Wiktor wjechał do wsi Podgórze później niż zwykle, a żona Jadwiga już czekała z niepokojem, myśląc, że coś mogło mu przytrafić się na drodze. Mały Kacper, ich syn, krzyczał: Gdzie jest tata? Gdzie on jest?. W końcu dwa wielkie żółte reflektory rozświetliły podwórko i samochód wjechał pod dom rodzinny.
Tata! wykrzyknął Kacper, zeskakując z pieca i skacząc na jednej nodze, próbując wskoczyć w skarpety, jednocześnie zaciągając się w kurtce.
Dokąd zamierzasz, szaleńcu? zawołała Jadwiga, rozgrzewając się przy piecu. Jest zimno, noc zapada, poczekaj na ojca, już wchodzi.
Kacper zmarszczył brwi i zaczął podłupywać się, jakby miał rozpaść się w płaczu.
Nie płacz, mówię ci rzekła zdenerwowana matka. Ojciec zaraz wejdzie.
Wiktor jednak nie pojawił się od razu w progu. Jadwiga zaczęła się niepokoić.
Co on robi? Czy już się napoił? mruknęła Jadwiga, zerkając na zegar. Kacperku, zostań w domu, ja sama sprawdzę.
Mamo, boję się jęczał chłopiec.
Co ty się tak przestraszyłeś? odparła surowo. Siedź cicho i nie rób hałasu.
Kiedy Jadwiga jeszcze nakładała mu szalik na ramiona, drzwi otworzyły się z trzaskiem. W progu stanęła para dymu, a w niej wpadł Wiktor, nie sam. Obok niego stała młoda dziewczyna, ledwo dwudziestoletnia, w szarej pelerynie i z czarnym kołnierzem, oczy miała wielkie i szare, a włosy spływały po czole jak złote nitki.
Proszę, wejdźcie, proszę zawołała Jadwiga. Zosia, pomóż gościowi zdjąć płaszcz.
Jadwiga nie rozumiała, co się dzieje, ale pomogła dziewczynie zdjąć kurtkę. Zosia okazała się ciężko w ciąży, kołysząc się jak gęsiem w zimny poranek. Usiadła przy stole, składając drżące dłonie na kolanach.
Kacper ostrożnie wystukał głową z pieca.
Gdzie mój syn? wołał Wiktor, wyciągając Kacpra z pieca i podnosząc go wysoko ku sufitowi. A ty, Jadwigo, przygotuj jedzenie, nie będziemy siedzieć na jeść głodni.
Po zmroku, kiedy Kacper w końcu zasnął, słyszał, jak ojciec mruczy pod nosem, a matka szepcze cicho, nie mogąc się zgodzić ze słowami gościa i łka pod nosem.
Rano cała wieś wiedziała, że Wiktor Ostrowski przywiózł swoją młodszą, ciężarną siostrę.
Ten człowiek zostawił swoją matkę i ojca, nie ma już rodziców, co z nią zrobić? mówiła Jadwiga przy krzyżu, rozmawiając z sąsiadkami.
Nie mówiłaś wcześniej, że Wiktor ma kogoś w rodzinie, a my myśleliśmy, że jest sierotą. pytała jedna z kobiet.
A skąd ta siostra? drążyła druga.
Wychowywała się w domu dziecka, co chcesz jeszcze wiedzieć? odparła Jadwiga. Nie mam siły rozmawiać o mężu.
Wkrótce Zosia, ciotka Kacpra, postanowiła urodzić dziecko. Wiktor zabrał ją do szpitala w powiecie, a wkrótce pojawiła się mała siostra Kacpra, Marysia. Zosia już nie wróciła.
Nie żyje rzuciła Jadwiga, podnosząc głos, by nikt nie pomylił się.
Marysia była mała, różowa jak lalka. Kacper widział ją u sąsiadki Wioletty, trzymającej pluszowego misiaka, i od razu przywiązał się do tej maleńkiej istoty, mówiąc jej słoneczko i kochana.
Nie wiem, co chcesz, Wiktorze, nie potrzebuję tego tutaj westchnął Wiktor.
Co? zaskoczyła go Jadwiga. To jest żywe dziecko, krew w żyłach!
Nie mam niczego do powiedzenia, dałam ci moje słowo. odparła matka. Zrób, co chcesz.
Co ty, kobieto, przyjęłaś to od razu? krzyknął Kacper. Gdzie mam ją zostawić? Do domu dziecka czy w rzece?
Dla mnie to bez różnicy odparła Jadwiga.
Nie chowaj Marysi w domu dziecka ani nie wrzucaj jej do lodowatej wody! zawołał Kacper, łamiąc się łzami. Mamo, zostaw ją, ja sam się nią zajmę. Pomogę, proszę, nie zabieraj jej!
Idź, pomocniku, bez ciebie nie wytrzymam machnęła matka. Kacper, kurczowo trzymając się za spód jej spódnicy, wykrzyczał przekleństwa i błagał, by nie oddawano mu małej siostry.
Wiktor milczał, pochylając głowę w ciszy.
Do cholery, róbcie, co chcecie wyszeptał, odwracając się i wychodząc w mrok.
Jadwiga wywróciła się i odeszła na podwórze. Kacper podszedł do śpiącej Marysi, otulonej domowymi pieluszkami, i usiadł przy niej, szepcząc ciche słowa, nazywając ją słońcem i kochaną dziewczynką.
Kacper spał źle, przekonany, że matka wyrzuci mu dziecko. Wciąż wołał Mani! w ciemności.
Śpij już, draniu, nic nie zrobimy z twoją Marysią syczała matka, a Kacper patrzył na nią podejrzliwie, bojąc się, że ona zatopi dziewczynkę w lodowatej toni.
Ojej, co to za zabawka, co ją z dziewczyną wiąże? krzyczała matka, śmiejąc się gorzko.
To mój pomocnik, Jadwigo odparła Marysia. Nie wiem, co powiedzieć, ale przyzwyczaiłam się do tej dziewczyny i nie oddam jej nikomu. Za rok Kacper pójdzie do szkoły, a ja pomyślę o niani.
Tak żyli: Wiktor pracował przy samochodzie, Jadwiga doiła krowy, a Kacpar i Marysia dorastali razem. Kacper biegł ze szkolnych murów, rozkładając ręce szeroko i łapiąc swoją małą siostrzyczkę, którą sąsiedzi nazywali malutką. Dziewczynka rosła, a Kacper poszedł do wojska, a Marysia wybuchała płaczem, gdy słyszała echo strzałów.
On ją wychował, troszczył się o nią, jak o własne dziecko mówiły starsze kobiety. Jadwiga jest szorstka, a Wiktor milczący, boi się rozmawiać, a dzieci mają własne losy.
Po latach Marysia spotkała brata, który wrócił z wojska, został taksówkarzem i przywiózł ją do domu, by sprawdzić, czy zaakceptuje go rodzina. Zatwierdziła go i wzięła za przyszłą żonę.
Kacper wziął ślub, a Marysia urosła na piękną kobietę, po czym pojechała na studia do miasta i wróciła po wakacjach, najpierw odwiedzając brata, a potem dom rodzinny.
Marysia wiedziała, że jest siostrą zarówno ojca, jak i matki, i nie ukrywano tego przed nią, by nie było goryczy. Kochali ją i Kacpra tak samo; nie nosiła ciężkiej przeszłości. Czasem myślała, że matka kocha ją bardziej niż własnego syna.
Po latach Marysia skończyła studia, została lekarzem, znalazła dobrego męża, wzięła ślub i urodziła dzieci. Starzy już Wiktor i Jadwiga przeszli na emeryturę, a Marysia przyjęła matkę pod swój dach, mimo sprzeciwu.
Pewnego wieczoru, gdy zasypiała, usłyszała, jak ktoś woła: Mamo?.
Co, kochana? Co chcesz pić? zapytała Jadwiga.
Usiądź, dziewczynko poprosiła Marysia.
Proszę, wybacz mi, Marysiu rzekła Jadwiga. Nie chciałam cię oddać do domu dziecka…
Mamo, naprawdę? spytała Marysia. Wiesz, że to nie moja wina, że przybyłaś tu jako siostra ojca. Nie nienawidzę cię, nie mam ci za co prosić o wybaczenie…
Nie jesteś już siostrą ojca, jesteś jego córką… wściekła się matka.
Co? zdziwiła się Marysia.
Tak, dziewczynko. Nie wiem, gdzie on był z Zosią, twoją matką, ale widzę, że kochał cię, a potem napisał list, że ma cię zabrać…
To wtedy przyjechał twój ojciec i wyznał wszystko. Wszystko o tej młodszej siostrze…
Czyli to była twoja?
Moja mała siostra, którą wziął tata, a potem nie wrócił… szepnęła Jadwiga.
Czyżbyś przyjęła kochankę męża? zapytała Marysia.
Przyjęłam ją, dziecko, bo było w brzuchu. Czyżbyś myślała, że zostawię cię bez ojca? odpowiedziała matka, łamiąc serce.
Kto to zrobił? zapytała Marysia.
Bóg wyszeptała Jadwiga.
Mamo, jakie to było szlochając, dodała, że całe życie spędziła przy grobie.
To nie jej to inna sierota, która nosi twoje imię, a twoja… jest żywa, młodsza niż ja o dziesięć lat… wyjaśniła.
Skąd to wzięłaś? zapytała Marysia.
Porzuciła mnie wtedy, odeszła
Mamo
Przebacz mi, kochanie, nie mogłam utrzymać tajemnicy, to było nieuczciwe wobec ciebie. Masz rodzinę wujków, ciotki, bratów i sióstr i to wszystko dzięki tobie, mamusiu. Nie zrodziłaś mnie, ale dałaś mi życie, kochanie.
Kocham cię, mamo… wymamrotała Marysia. Mój brat Kacper jest najlepszy na świecie, zawsze chciałam, żeby był prawdziwym bratem, nie kuzynem. Masz mnie, tatusia, ciocię Kasię i wujka Wojtka, tylu krewnych, całą rodzinę, wszystko przez ciebie. Nie ty mnie urodziłaś, ale dałaś mi życie.
Córeczko córeczko szlochając, Jadwiga otuliła ją.
Kilka lat później Jadwiga po cichu odeszła, uśmiechając się do Wiktora. Gdy Marysia, już jako Maria Wiktoria, opowiadała swoim dzieciom o przeszłości, mówiła:
Nie przyjmujcie cudzych losów za własne, nie wiesz, co los przyniesie. Nie zapominajcie, ile lat temu to wszystko się stało. Może niektóre nie dałyby rady, ale matka dała radę. Jej charakter był twardy, a jednak przetrwała. Za to szanuję ją zawsze.
