Dziennik, 31 grudnia
Planowaliśmy przywitać Nowy Rok w naszej willi pod Krakowem. Pojechałam po klucze powiedziała siostra mojego męża.
Po co wam jechać na wieś? W dwójkę i tak pięknie świętujecie w domu. A my mamy dużą rodzinę: troje dzieci. Trzeba ich jakoś zająć na ferie! wykrzyknęła Zuzanna, nie kryjąc irytacji. Wy naprawdę rozumiecie, co to żyć z trójką maluchów?
Nie, nie rozumiem odparła spokojnie Lidia. Ja i Michał jeszcze nie myślimy o dzieciach. Najpierw musimy mieć stałe mieszkanie i pracę, dopiero potem planować rodzinę.
Ty! Ja i Grzegorz nic nie planowaliśmy! sprzeciwiła się Zuzanna.
To więc żyjecie z zasiłków rodzinnych zauważyła Lidia. Grzegorz przeskakuje z jednej roboty na drugą, żadna stabilność. Nie chcę tak żyć!
To nasza sprawa. Nie licz cudze pieniądze! ryknęła Zuzanna. Daj więc klucze do willi!
Nie, odpowiedziała stanowczo Lidia. Mamy już plany, by spędzić tam Sylwestra z przyjaciółmi.
To się dogadajcie! Jeśli nie dasz kluczy po ludzku, zadzwonię do Michała i powiem mu, jak mnie obrażasz zagroziła Zuzanna.
Proszę, ile chcesz uśmiechnęła się Lidia.
Zuzanna zmarszczyła brwi i wyszła z mieszkania.
***
Willa, na którą patrzyła szwagierka, należała do mnie po śmierci babci Marii. Babcia była już w podeszłym wieku, więc rodzice nalegali, by Marianna Jankowska mieszkała w mieście pod ich opieką.
Willa to nie tylko nazwa to prawdziwy wiejski dom z pełnym wyposażeniem. Pięć lat temu rodzice dobudowali sanitariat dla Marii i zamontowali klimatyzację. Babcia Marianna nie chciała opuszczać wsi, ale gdy zaczęła się starzeć, rozważała przeprowadzkę. Zaleciła, by dom nie został sprzedany i by ogród był chroniony przed mrozem.
Poprosiłem rodziców, by powierzyli mi opiekę nad domem. Pamiętam, jak w dzieciństwie spędzałem wakacje u babci te wspomnienia były najjaśniejsze w moim życiu. Po namowie Michała postanowiłem zrobić kosmetyczny remont: wymienić tapety, pomalować sufity, zmienić żyrandole i odnowić część mebli.
Inwestycji nie brakowało, ale teraz dom jest komfortowy o każdej porze roku, więc bez wahania zaprosiliśmy przyjaciół na Sylwestra. Nagle pojawiła się Zuzanna i zażądała, byśmy oddali jej dom. Co za zuchwalstwo! Argumentowała, że Michał jest młodszy i powinien ustąpić starszej siostrze. Nie rozumiałem, jak dom babci ma coś wspólnego z jej żądaniami, i nie czułem się winny odmawiając.
Zuzanna spłonęła ze złości i zamiast dzwonić do brata, postanowiła przyjść do jego pracy. Michał najpierw nie wiedział, co się dzieje, gdy w środku dnia zobaczył, jak siostra wpadła do jego działu.
Michał! krzyknęła, przyciągając uwagę współpracowników. Musimy natychmiast porozmawiać!
Cisza! przerwał ją brat. Tu pracują ludzie. Chodźmy na papierosa.
Michał zapalił i wyczuł, że wizyta nie wróży nic dobrego.
Czego chcesz? zapytał krótko.
Domu w lesie! wrzasnęła Zuzanna.
Jaki dom? Michał chwilę się zastanawiał. A! Ten w wiejskim gospodarstwie?
Tak, dokładnie odpowiedziała, marszcząc wargi. Mam już plany na Sylwestra! Musisz porozmawiać z żoną i wyciągnąć od niej klucze przekreśliła ramiona.
Nawet gdybym mógł, nie zrobiłbym tego. Skąd wziąłeś taką bezczelność? zapytał rozgniewany Michał. Jest 25 grudnia, a porządnymi ludźmi jest informowanie o planach z wyprzedzeniem!
Nie ucz mnie życia, drobiazg! ryknęła siostra.
Mamy różnicę tylko pięciu lat! Jeśli kiedyś to było zauważalne, dziś już nie próbował ją uspokoić Michał. Mój przerwa się skończyła, czas wracać do domu.
Zuzanna odeszła jeszcze bardziej niezadowolona, ale nie zamierzała się poddać.
Rano, 31 grudnia, w pośpiechu biegałam po sklepach, a Michał kończył ostatni dzień pracy przed końcem roku. Obiecał, że po południu będzie wolny i zdążymy wszystko załatwić, choć ja wciąż się martwiłam.
Na szczęście wszystko poszło zgodnie z planem i o szóstej wieczorem przyjechaliśmy do wsi. Musieliśmy troszkę popracować, by woda w domu znów płynęła. Do dziewiątej wieczorem goście zaczęli się zbierać, by wspólnie rozłożyć stół, upiec kiełbaski i pożegnać mijający rok.
Michał, chyba ktoś podjechał zauważyła Lidia. Pewnie Irmina i Piotrek przyjechali wcześniej, by pomóc. Są najpunktualniejsi! dodała z uśmiechem.
Pójdę ich przywitać i pomogę z rzeczami odparł Michał.
Oczywiście Lidia była szczęśliwa, emocje w niej kipiały. W końcu Sylwester miał się odbyć tak, jak zawsze marzyła: na świeżym powietrzu, w kręgu ukochanych przyjaciół.
Michał w pośpiechu założył kurtkę i ruszył na podwórze. Otwierając bramę, zamarł ze zdumienia.
Cześć, bracie! wykrzyknęła Zuzanna, całując go w oba policzki. Szczęśliwego Nowego Roku!
Michał potrzebował chwili, by się otrząsnąć. Gdy Grzegorz wyładowywał rzeczy z auta, Zuzanna rozmawiała o planach, ale on nie słuchał, wciąż próbuje ogarnąć sytuację.
W końcu odrzekł:
Co tu robicie? Umówiliśmy się tydzień temu!
No wiesz uniosła brew Zuzanna. To ja zdecydowałam, a ty mnie nie poinformowałeś.
Michał, co tu się stało? wtrąciła Lidia, zauważając starszą siostrę męża.
Tak! zaśpiewała Zuzanna. Nie wszystko idzie po twojej myśli.
Gdy Grzegorz próbował wnieść pierwszą paczkę do domu, Michał chwycił go mocno za rękę.
Nie wejdziecie powiedział ostro.
Zuzanna, pomagając dzieciom odpiąć pasy, usłyszała ten ton i od razu rzuciła się na brata.
Natychmiast go puść! ryknęła.
Nie puścimy. Zbierajcie się i odjeżdżajcie natychmiast! podniósł głos Michał.
Co ty mówisz? zapytała Zuzanna z pogardą, szarpiąc rękę brata.
Co słyszałaś!
Nie wyjedziemy, mamy całą brykę dzieci.
Kocham siostrzeńców, ale dziś będą świętować gdzie indziej wytłumaczył Michał. Nie wejdziecie do domu dodał groźnie.
Może zadzwonisz na policję? ironicznie spytała Zuzanna.
Zrobiłabym, gdyby to nie był wigilijny wieczór wtrąciła Lidia. Lepiej odejdźcie, bo zaraz przyjedzie moja znajoma z mężem bokserem i nie przepuści was.
Grozisz mi? podśmieszała się Zuzanna.
Nie, ale naprawdę grożę. Odpływajcie! rozkazała Lidia.
Z Michałem zamknęliśmy bramę, nie wpuszczając nieproszonych gości. Zuzanna i Grzegorz musieli wrócić do domu, a po drodze Zuzanna rozlała się na Grzegorza.
Co, nie mogłeś go popchnąć? krzyczała. Co to za słabość!.
Dotarliśmy do naszego mieszkania, w którym od lat mieszkała również matka Zuzanny, Eugenia Łucjana, która od pięciu lat nie rozmawiała z synem po jego ślubie.
Teraz przestanę rozmawiać z Michałem powiedziała matka, rzucając płaszcz w róg pokoju.
Co? spytała z przymrużonymi oczami Eugenia.
Wyklęli nas z willi. Pomyśl! To absurd! A jego żona ona chciała wezwać policję, jakbyśmy byli złodziejami.
Dlatego już z nim nie gadaję. Pamiętasz, gdy chciałam przeprowadzić się do nich, a oni protestowali? Mówili, że w naszej jednopokojówce nie ma miejsca. Myśleli, że damy dzieciom pełny luz w trójpomieszczeniu!
O nie, nie mów, mamo! Lidia kompletnie zepsuła naszego Michała.
Dzieci natomiast rozrabiały, a Eugenia i Zuzanna z przyjemnością wylewały szampana i oglądały Ironię losu. W międzyczasie Grzegorz nie zwalniał tempa w kuchni.
W końcu Lidia i Michał przywitali gości i przygotowali się do noworocznej zabawy. Wokół panowało wesołe śmiechy i uśmiechy. Lidia cicho odsunęła Michała od hałasu i szepnęła:
Muszę ci coś powiedzieć.
Wyciągnęła zdjęcie z USG.
Serio? spojrzał zaskoczony Michał. Będziemy mieć dziecko?
Tak skinęła radośnie Lidia.
Michał objął żonę i pocałował ją.
To najlepszy prezent! uśmiechnął się.
**Lekcja, którą wyniosłem:** nawet gdy wokół szaleje chaos i ludzie próbują nam dyktować, co powinniśmy zrobić, najważniejsze jest trzymać się własnych wartości i słuchać serca. To dzięki temu możemy zbudować przyszłość, której naprawdę pragniemy.
