Wytrwaj, córeczko! Jesteś już w innej rodzinie i musisz szanować ich zwyczaje. Wyszłaś za mąż, nie na wizytę przyjechałaś.
Jakie zwyczaje, mamo? Wszystko tu jest kuku! A zwłaszcza teściowa! Ona mnie nie znosi, to oczywiste!
Czy słyszałaś kiedyś, że teściowe mogą być życzliwe?
Bawi się! Bawi! Co za wkurwienie! Stanisława Piotrowska stała po środku kuchni, twarz jej płonęła gniewem, oczy błyszczały żarem. Jeśli mężczyzna chodzi w noc, to wina kobiety. Co mam ci teraz tłumaczyć, co?
Teściowa była w szałowym rozstroju. Krzyczała na swoją synową Jadwigę, jak szalona. Wszystko przez to, że Jadwiga zaczęła podejrzewać jej syna, Borysa, o zdradę.
Jadwiga, młoda i delikatna dziewczyna o wielkich, naiwnych oczach, stała przy ścianie, próbując uspokoić rozgniecioną kobietę.
Pani Stanisławo Piotrowsko, ale to niezdrowe. On ma rodzinę, dzieci próbowała wytłumaczyć się Jadwiga, lecz teściowa natychmiast przerwała, machając ręką, jakby odpędzała upierającego się owada.
To ty, rodzina? Czy może twoje dziecko, które nas z dziadkiem nie wpuszcza? zlekceważyła teściowa. Twoje wychowanie, przy okazji!
Jakie wychowanie, Stanisławo Piotrowsko? Janek ma dopiero rok. Jest jeszcze maleńki cicho sprzeciwiła się Jadwiga.
Maleńki? zmarszczyła kobieta. W rodzinie Jegorowów wnuk jest jeszcze mniejszy. A do tego nie potrafi trzymać się przy rękach, jak ten twój machnęła w stronę pokoju dziecięcego.
Przecież to wasz wnuk odparła Jadwiga, choć drżącym głosem. Dzieci wyczuwają złe osoby. Może dlatego on nie podchodzi do was.
To my jesteśmy źli? Co za brednia! wykrzyknęła teściowa, podnosząc głos. A ty, piękna nasza, żyjesz na koszt innych? Co jedziesz, czyje pieniądze wydajesz? Niewdzięczna!
Jadwiga nie chciała dłużej prowokować skandalicznej teściowej. Mówiła Borysowi setki razy, że chce zamieszkać osobno od rodziców, lecz Borys, rozpuszczony syn, nie widział w tym potrzeby.
Lubił mieszkać u rodziców. Czuł się tam jak w kołdrze Matki Boskiej. Pracował spokojnie, a wszystkie domowe sprawy rozwiązywały starcze – pranie, sprzątanie, gotowanie. Nie życie, a bajka!
Z drugiej strony, złośliwa teściowa Elżbieta (pierwotnie zła) przeprowadzała pełen program pytań. Na początku Jadwiga usiłowała nawiązać kontakt, pomagała w domu, wspierała ją we wszystkim, nawet wysłuchując niekończących się narzekań na sąsiadów. Z czasem jednak zdała sobie sprawę, że to daremny wysiłek.
Choć starała się być dobrą synową, nienawidziła teściowej i nie ukrywała tego.
Przyniosłaś tego nieudacznika do domu, jakby nie było normalnych dziewczyn opowiadała Stanisława Piotrowska sąsiadce, gdy Jadwiga zbierała porozrzucone przez Borysa zabawki i wszystko słyszała.
Aż do drugiej wsi po nią jadą! Mamy lepsze babki, pracowite, mądre.
Nie gadaj! poparła ją sąsiadka, plotkarska staruszka Gosia, która już zdążyła wyprać wszystkie plotki w wiosce.
Rozumiem, że nie umiesz nic zrobić. A ty, Piotrowsko, sama przyznałaś, że ręce masz nieodpowiednie. Nie naprawisz niczego.
Nie wyobrażasz sobie, jak to jest! Nie można jej nic powierzyć. albo zgubi, albo złamie. A dziecko? Nie takie.
W Jegorowach wnuk to inna sprawa. Spokojny, mądry chłopiec. Ten zaś ciągle marudzi, kapryzuje. Geny chyba nie z naszych.
Gdy życie stało się nie do zniesienia, Jadwiga dzwoniła do matki w sąsiedniej wsi, narzekała, płakała, a matka odpowiadała:
Wytrwaj, córeczko! Jesteś już w innej rodzinie i musisz ich zwyczaje szanować. Wyszłaś za mąż, nie na wizytę przyjechałaś.
Jakie zwyczaje, mamo? Wszystko tu jest kuku! Teściowa mnie nie lubi, to oczywiste!
Czy słyszałaś kiedyś, że teściowe mogą być życzliwe? Musiłaś przez to przejść, i ty przejdziesz. Najważniejsze nie pokazuj, że ci ciężko. Wytrwaj.
Zrozumiawszy, że nie rozmówi się z tchórzliwą matką, Jadwiga zagroziła, że zadzwoni i poskarży się ojcu.
Zrób wrażenie na ojcu! przestraszyła się matka. Wiesz, że ma on warunkowy wyrok. Jeden krok w tył i zabrą go za kratki!
Jadwiga wiedziała, że ojciec bardzo kochał swoją jedyną córkę. Otrzymał warunkowy wyrok za bójkę, którą wymierzył, gdy ktoś obraził Jadwigę w lokalnym sklepie. Wiedziała też, że ojciec nie zamilknie, jeśli usłyszy, jak żałują jej w obcym domu. Był człowiekiem o wielkim temperamencie.
Nie powiem ojcu odpowiedziała Jadwiga. Ale jeśli będą dalej zachowywać się tak, jak teściowa, nie wiem, co zrobię.
Wszystko się ułoży, kochanie powtarzała matka, starając się ją uspokoić. Za kilka tygodni nie będziesz już o tym myśleć.
Jadwiga chciała o tym nie myśleć, ale relacje z teściową nie polepszały się. Stanisława Piotrowska zdawała się coraz bardziej nienawidzić synową, jakby Jadwiga była przyczyną wszystkich jej nieszczęść. Nawet jej mąż, Wojciech Stepanowski, stary, zmęczony życiem, nie wytrzymał.
Dlaczego ciągle krzyczysz na tę dziewczynę? pewnego poranka, gdy konflikt osiągnął szczyt, Wojciech próbował interweniować. Niech odejdzie! To słuszne!
Odejść nie mogę! wybuchła Stanisława, wyładowując całą swoją złość na męża. Będę domagać się zwrotu każdej złotówki, którą wydałyśmy przez te lata! I zabiorę dziecko, by nie rosło w takiej nędznej rodzinie!
Jadwiga rozumiała, że teściowa mówi bzdury, ale i tak się bała. Przecież wciąż kochała swojego męża Borysa.
Plotki o tym, że Borys potajemnie spotyka się ze swoją byłą Olgą, były niczym wiejskie kicie, które takie same plotkarze, jak Stanisława, roznosiły po wsi.
Nie wiadomo, jak długo potrwałyby te nadużycia, gdyby nie jej długie języki. Pewnego dnia, po kolejnej zwycięstwie nad synową, w farbach opowiadała o swoich bohaterskich wyczynach najlepszej przyjaciółce Gosi. Dodawała coś nowego, upiększała, a potem przekazywała dalej i tak historia o nieudolnej synowej i surowej teściowej, z wiejskimi domysłami, dotarła do ojca Jadwigi.
Ojciec Jadwigi, surowy mężczyzna, prawie dwa metry wzrostu, szerokie barki, pomyślał, że nie będzie czekać długo. Wziął topór, którym właśnie rąbał drewno, nie zrzucając roboczej kurtki, usiadł na swoim starym motorze Ural i, nie mówiąc słowa żonie, ruszył do sąsiedniej wsi, by uratować córkę z poniżającego pułapki.
W tym czasie w domu Stanisławy wybuchł prawdziwy skandal. Młoda matka na chwilę zostawiła małego Janka na nowym, jaskrawo żółto-pomarańczowym kanapie, by iść po czyste pieluchy. Gdy wróciła, zobaczyła pod dzieckiem małą brązową plamę. Oczy teściowej zobaczyły w niej czarną dziurę, gotową pożreć całe mieszkanie. Kobieta pojawiła się jak burza i od razu zaczęła ryczeć na synową.
Popsułaś kanapę! Mój skarb! Wiesz, ile kosztowała? Rozdarłabym ci ręce, a potem je zszyłabym, żeby nie bolało!
Naprawię wszystko, posprzątam próbuje Jadwiga drżąc ręką, chwyta ściereczkę.
Co będziesz sprzątać? Przecież jest nowa! Skąd wiesz? Nigdy nie kupowałaś nic na własny rachunek!
A wy jak to macie? nie wytrzymała Jadwiga i w tym momencie odważyła się wytykać teściowej, że całe życie siedzi na karku męża.
Spójrz na nią! Wystarczy nędzy, by obrażać teściową! twarz Stanisławy pociemniała.
Teraz wytrzyj tę plamę i potem idź z synem do domu! Będziesz u nas mieszkać i brudzić, dopóki nie nauczysz się zachowywać przyzwoicie!
Jadwiga, łzami oblana, próbowała wytrzeć plamę. Brązowy znak na jaskrawo żółtej tapicerce zdradliwie nie ustępował, jakby drwił z jej bezsilności. Mały Janek, czując matczyną niepokój, krzyczał na cały głos, a jego płacz potęgował napiętą atmosferę w domu.
Stanisława Piotrowska stała nad głową Jadwigi, zalewając ją wybranymi przekleństwami. Nie zauważyła, że w drzwiach pojawił się obcy jej syn Mikołaj, ojciec Jadwigi. Stał jak pomnik, ręka mocno trzymała drewnianą rączkę topora.
W pewnej chwili Stanisława, czując czyjąś obecność, odwróciła się. Jej wzrok spoczął na narzędziu. Doskonale znała, jak gorący jest Mikołaj, i wiedziała o jego warunkowym wyroku. Strach natychmiast przeszedł pod skórę Stanisławy.
Zrozumiawszy, że szwagier słyszy wystarczająco, a sprawa nabiera powagi, Stanisława próbowała zachować twarz i bronić swojego prawa, choć głos drżał.
O, witaj, Mikołaju! A ja właśnie wychowuję twoją Jadwigę
Słyszałem, jak ją wychowujesz odparł surowy głos szwagra, wchodząc do pokoju w gołych skarpetach.
Podniósł topór nad głowę, zmuszając Stanisławę do zamrużenia oczu i odskakania. Zamiast uderzyć, położył topór na ramię i wyciągnął rękę do córki.
Chodźmy, Jadwigo, nie masz tu nic do roboty powiedział i poprowadził ją do wyjścia.
Stój, szwagierze Stanisława, wytrząsnąwszy szok, próbowała odzyskać kontrolę. A co powiem synowi?
Niech przyjdzie sam. Porozmawiam z nim jak przystało na mężczyznę rzucił Mikołaj, krótkim, lodowatym spojrzeniem, które mówiło więcej niż słowa.
Mikołaj zabrał córkę i małego Janka. Borys długo wahał się, by przyjechać po żonę i syna, obawiając się konfrontacji z teściem. W końcu jednak podjął decyzję.
Mikołaj długo rozmawiał ze swoim zięciem. Nie groził, nie krzyczał, ale spokojny, twardy głos i topór leżący na stole nadawały słowom wagę. Borys obiecał, że będzie mieszkał z Jadwigą osobno, że matka nie będzie wtrącać się w ich sprawy i że będzie bronił ich i dziecka, nie dopuszczając do krzywd.
Kiedy Mikołaj mocno uścisnął Borysowi dłoń, zięć poczuł, że żarty z tym człowiekiem są niebezpieczne i wszystkie obietnice trzeba dotrzymać.
Od tego dnia Stanisława Piotrowska omijała synową i wnuka. Nie rozmawiała już z nimi, nie witała ich na ulicy.
Borys i Jadwiga mieszkali osobno. Żyli w zgodzie i wzajemnym zrozumieniu. Czy to wspomnienie surowych rad teścia, czy prawdziwa miłość, już nie miało znaczenia.
