Odmówił zapłacić za operację żonie, wybrał dla niej miejsce na cmentarzu i odjechał nad Bałtyk ze swoją kochanką.
W jednej z sal luksusowej prywatnej kliniki w Warszawie ledwo tliła się młoda kobieta. Lekarze krążą po jej łożu ostrożnie, jakby bali się wybudzić samą śmierć. Co chwilę rzucają nerwowe spojrzenia na monitory, na których ledwo migoczą parametry życiowe. Wiedzą doskonale: nawet najbogatszy portfel nie zawsze potrafi wyciągnąć człowieka z zaświatów.
W gabinecie dyrektora szpitala trwało napięte zebranie. Przy długim stole, w półcieniu, siedzieli lekarze w nienagannych fartuchach. Obok nich mąż pacjentki, zadbany biznesmen w drogiej marynarce, stylowej fryzurze i złotym zegarku. Młody chirurg Konstanty był szczególnie podniecony: gorąco namawiał na operację.
Ta maść kosztuje grosz, a w tydzień stawia się na nogi! krzyczał, stukając długopisem w blat.
Jeszcze nie wszystko stracone! Możemy ją uratować! prawie wykrzyczał, walcząc ze swoim własnym lękiem.
Wtedy zabrał głos mąż: Ja nie jestem lekarzem, ale jestem najbliższym człowiekiem Bogny rozpoczął teatralnym smutkiem. Dlatego stanowczo sprzeciwiam się operacji. Po co wydłużać jej cierpienie? To tylko przedłuży agonię dodał, a w jego głosie zabrzmiała taką siła, że nawet najbardziej cyniczni obecni poczuli łzę w oku.
Dyrektor niepewnie mamrotał: Może ma pan rację
Jednak Konstanty wstał gwałtownie, głos drżał od gniewu: Czy wy rozumiecie, że odbieracie jej ostatnią szansę?!
Dariusz tak nazywał się mąż stał niewzruszony niczym skała. Miał własne sposoby wpływania na decyzje i nie wahał się ich użyć. Operacja nie zostanie przeprowadzona odcięło go. Podpiszę każdy odmowny dokument.
Zatwierdził. Jeden pociągnięty piórkiem gest, a los kobiety został rozstrzygnięty.
Jedynie nieliczni znali powody tak brutalnego wyboru. Jeśli przyjrzeć się bliżej, było to oczywiste. Dariusz wzbogacił się dzięki Bogny jej kontaktom, pieniądzom, inteligencji. Teraz, kiedy wisi nad przepaścią między życiem a śmiercią, wyobrażał sobie moment, w którym będzie mógł swobodnie zarządzać jej imperium. Śmierć żony była dla niego korzystna nie ukrywał tego przed nikim, kto mógłby go zdemaskować.
Dyrektorowi przekazał wynagrodzenie, którego nie dało się odrzucić: zapewnienie, że nie będzie popierał operacji. A sam Dariusz już wybrał miejsce na cmentarzu dla żywej kobiety!
Świetny kawałek ziemi rozważał, przechadzając się między nagrobkami z wyczuciem rzeczoznawcy nieruchomości. Sucha część, podwyższenie. Stąd duch Bogny będzie podziwiał miasto.
Czeladnik cmentarza, starszy mężczyzna o głęboko osadzonych oczach, słuchał go ze zdziwieniem: Kiedy planujecie przynieść no, ciało?
Jeszcze nie wiem odpowiedział obojętnie Dariusz. Wciąż w szpitalu. Traci czas.
Czeladnik zamarł: Czyli wybraliście miejsce dla żywej osoby?
Nie zamierzam jej żywcem zakopywać odpowiedział z charką. Po prostu pewien, że wkrótce wyczerpie się.
Spierać się nie było sensu. Dariusz spieszył się czekała go zagranica i długonoga kochanka. Marzył o powrocie właśnie na pogrzeb.
Jaki to sprytny plan pomyślał, wsiadając do swojego Volkswagena. Lecę, wszystko gotowe, pogrzeb i wolność.
Czeladnik nie protestował. Wszystkie dokumenty były gotowe, pieniądze zapłacone nie było pytań, nie było pretensji.
W tym czasie w sali Bogna walczyła o życie. Czuła, że siły słabną, ale nie chciała się poddać. Młoda, piękna, żądna życia jak mogła po prostu odejść? Lekarze milczeli, spuszczając wzrok. Dla nich stała się już suchą kartką.
Jedynym, kto pozostał po jej stronie, był Konstanty Petrovicz młody chirurg, uparty w domaganiu się operacji, mimo ciągłych tarć z kierownikiem oddziału. Dyrektor, by nie zepsuć relacji, zawsze stawał po stronie kierownika, którego rzekomo uważał za własnego syna.
Nagle Bogna zyskała kolejnego obrońcę czeladnik cmentarza Jan Władysław. Coś w zamówieniu miejsca na zaświaty go niepokoiło. Po przejrzeniu dokumentów zatrzymał się: nazwisko zmarłej było mu znajome.
To była jego była uczennica najlepsza w klasie, inteligentna i perspektywiczna. Pamiętał, jak kilka lat temu zmarli jej rodzice. Dziś była odnoszącą sukcesy bizneswoman, a jej nazwisko widniało w dokumentach sekcji grobu
A teraz choruje, a ten podły pasożyt chce ją zakopać myślał, wspominając zarozumiałą twarz Dariusza. Coś było nieczyste. Szczególnie, że mąż Bogny nie miał własnych talentów wszystko zdobył dzięki niej.
Bez wahania Jan ruszył do kliniki. Chciał przynajmniej się pożegnać lub coś zmienić. Nie udało mu się porozmawiać z Bogną.
Co z nią rozmawiać? odrzuciła zmęczona pielęgniarka. Jest w lekarskiej komie. Lepiej tak nie cierpi.
Ale czy zapewniają jej pełną pomoc? zapytał z niepokojem Jan. W końcu jest młoda.
Starał się dotrzeć do kierownika, potem do dyrektora wszędzie słyszał to samo: Pacjentka beznadziejna, robimy wszystko, co możliwe. Zrozumiał, że prawdy nie zdobędzie, i opuścił klinikę, trzymając łzy w gardle. Przed oczami widział blade oblicze swojej byłej uczennicy, kiedyś tak pełne życia.
Pod jego wyjściem wyłonił się młody lekarz Konstanty, który wczoraj walczył o operację.
Jan opowiedział, co w nim poruszyło: Nie mogę uwierzyć, że jest skazana Wydaje mi się, że jej mąż chce jej śmierci.
Zgadzam się w stu procentach! wykrzyknął Konrad, przybijał się imieniem. Możemy ją uratować, ale potrzebujemy zdecydowanych działań!
Dla Bogny dam wszystko! dodał Jan.
Decyzja przyszła nagle. Jan przypomniał sobie dawnych uczniów, szukając wpływowego. Odnalazł jednego wysokiego urzędnika w Ministerstwie Zdrowia. Zadzwonił i szczegółowo opowiedział historię Bogny.
Rozumie pan, Romasz Władysław? Od pana zależy życie tej kobiety. Musi przeżyć!
Po co mi pan i panie Władysław? uśmiechnął się urzędnik. Dzięki twoim lekcjom tu jestem! Natychmiast dzwonię do dyrektora.
Telefon dał efekt. Wkrótce decyzja o operacji została odwrócona, a Bogna została wyciągnięta z otchłani.
W tym czasie Dariusz leniwie wypoczywał na sopockim wybrzeżu, rozkoszując się słońcem. Udało się! Złapałem bogatą spadkobierczynię, gdy jej rodzice byli już nieobecni, a ona w żałobie. Wystarczyło się pokazać jako przyjaciela przy pogrzebie, i mam ich pieniądze.
Jednak obciążenie żoną wciąż go dusiło. Zaczęła dostrzegać jego romanse, podejrzewać prawdziwe intencje. A teraz choroba prezent losu. Teraz miał stać się wolnym wdowcem.
Nigdy nie poślubię mądrej myślał, gładząc kochankę po udzie. Lepiej głupi piękniutki, którymi można manipulować.
Rano zadzwoniła pielęgniarka: Panie Dariuszu! Operację przeprowadzono i pacjentka przeżyła. Mówią, że jest już poza niebezpieczeństwem.
Jak? Co to za poza niebezpieczeństwem?! ryknął, wywołując zdezorientowane spojrzenia wypoczywających.
Zrozumiał, że sam jest w niebezpieczeństwie. Zapałem spakował się do domu, zostawiając kochankę w szoku: Dimo, urlop skończony. Muszę się wyjaśnić!.
W domu wymagał wyjaśnień od dyrektora. Płacił, by Bogna umarła, a dostał przeciwieństwo. Dyrektor wzruszył ramionami: My też nie jesteśmy sami. Silniejsi ludzie podjęli decyzję.
Kto? Kto jej potrzebuje? wściekłość wyparła Dariusza.
Dyrektor wskazał Konstantego. Odpowiedzialność spadła na niego. To wystarczyło Dariuszowi. Młodego chirurga zwolniono, zrujnowano jego reputację tak, że nie mógł już wrócić do medycyny.
Konstanty zbliżył się do śmierci, ale Jan uratował go przypadkowym spotkaniem. Pracuj na cmentarzu. Lepiej niż zniknąć całkiem. Uratowałeś czyjeś życie. To ma swoją wartość.
Konstanty przyjął ofertę. Nie było innego wyjścia.
Bogna powoli dochodziła do siebie. Każdego dnia siły wracały, śmierć cofała się. Teraz musiała odbudować swoje życie.
Zaczęła przyglądać się otoczeniu. Mąż stał się zimny, prawie nie odwiedzał jej, nie cieszył się z jej powrotu do zdrowia. Współpracownicy zachowywali się dziwnie wiele było niewypowiedzianych spraw. Najważniejsze jednak było to, że poczuła, iż nadszedł czas, by zmienić zasady gry.
Wkrótce jej przyjaciółka z księgowości, mała Aniela, nie wytrzymała i wyznała:
Bogno, firma w tarapatach! Dariusz przejął władzę, zastąpił wszystkich, a teraz to jego ludzie sterują. Wszystko zależy od ciebie jak się wyzdrowiejesz, przywrócisz firmę. A jeśli nie nie wyobrażam sobie, co wtedy będzie.
Bogna była przygnębiona, ale jeszcze za słaba, by podjąć konkretne działania. Starała się uspokoić koleżankę:
Nie martw się, wkrótce wyzdrowieję i wszystko wróci do normy. Trzymajcie się i nie dawajcie mu się poznać.
Teraz jedynym wsparciem byli dwaj ludzie: Jan, jej dawny nauczyciel, teraz czeladnik cmentarza, i Konstanty Petrovicz, lekarz, który walczył o operację. Oczekiwała ich wizyt, potrzebowała ich obecności i ludzkiego ciepła.
Jednak nagle przestali przychodzić. Dariusz znów był szybszy przekupił lekarzy, by ograniczyli dostęp do niej, zakazując tym dwóm wstępu. Czuł, że stanowią zagrożenie dla jego planów.
Kiedy Jan i Konstanty zrozumieli, że nie są już mile widziani w klinice, Jan przypomniał sobie swojego byłego ucznia wpływowego urzędnika. Odrzucił jednak myśl:
Zawstydza mnie ponowne proszenie. Po co? Żeby dostać się do chorej? Poczekajmy. Wierzę, że wszystko się zmieni, gdy Bogna wzmocni się.
A co, jeśli będzie za późno? mruknął Konstanty. Jest wśród wrogów. Niebezpiecznie dla niej.
Bogna sama odczuwała to niebezpieczeństwo. Leżąc w łóżku, zdawała sobie sprawę, że mąż przygotowuje się, by przejąć kontrolę nad wszystkim. Być może szykuje dokumenty o jej niezdolności do podejmowania decyzji. Gdyby to się stało, koniec.
Słowa Dariusza padały lodowato: Wydaje mi się, że wciąż podajesz zbyt silne leki.
Właśnie tak pomyślała. On już działał, chciał przedstawić ją jako osobę niezdolną do samodzielnego życia.
Lekarze milczeli, tylko wzruszali ramionami. Bogna nie odzyskała jeszcze siły, by się bronić. Nikt nie przychodził do niej.
Konstanty dręczyła otucha, ale teraz pracował jako tragarz na cmentarzu po zwolnieniu stracił wszystko, na co liczył. Co jakiś czas pomagał Janowi przy grzbiecie, choć serce mu rozrywało się na myśl o Bognie.
Pewnego dnia, podczas pogrzebu starszego biznesmena, wydarzyło się coś, co wywróciło cały scenariusz. Tłumy żałobników, słowa pożegnania, łzy bliskich. Konstanty stał z boku, czekając na swój moment, gdy nagle spojrzał na trumnę i zobaczył… żywego mężczyznę!
Przebijając się przez tłum, chwycił za rękę zmarłego. Puls był słaby, ale był.
Odciągnijcie szaleńca! Co on robi?! krzyknęKaretka przyjechała w mgnieniu oka, a lekarze, zaskoczeni nagłym ożywieniem, natychmiast podjęli intensywną reanimację, przywracając mężczyźnie tętno i dając szansę na nowe życie.
