Światło słońca przeciskało się przez półprzezroczyste firanki, muskając srebrną ramę zdjęcia, na którym zamarł uśmiech kobiety, której życie skończyło się zbyt wcześnie. Krzysztof siedział w fotelu, nieruchomy jak posąg, wpatrując się w twarz Basi. Jego oczy były już suche, ale w środku wszystko się ściskało, jakby niewidzialne dłonie ściskały mu serce. Łzy dawno wyschły, pozostawiając po sobie gorycz, jak słony posmak na ustach po długim płaczu.
Basia Tylko 34 lata Całe życie przed sobą Mogła jeszcze żyć myśli przebijały jego świadomość jak kule. Dziewięć dni. Dziewięć dni od chwili, gdy stał nad świeżą mogiłą, czując, jak ziemia usuwa mu się spod nóg. Dziewięć dni od ostatniego razu, gdy słyszał jej głos, widział jej profil, czuł jej zapach lekki, z nutą wanilii i czegoś nieziemskiego.
Krzysztof był starszy od żony o osiem lat. W wieku czterdziestu dwóch lat uważał się za dojrzałego, zrównoważonego, odpowiedzialnego. Postrzegał Basię jako kruche stworzenie wymagające opieki, jak kwiat, który bez troski zwiędnie. Wierzył, że jest delikatna, nieprzystosowana do okrucieństw świata. Ale się mylił. Mylił się od samego początku. Za jej subtelną urodą i melodyjnym głosem krył się bystry, przebiegły, wyrachowany umysł. Basia potrafiła manipulować, oszukiwać, znikać, gdy było to dla niej wygodne. Żyła według własnych zasad, nie myśląc o konsekwencjach.
Ich historia zaczęła się dziesięć lat temu tej samej nocy, gdy los zetknął ich w hałaśliwym tłumie na imprezie u wspólnych przyjaciół. Krzysztof był już wtedy uznanym biznesmenem. Jego firma się rozwijała, dochody rosły, a perspektywy otwierały się jak mapa nieznanego świata. Był w centrum uwagi, lecz jego wzrok nagle przykuła samotna postać przy oknie.
Brunetka w obcisłej czarnej sukience siedziała w kącie, jakby zeszła z okładki modnego magazynu. Jej oczy głębokie jak ciemne jezioro wpatrywały się w dal, a w dłoni trzymała kieliszek z ciemnym winem. Barbara. W tamtej chwili wydała mu się nie tylko piękna była tajemnicą, wyzwaniem, magnesem, któremu nie sposób się oprzeć.
Poczekał, aż jej kieliszek opustoszeje, i z nowym pełnym podszedł, jak bohater romantycznego filmu.
Mogę dotrzymać ci towarzystwa? zapytał z lekkim uśmiechem.
A nie boisz się, że odmówię? odpowiedziała, patrząc na niego z figlarnym błyskiem w oku.
Boję się przyznał szczerze. Ale ryzyko jest tego warte.
Ich rozmowa płynęła jak muzyka lekko, bez wysiłku. Mówili o książkach, podróżach, gwiazdach. Basia była inteligentna, błyskotliwa, z humorem ostrym jak brzytwa. Krzysztof był oczarowany. Czuł, jak serce bije mu szybciej, jakby po raz pierwszy od dawna przypomniało sobie, że potrafi kochać.
Później dowiedział się, że Basia znalazła się tam zupełnie przypadkiem. Pracowała w kwiaciarni, gdzie goście imprezy kupowali róże i lilie. Podsłuchawszy rozmowę, postanowiła zajrzeć tylko zobaczyć, jak żyją inni. Ale Barbara nigdy nie robiła niczego bez powodu. Nie przyszła z ciekawości, lecz dla
Chłopiec ulitował się nad staruszką i oddał jej cały swój chleb. To, co mu zaoferowała w zamian, zmroziło go do kości.