? Nikt jej tak nie kochał
Łolek myśli, że w końcu dostała kombinezon idealny może spokojnie wyruszyć w kosmos. Nic nie jest za późno!
No to lecimy?
I lecą.
