Tato, chcę coś zjeść i wyjść pobiegać! znów pisnęła mała Małgosia, ciągnąc się do mnie po kolanach.
W tym momencie dopijałem kolejny kufel piwa i kombi w strzelance na komputerze. Miałem ważny mecz, a te małe piski wciągały mnie z gry. Nie mogłem się już domyślić, kiedy w końcu się ucichnie. Złość rosła, kiedy dziewczynka zahaczyła mnie za rękaw, domagając się uwagi. Ile jej? Pięć lat? Już powinna sama sobie płatkę zalać! Przecież ja w tym wieku już w garażu z kumplami bujam się, a ona nic nie potrafi.
Jedno odwrócenie uwagi kosztowało mnie przegraną. Wkurzony, podskoczyłem, pobiegłem do kuchni, chwyciłem wypieczoną bułkę i rzuciłem jej.
Łap i gryź, nie umiesz sama sięgnąć, co? zakrzyczałem.
Nalałem do szklanki zimne mleko z lodówki, postawiłem je na stole i, kiedy Małgosia podniosła, że mama zawsze podgrzewa mleko, odpowiedziałem, że nie jestem mamą i że powinna to już dawno zrozumieć. Wróciłem do gry, licząc, że najedzona nie będzie mnie wtrącać w swoje drobne prośby. Ale wkurwienie nie dało mi skupienia. Po krótkiej wizycie w toalecie nie zdążyłem już usiąść w ulubionym fotelu.
Tato, chcę pobiegać. Mama i ja codziennie biegamy! wymamrotała Małgosia.
Chcesz biegać? Super! Idź i pobiegaj!
Widziałem w tym wspaniałą okazję, żeby zostawić ją samą. Przeszukałem szafę, znalazłem ciepłe spodnie, sweter, rękawiczki, kurtkę i czapkę. Szybko ubrałem ją od stóp do głów i wybiegłem z nią na podwórko, mówiąc, że wrócę, kiedy mnie zawołam. Z powrotem przy komputerze założyłem słuchawki, włączyłem ulubioną muzykę, otworzyłem nową puszkę napoju energetycznego i radośnie rozstrzeliwałem wrogów w grze, ciesząc się, że nic mnie nie rozprasza.
Małgosia zmarzła. Wydawało jej się, że mama zawsze ubierała ją w cieplejsze rzeczy na takie zimowe wyjścia. Słońca nie było widać, więc już zapadał zmrok a wtedy mama nie wysyłała dziecka na dwór. Dziewczynka tęskniła za mamą, jej serce biło szybciej, a wargi zaczęły drżeć. Chciała otworzyć drzwi, ale tata je zamknął na klucz. Zdesperowana, postanowiła trochę pobiegać, ale śnieg był już kilka dni nie odśnieżany, więc nogi topiły się w nim. Spróbowała ulepnić bałwana, ale śnieg był sypki jak piasek i nie trzymał kształtu. Dzwoniła do taty, pytając, czy to naprawdę śnieg, a nie zimny piasek. Dzwoniła w drzwi, lecz nikt nie odpowiadał. Zaczęła płakać, wołać tatę, ale on milczał. Owijając się rękami i jęcząc, zauważyła lekko uchyloną furtkę i ruszyła w stronę, żeby choć troszkę ogrzać zmarznięte nóżki. Myślała o sąsiadce, babci Zosi, która często podawała im mleko, ale w jej domu nie było światła. Pukała, lecz nikt nie otworzył prawdopodobnie nikogo nie było w domu. Szła dalej, oddalając się od wsi, bo ich chałupa stała na skraju. Błąkała się i płakała, nie wiedząc, co dalej. Gdy podsunęła się burza, odwróciła się i zamarła ze strachu wokół nie było nic widać. Biegła przed siebie, łapcząc lodowaty oddech, płacząc i wołając tatusiu, a w głowie wciąż widziałam jego gniewny obraz i krzyki: Odstaw się, nie jestem twoją mamą!. Zrozumiała, że jest zupełnie sama, nie ma dokąd uciec. Próbowała schować się przed wiatrem, który przewracał ją z nóg, ale upadła na kolana. Zimny śnieg spalił skórę, a lodowaty wiatr wdzierał się pod ubranie.
Kiedy Andrzej przypomniał sobie o córce, było już prawie dwie nad ranem. Mógłby o niej nie pomyśleć, ale w drodze do toalety usłyszał mocny stuk w okno. Nad oknem rosły gałęzie bezlistej wierzby w szronie, a wiatr szarpał je jak szalejące ręce.
Prawdziwa burza, pomyślał, ale w sekundę go uderzyła myśl, że zostawił dziewczynkę na dworze.
Wyskoczył na podwórko i wołał Małgosię, ale jej nie było. Chwilę ogarnął lodowaty przerażenie było już późno, burza szalała, a dziecko zniknęło. Próbował ją szukać, ale nie miał pojęcia, gdzie mogła się udać. W końcu pomyślał, że może poszła do sąsiadki Zosi, więc wrócił do domu, choć na dworze był mroźny mróz. Nie przejmował się tym zbytnio, bo Zosia często zabierała Małgosię pod swój dach. Dostrzegł w oknie jej domu ciepłe światło i trochę się uspokoił. Na wiadomość żony, jak im idzie, Andrzej zimno odpowiedział, że już śpią i wszystko w porządku.
Ostatnio z żoną Małgorzata nie układało się dobrze przypominała mu umarłą matkę, ciągle krytykowała i nalegała, żeby wracał do pracy, a nie siedział przy grach. Andrzej marzył o tym, by kiedyś zarabiać na turniejach e-sportowych, więc ciągle narzekał, że nie dostaje wsparcia, a jedyne, co słyszy, to zacznij grać, a nie pierdol się.
Usiadł na łóżku i zasnął. Nie zamknął drzwi na klucz, bo mógłby się obudzić, gdyby Małgosia wróciła. Rankiem obudził go krzyk Darii, siostry żony.
Co ty, Andrzeju, gdzie jest nasza Małgosia? wściekła się.
Daj spokój, nie ma jej w domu! odparł, ale Daria chwyciła go za rękę i rzuciła się na podłogę.
Kiedyś ci wszystkie kości przeliczymy! groziła, potrząsając ręką. Daria nie była jak jej spokojna siostra Olesia od małego trenowała karate, była twarda jak skała. Nie było wątpliwości, że potrafi przyłapać każdego.
Gdzie jest nasza córeczka? Kogo tu zabrałeś? pytała, wchodząc w panikę.
Andrzej wymamrotał, że Małgosia wyszła sama, bo nie chciała siedzieć w domu. W rzeczywistości wyrzucił ją na dwór, żeby nie przeszkadzała w grze. Daria pobiegła do sąsiadki Zosi. Zosia zaprzeczyła, że widziała dziecko, i nie mogła podać żadnych informacji. Daria krążyła po wsi, pytając każdego, lecz zimowa aura trzymała wszystkich w domach. W końcu wróciła do domu i potrząsnęła Andrzeja, który wciąż siedział przy komputerze.
Ty bezdusza! Gdzie jest nasze dziecko? rzucała.
Spokojnie, nic jej nie stało się! odparł, nie patrząc w oczy.
Daria nie chciała jeszcze mówić o wszystkim siostrze, bo Olesia miała wkrótce operację serca i każdy stres mógłby jej zaszkodzić. Zadzwoniła po policję, a Andrzeja przyłapali na miejscu i założyli mu kajdanki.
Co ja tu robię? wykrzyknął, patrząc na funkcjonariuszy.
Zostawienie małego dziecka na dworze w taką zamieć to przestępstwo! odpowiedział policjant.
Daria płakała, nie mogąc uwierzyć, że jej siostrzenica mogła zmarznąć. Ratownicy znaleźli jedynie rękawiczki w lesie te same, które Daria kiedyś przywiozła z delegacji. Kiedy wreszcie przywieziono Małgosię do szpitala, była w szoku, ale żywa.
W szpitalu lekarz Sergiusz, młody internista, opowiedział, że dziewczynka ma lekkie odmrożenia i lekką zapalenie płuc, ale szanse na wyzdrowienie są duże. Daria, mocno wzruszona, podziękowała Sergusiowi i jego psu Charlieemu, który w lesie wyczuł jej odgłosy i przyniósł ją do ratowników.
Dzięki Charlie, gdyby nie on wymamrotała Daria.
Sergiusz zaprosił ją na kawę, bo dziewczynka musiała jeszcze trochę odpoczywać. Daria przemyślała, co powiedzieć Olesii, wiedząc, że prawda o Andrzeju rozbije jej serce. Olesia, po wyjściu z operacji, przyjęła wiadomość z trudem, ale obiecała, że nie wróci już do tego mężczyzny. Zdecydowała się przeprowadzić się pod dach Darii.
Wieczorem Małgosia otworzyła oczy, objęła ciotkę i płacząc opowiedziała, że uratował ją pies, a jej tata ją zostawił. Obiecała Darii, że nie chce już więcej widzieć ojca.
Na szczęście zapalenie płuc nie potwierdziło się, a Małgosia szybko wróciła do zdrowia. Olesia wypisała się ze szpitala, a Andrzej trafił do aresztu. Po kilku latach został skazany na więzienie i nie miał już nic wspólnego z rodziną. Daria i Sergiusz zostali razem, a Charlie stał się stałym gościem w ich mieszkaniu. Małgosia uwielbiała go i często prosiła o kość. Życie powoli wracało do normy, a wszyscy, choć z bliznami, w końcu odnaleźli spokój.
