Prosił mnie o dziecko, a potem uciekł do swojej mamy, gdy nasz syn skończył trzy miesiące.
Nazywam się Kinga i do dziś nie mogę dojść do siebie po tym szoku. Mój mąż, człowiek, który marzył o dziecku, błagał mnie, żebym została matką, przysięgał miłość i wsparciezostawił nas, gdy tylko zaczęło się prawdziwe życie z niemowlakiem. I nie odszedł sam, o nie. Wrócił do swojej mamy. A ja zostałam samaz naszym synkiem, obolałym plecami i sercem w kawałkach.
Piotr i ja pobraliśmy się trzy lata temu. Na początku nasz związek wydawał się idealny. Byliśmy młodzi, zakochani, pełni marzeń. Ale wiedziałam jedno: nie warto się spieszyć z dziećmi. Trzeba było się ustabilizować, kupić większe mieszkanie, trochę odłożyć. Wiedziałam to, bo mam młodszych braci i dobrze znałam harówkę związaną z opieką nad niemowlakiem dzieckiem i nocą. Piotr za to był jedynakiem, rozpieszczonym, chronionym, nigdy nie znał prawdziwych trudności.
Ale gdy jego kuzynka urodziła dziecko, Piotr wpadł w obsesję. Po każdej wizycie wracał z tym samym refrenem:
No dalej, Kinga. To jest ten moment! Po co czekać? Młodzi rodzice lepiej sobie radzą. Jak będziesz się przygotowywać, to będziemy mieli po czterdziestce, zanim w ogóle zaczniemy
Próbowałam mu wytłumaczyć, że dziecko to nie zabawkaże trzeba wstawać w nocy, uciszać kolki, karmić, kołysać. Ale tylko wzruszał ramionami:
Wygląda na to, że ty spodziewasz się katastrofy, a nie dziecka!
Nasi rodzice tylko pogarszali sprawę. Moja mama i teściowa powtarzały, że będą pomagać bez granic, że wszystko będzie łatwe. W końcu uległam.
W ciąży Piotr był wzorowym mężem. Nosił zakupy, sprzątał, gotował, chodził ze mną na USG, dotykał mojego brzucha i szeptał, że nas kocha. Myślałam, że będzie dobrym ojcem.
Niestety, bajka skończyła się zaraz po powrocie ze szpitala. Nasz synek płakał. Często. Długo. Z powodu lub bez. Starałam się oszczędzać Piotrowi nocy, ale dziecko budziło się co dwie godziny. Chodziłam po mieszkaniu w kółko, kołysałam, śpiewałam kołysanki. Ale w naszym małym dwupokojowcu nie dało się uciec przed tym krzykiem. Światło w kuchni paliło się całą noc, a ja widziałam, jak mój mąż przewraca się w łóżku, zatyka uszy, denerwuje.
Z czasem stał się coraz bardziej drażliwy. Zaczęły się kłótnie. Wracał coraz później. Aż pewnego wieczoru, gdy nasz synek skończył trzy miesiące, spakował walizkę bez słowa.
Idę do Mamy. Muszę się wyspać. Nie daję rady. Nie chcę rozwodu, tylko jestem zmęczony. Wrócę, jak podrośnie.
Zostałam w przedpokoju jak wryta, z dzieckiem na rękach, z mlekiem jeszcze ciepłym w piersi. A on po prostu wyszedł.
Nazajutrz zadzwoniła teściowa. Spokojnym tonem, jakby nigdy nic:
Kochanie Kinga, nie pochwalam postępowania Piotra, ale może i lepiej. Mężczyźni nie są stworzeni do znoszenia niemowląt. Przyjdę ci pomóc. Tylko nie miej do niego zbyt wielkiej pretensji.
Potem zadzwoniła moja mama.
Mamo, ty to uważasz za normalne? szepnęłam, mając łzy w oczach. To on chciał tego dziecka. A teraz mnie zostawia. Jak ja mam sobie poradzić?
Skarbie, nie podejmuj pochopnych decyzji. Tak, uciekł. Ale nie do innej kobietytylko do matki. To znaczy, że nie zrezygnował całkiem. Daj mu czas. Wróci.
Tylko że ja już nie jestem pewna, czy chcę, żeby wrócił.
Złamał mnie. Zdradził, gdy byłam najbardziej bezbronna. Gdy myślałam tylko o naszym synku, o nas trójceon spuścił z tonu. Nie wytrzymał nawet kilku miesięcy. A teraz zastanawiam się czy jeszcze mogę mu ufać? Na nim polegać? To on chciał tego dziecka. To on nalegał. A gdy tylko maluch pojawił się na świecie, uciekł.
Teraz wszystko spoczywa na mnie. Nasz synek, codzienność, wyczerpanie, strach. I jedno pytanie, które nie z
