Pamiętam, że dawno temu w jednej warszawskiej przychodni macierzyńskiej zebrał się tłum krewnych przy schodach, a wśród szmeru szeptów ktoś zapytał: Gdzie jest Wacław? Nie widać go nigdzie!. Głos rozbrzmiał zaskoczony, bo Wacław miał być ojcem noworodka, a tu nagle nie było go wśród dokumentów, a jedynie nazwisko Waleria, matka dziecka, które już nie trzymało w ramionach małej córeczki. To było coś bardzo nietypowego.
Uciekła! Odepchnęła dom, chora szkaradna! wykrzyknęła matka Walerii, kiedy jej zięć Igor, z dzieckiem w ręku, otrzymał dokumenty i ostatni list opuszczonej żony. Był to list, który w podobnych sytuacjach zwykle zostawiają ojcowie: Nie jestem gotowa, nie szukajcie mnie, nie odmawiam córki, będę płacić alimenty, ale to już koniec mojej roli. Nie zawierał ani zwrotnego adresu, ani wyjaśnienia, dlaczego przyzwoita kobieta, jeszcze pół roku temu marząca o macierzyństwie, nagle postanowiła tak postąpić.
Igorze, nie martw się. Wkrótce wróci, odzyska rozum, wszystko się wyjaśni pocieszała matka Walerii swojego zięcia. Starsza córka, Ludmiła, nie mówiła takich słów. W jej sercu szeptał głos: Wacław nie wróci. Jeśli coś postanowił zrobić, to zrobił to świadomie. Zdecydował się odejść więc odejdzie.
Ty i tak nie wypowiadasz się sensownie, Święto! odparła matka, kiedy Ludmiła delikatnie zasugerowała, że Waleria może już nigdy nie wrócić. Ona wróci. Minie miesiąc, dwa i przypomni sobie o matczynym sercu.
Trzy miesiące później nadeszły papiery rozwodowe. Na rozprawach Waleria nie stawiała się, odrzuciła opiekę nad córeczką, a więc mała Warenka została pod opieką ojca. Ludmiła coraz częściej odwiedzała byłego męża siostry, by pomagać przy dziecku i rozmawiać z Igorem. I choć miały wspólny ból i ona, i jej siostra, po roku od narodzin syna zostały porzucone przez narzeczonego ich losy splatały się coraz mocniej.
W planach Ludmiły było wyjście za mąż, gdy dziecko skończy trzy lata i ona skończy urlop macierzyński. Lecz wtedy Maciej, jej ukochany, odszedł, zostawiając ją w kłopotach. Na szczęście udało się udowodnić w sądzie ojcostwo małego Andrzeja i otrzymała choćby skromne alimenty. Z przerażeniem obserwowała zachowanie Igora, szukając jakichkolwiek sygnałów ostrzegawczych, choć nigdy nie mówiła o tym siostrze i matce
Okazało się, że zwracała uwagę na niewłaściwą osobę. Kto by pomyślał, że jej siostra okaże się kimś zupełnie innym? Nie, nie była zmuszona do rodzenia dziecka sama tego chciała. Igor zaś proponował po pięciu latach odłożyć na bok budżet, by trochę zaoszczędzić i przekształcić małe dwupokojowe mieszkanie w trzypokojowe, ale Wacław ciągle go popychał.
W końcu Waleria odebrała Warenkę, małą i bezbronną, i rzuciła się w ramiona matki, której nigdy nie miała. Czy to jej własny los, czy fakt, że Warenka była jej własną krwią, spowodowało, że zaczęła ją traktować jak własną córkę? Igor od czasu do czasu przekazywał dziewczynkę Ludmiły, mówiąc: Idź do mamy na ręce. Proponował także Ludmilei przeprowadzkę razem z synem do ich mieszkania, twierdząc, że miejsce jest wystarczające, a ona mogłaby wynajmować pokoje i spłacać kredyt, zamiast żądać pomocy od matki.
Kiedy matka dowiedziała się, że Ludmiła zamieszkała z Igorem, postanowiła ją upomnieć: Zajmować się bratem żony to grzech i nie na miejscu. Jednak Igor wyrzucił ją za drzwi, mówiąc, że to go nie obchodzi. Po kilku drinkach przyznał, że chce wziąć Ludmiłę za żonę i przyjąć jej syna pod swoje skrzydła.
Będzie uczciwie, Ludmiło. Wychowujesz moją córkę jak własną, a ja twój syn liczę za swój. Nie będę cię ciągnął pod kołdrę, sam zdecyduj, co dalej, ale lepiej będzie nam razem. Dodał, że potrafi zarabiać, lecz nie wie, jak radzić sobie z pieluchami, kaszlącymi lekarzami i zupkami. Natomiast ona świetnie radziła sobie z dziećmi, choć w przedszkolu, gdzie pracowała jako nauczycielka, nie zarabiała wielkich pieniędzy był to prywatny zakład.
W końcu Ludmiła zrozumiała, że jej dotąd romantyczna miłość nie przyniosła szczęścia, a może czas podejść do życia pragmatycznie. Igor był dobry, nie pił, nie palił, wspierał jej syna i Warenkę, którą już dwa lata nazywała mamą. Może więc wszystko, co się dzieje, ma swój sens?
Matka nie przyjechała na ślub nie czekano na nią. Po ceremonii wypili po kieliszku z przyjaciółmi, usłyszeli życzenia szczęścia i wrócili do mieszkania Igora, gdzie już mieszkali we cztery.
Życie nie zmieniło się znacząco, oprócz faktu, że dzieci teraz dzieliły pokój, a dorośli drugi. Bo i Ludmiła i Igor, jak każdy, mają prawo do własnego szczęścia i prywatności.
W pewien deszczowy wieczór, gdy Igor czekał na kuriera, do drzwi wpadła Waleria, jakby piorun rozświetlił niebo. Nie spojrzała mu w oczy, tylko rzuciła się na szyję:
Kochany, wróciłam! wykrzyknęła. Igor lekko odsunął jej ręce, a potem zapytał: Nie jesteś zadowolona?.
Aż nie? odparł z goryczą. Myślałem o tym, co powiedzieć, lecz gdy stanąłem przed nią, jedynie zapytałem, po co przyszła.
Chcę porozmawiać z córką, może połączyć się z tobą, naprawić to, co zepsułam.
Nie, mam już swoją rodzinę i nie wpuszczę zdrajców z powrotem.
Mówisz o Ludmiłe? To nie jest prawda, co? Jak możesz mnie zamienić na nią?.
W tym momencie Ludmiła właśnie wychodziła z kąpieli i zauważyła lekko uchylone drzwi pokoju dziecięcego, przez które dzieci przyglądały się całej scenie. Waleria też dostrzegła dzieci i, przeskakując Igora, podbiegła do małej Warenki.
Warenko, kochana, jak szybko urośłaś!. Gdy podniosła dziewczynkę, mały Andrzej zareagował: Puść moją siostrę, czarownico!. Chwycił za jej nogę i ugryzł ją. Waleria, ubrana jedynie w pończochy i krótką spódnicę, wydała przeraźliwy krzyk i trzęsąc się upuściła Warenkę na podłogę, trąc się o ból.
Dzieci szybko zamknęły się za plecami Ludmiły. Waleria spojrzała na ich układ z zimnym, jadowitym wzrokiem i wyszeptała:
Ty wężu nakłamałaś mnie przeciwko mojej własnej córce tak się nie skończy.
Los matki i córki nie wypłynął po tej wymianie. Wcześniej Waleria odmówiła opieki, a Warenka nie znała matki od urodzenia, więc wszelkie próby odzyskania dziecka skończyły się niepowodzeniem. Nie pomogło ani namowy matki, by Igor odwrócił los.
W końcu Igor i Ludmiła zerwali kontakt z matką, przeprowadzili się do innego miasta i nie podawali już adresu. Dziś mieszkają szczęśliwie, mają troje własnych dzieci, a jedynie najbliżsi przyjaciele wiedzą, że Warenka jest w rzeczywistości córką prawdziwej czarownicy, a jej matka Ludmiła dobrą wróżką, która postanowiła ją ocalić i nie oddać z powrotem.
Andrzej potwierdza tę opowieść, mówiąc, że jego ojciec chyba też jest czarnoksiężnikiem, bo porzucił dobrą wróżkę i uciekł. Na szczęście znaleźli kochającego tatę, i ich rodzina mama, tata i małe dzieci żyje spokojnie. Bo każda bajka ma mieć szczęśliwe zakończenie.
