Matka wrzasnęła: Zdradziłeś mnie!, podczas gdy ojciec zniknął bez słowa.
Kinga spała twardym snem, gdy telefon rozdarł ciszę nocy. Chwyciła słuchawkę, serce waliło jej jak młot w piersi.
Kinga! głos matki drżał rozpaczą. Przyjeżdżaj! Natychmiast!
Mamo, co się stało? Ocknęła się nagle, próbując opanować narastający niepokój. Znowu kłótnia z tatą? Całe życie się kłócicie, radźcie sobie sami!
Nie ma już z kim się kłócić! krzyknęła matka, jej głos załamał się. Twojego ojca już nie ma!
Mamo Tato nie żyje? Kinga zesztywniała, krew lodowaciała w żyłach.
Przyjedź, sama zobaczysz! rzuciła matka. Nie da się tego mówić przez telefon!
Zobaczyć co?! Omal nie wrzasnęła z dezorientacji.
Przyjeżdżaj! Matka rozłączyła się.
Drżąca, Kinga zaczęła się ubierać. Pognała do rodzinnego domu na przedmieściach Krakowa, niezdolna wyobrazić sobie, co ją tam czeka.
Kinga! Chodź! głos matki dźwięczał jak dzwon pogrzebowy.
Co jeszcze? szepnęła, przecierając senne oczy.
Co jeszcze?! Stoję nad przepaścią, a ona pyta! Matka niemal płakała.
Mamo, jest siódma rano, sobota próbowała rozsądzić, choć niepokój w niej rósł. Mam plany, dzieci, męża. Wytłumacz, bo nie przyjadę.
Nie przyjedziesz? Matka zdławiła się oburzeniem. Już się dla ciebie nie liczę? Gardzisz moim cierpieniem!
Mamo, ty i tato kłóciliście się całe życie przerwała Kinga. Mam dość bycia waszą mediatorką.
Twojego ojca już nie ma! wrzasnęła matka, zanim połączenie się urwało.
Co się dzieje? warknął jej mąż, Krzysztof, przewracając się w łóżku.
Coś poważnego, najwyraźniej odpowiedziała cicho, wciąż w szoku. Muszę jechać.
Są nie do zniesienia! wybuchnął Krzysztof. Twoja matka nie rozumie, że masz własną rodzinę?
Krzysztof, nie zaczynaj. Rodziny się nie wybiera westchnęła. Muszę jechać. Przepraszam, dzieci zostaną z tobą.
Jakby to był pierwszy raz burknął. Powiedz mamie: jeśli jeszcze raz tak zadzwoni, żądam rozwodu.
Kinga uniosła brew:
Naprawdę?
Nie, oczywiście uśmiechnął się blado. Ale niech się przestras
