Zatrzymamy się u ciebie na jakiś czas, bo nie stać nas na własne mieszkanie! powiedziała mi moja przyjaciółka.
Nazywam się Helena Kowalska i mam już 65 lat, ale wciąż nie jestem staruszką, którą można schować w kącie. Od lat wędruję po Polsce, ściągam się z ludźmi w Krakowie, w Gdańsku, a nawet w małych wioskach nad Bieszczadami. Z radością wspominam młodość, kiedy można było wpaść na lato pod Gdańskią plażę, rozbić namiot na Mazurach, wypłynąć w rejs po Wiśle i wszystko to za grosze dosłownie za kilka złotych.
Teraz to już przeszłość. Zawsze lubiłam poznawać nowych ludzi na plaży w Sopocie, w teatrze w Łodzi, w knajpce przy Starym Mieście w Warszawie. Niektóre znajomości przetrwały lata, niektóre po prostu przywitały się poświęceniem i uśmiechem.
Pewnego lata, w pensjonacie Pod Złotym Dzwonem w Kołobrzegu, spotkałam kobietę o imieniu Jadwiga Nowicka. Zostałyśmy przyjaciółkami, wymieniałyśmy się listami i życzeniami na Boże Narodzenie. Po kilku latach dostałam niespodziewany telegram, niepodpisany, z krótkim zdaniem: O trzeciej nad ranem przyjeżdża pociąg. Czekaj na mnie na dworcu!. Nie mogłam zrozumieć, kto mógł tak napisać. Nie wyjeżdżaliśmy z mężem Piotrem, więc nie wiedziałam, co to ma znaczyć.
O czwartej nad ranem zadzwonił do drzwi nasz sąsiad z kluczem w ręku, a otwierając, zobaczyłam na progu Jadwigę, dwie nastoletnie dziewczyny Zosię i Martę, jej babcię oraz jakiegoś nieznajomego pana z torbą pełną pudełek. Mój mąż i ja staliśmy jak wryci, ale wpuściliśmy gości do mieszkania. Jadwiga zapytała:
Dlaczego nie wyjechałaś po nas? Wysłałam telegram! A tak przy okazji, taksówka kosztuje dopiero 12 zł.
Przepraszam, nie wiedziałam, kto to napisał odpowiedziałam.
Miałam twój adres, więc po prostu przyszłam odparła.
Zdziwiona, że miałam zamiar tylko pisać listy, nie przypuszczałam, że przyjadą na stałe. Jadwiga wyznała, że jedna z dziewczyn właśnie skończyła liceum i wybiera studia w Warszawie, a reszta rodziny przyjechała, by ją wesprzeć.
Będziemy mieszkać u ciebie! Nie stać nas na wynajem, a ty mieszkasz blisko centrum! wykrzyknęła.
Byłam w szoku. Nie byliśmy rodziną, a już mieliśmy w domu kolejnych pięciu ludzi, których trzeba karmić trzy razy dziennie. Przynosili od czasu do czasu trochę pieczywa, ale nie potrafili samodzielnie ugotować niczego, więc to ja wszystko przygotowywałam.
Po trzech dniach, kiedy już miałam dosyć krzyków i braku spokoju, poprosiłam Jadwigę i jej krewnych, by się wyprowadzili. Nie obchodziło mnie, dokąd pójdą. Wywołało to mały skandal; Jadwiga zaczęła tłuc naczynia i krzyczeć, jakby właśnie straciła swój ulubiony flet.
W końcu poszli, ale nie bez małych pamiątek. Zabrali mój szlafrok, dwa ręczniki, a jako wisienkę na torcie ukradli mi duży garnek z kapustą, który po ich wyjściu po prostu zniknął, jakby go wciągnął podłogowy portal.
Tak zakończyła się nasza przyjaźń. Dzięki Bogu, od tamtej pory nie słyszałam o Jadwidze ani nie widziałam jej twarzy. Teraz, gdy spotykam nowych ludzi, zachowuję większą ostrożność, a mój mąż i ja cieszymy się spokojem i własnym kramem kuchennym.
