Nie zamierzam już dopuszczać zdrajców z powrotem. tak przemówił kiedyś mój przyjaciel, a my, stojąc w kolejce przed drzwiami szpitala położniczego w Krakowie, słyszeliśmy szmer niezrozumiałych szeptów.
A gdzie jest Władek? Nie widać go nigdzie! Gdzie się podział, gdzie go porwały drążyła się w tłumie rodzeństwa i krewnych.
Gdyby Władek był mężczyzną, ojcem noworodka, nie byłoby takiego zamieszania w głosach. Jednak w tym wypadku Władek to skrócona forma żeńskiego imienia Waleria, a jej nagłe zniknięcie, zamiast trzymać w ramionach kopertę z maleńką córeczką, było czymś niecodziennym.
Uciekła! Ta chora wykrzyknęła matka Walerii, kiedy jej zięć Igor wraz z małym dzieckiem otrzymał dokumenty i ostatni list uciekinierki.
Na kartce znajdowały się wszystkie szablony, które ojcowie pakują w podobnych sytuacjach: Nie jestem gotowa, nie szukajcie mnie, nie odmawiam dziecka, będę płacić alimenty, ale to już koniec mojej misji. Nie było tam ani zwrotnego adresu, ani wyjaśnienia, dlaczego szanowana kobieta, jeszcze pół roku temu marząca o macierzyństwie, nagle postanowiła tak postąpić.
Irek, nie martw się. Wkrótce rozum wróci, pomyśli, wszystko się wyjaśni i wróci pocieszała matka Walerii swojego zięcia.
Jej najstarsza córka, Zofia, nie wypowiadała takich słów. Wewnętrzny głos podpowiadał jej, że Władek nie wróci. Gdy coś zrobiła, robiła to świadomie, nie po omacku. Gdy postanowiła rzucić, to naprawdę rzuciła.
Ty głupia odrzekła matka, gdy Zofia delikatnie zasugerowała, że Waleria może już nigdy nie wrócić. Wróci. Minie miesiąc, dwa, a matka sercem powróci do dziecka.
Trzy miesiące później dotarły papiery rozwodowe. Waleria nie stawiała się na rozprawy, odmówiła opieki nad córeczką, więc mała Wiktoria została pod opieką ojca. Zofia coraz częściej gościła u byłego męża siostry, pomagając przy dziecku i rozmawiając z Igorem.
Los chciał, że i Zofia doświadczyła podobnego odrzutu. Po roku od narodzin syna Andrzeja jej narzeczony, Maksymilian, odszedł. Mieli się wziąć, gdy chłopiec skończy trzy lata i Zofia zakończy urlop macierzyński. Maksymilian uciekł, zostawiając Zofię w tarapatach, ale udało się udowodnić ojcostwo w sądzie i Zofia dostała choć skromne alimenty.
Bała się, że mąż siostry zostawi ją samą z dzieckiem. Szukała w zachowaniu Igora niepokojących sygnałów, choć nigdy nie mówiła o tym matce ani siostrze. Odkryła, że nie na tę osobę należy zwracać uwagę; to inna, nieprzewidywalna siostra się okazała.
Igor proponował, aby Zofia zamieszkała z nim i Andrzejem, bo w ich małym mieszkaniu jest miejsce, a w swojej kawalerce mogłaby wynajmować pokoje i spłacać kredyt, nie licząc się z matką. Matka, dowiedziawszy się, że Zofia wprowadziła się do Igora, próbowała jej wypowiedzieć, że “zajmowanie się mężem siostry to grzech i wstyd”. Igor jednak wyrzucił tełko z domu, mówiąc, że to nie jego sprawa.
Pewnego wieczoru, po kilku kieliszkach, Igor przyznał Zofii, że chce się z nią ożenić i przyjąć jej syna pod własny dach. Wszystko będzie uczciwe. Wychowujesz moją córkę, ja twojego syna uważam za własnego. Nie będę ci niczego zabierał, sam zdecydujesz, co dalej, ale razem będzie nam łatwiej rzekł. Mogę zarabiać, ale nie wiem, od czego zacząć przy pieluszkach, lekarzach i zupkach. Ty radzisz sobie z dziećmi, ale w pracy nie zarobisz wiele, bo przed urlopem byłaś nauczycielką w przedszkolu prywatnym i nie miałaś wysokiej pensji.
Igor przedstawił jej propozycję bardzo pragmatyczną. Zofia po chwili namysłu uznała, że jej romantyczna miłość już nic nie da, a jedynym szczęściem jest jej syn. Może więc nadszedł czas, by podejść do życia po praktycznej stronie? Igor był dobrym, życzliwym człowiekiem, nie pił, nie palił, zawsze wspierał ją finansowo, a Wiktoria przyzwyczaiła się do niego w ciągu dwóch lat i zaczęła go nazywać mamą.
Może więc wszystko, co się zdarzyło, ma swój sens? Matka nie przyszła na ślub, wcale jej nie oczekiwano. Po ceremonii wypili po kieliszku z przyjaciółmi, przyjęli życzenia i wrócili do mieszkania Igora, gdzie mieszkali już czworo. Życie nie zmieniło się diametralnie, oprócz faktu, że dzieci dzieliły jeden pokój, a dorośli drugi.
Pojawiła się Waleria jak grzmot w słoneczny dzień. Zofia była w kąpieli, a Igor, czekając na kuriera, otworzył drzwi. Nie patrzył w oczy, bo myślał o paczce, a przed nim rzuciła się była żona.
Kochany, wróciłam! wykrzyknęła, a gdy Igor odsunął jej ramiona i lekko popchnął, ona zamknęła oczy i pytała, jakby nic się nie stało. Nie cieszysz się?
Czyż mam się cieszyć? odpowiedział z pogardą.
Mówił tyle razy, że nie wie, co powiedzieć przy spotkaniu z byłą, a gdy w końcu doszło do konfrontacji, jedyne, co wytrącił, to pytanie, po co przybyła.
Chcę porozmawiać z córką. Chciałam spróbować naprawić naszą relację.
Wiem, że mój czyn nie był najlepszy, ale może jako rodzina uda nam się naprawić wszystko, prawda?
Nie. Mam już nową rodzinę i zdrajców nie wpuszczam.
To o Zosi? Nie macie ze sobą prawdziwego związku. Jak możesz wymienić mnie na nią? Zosia, a nie Zosia!
W tym momencie Zofia właśnie wyszła z prysznica i zauważyła uchylone drzwi pokoju dziecięcego, zza których, niczym z okiennej szczeliny w murze, spoglądały dzieci.
Waleria też dostrzegła maluchy i, przemykając obok Igora, rzuciła się w stronę dziewczynki.
Wiktorio, córeczko, jak bardzo urosłaś!
Gdy podniosła dziecko, Andrzej, rozjuszony, zaczepił ją za nogę. Waleria, mając na sobie jedynie pończochy i krótką sukienkę, poczuła silny ból, wydała krzyk i, nie do końca opanowując się, położyła Wiktorię na podłodze, chwytając się za ranę.
Dziewczynka pobiegła do brata, a razem schowali się za nogami Zofii. Waleria spojrzała na tę scenę gniewnym wzrokiem i cicho rzekła:
Ty wężu Moja własna córka przeciwko mnie Nie dam tego tak po prostu!
Nic nie udało się matce kiedyś odmówiła opieki, a Wiktoria nie widziała matki od urodzenia, więc wszystkie próby odzyskania dziecka nie przyniosły skutku. Nawet matka, próbując namówić zięcia do odwrócenia losu, nie mogła nic zmienić.
W końcu Igor i Zofia zerwali kontakt z matką Walerii i wyprowadzili się do innego miasta, nie podając adresu. Dziś mieszkają szczęśliwie w nowym miejscu, wychowując już troje dzieci. Tylko najbliżsi przyjaciele wiedzą, że Wiktoria naprawdę jest córką prawdziwej czarownicy, a jej matka Zofia dobrą wróżką, która postanowiła ją uratować i nie oddać z powrotem.
Andrzej potwierdza tę opowieść, mówiąc, że jego ojciec, podobno zły czarodziej, porzucił dobrą wróżkę i uciekł. Na szczęście ich odnaleźli dobrzy ojcowie i teraz mają szczęśliwą rodzinę: mamę, tatę, młodszą siostrę i braciszka. Bo baśnie zawsze powinny mieć dobre zakończenie.
