Prezent ślubny od teściowej: Lepiej nic niż to!
Alicja i Marek postanowili się pobrać. Wesele trwało w najlepsze, gdy prowadzący ogłosił, że nadszedł czas na prezenty. Najpierw gratulowali rodzice panny młodej, a potem przyszła kolej na matkę Marka, Gertrudę Nowak, która wniosła wielkie pudełko ozdobione jasnoniebieską wstążką.
Ojej! Co tam może być? szepnęła ciekawsko Alicja do ucha męża.
Nie mam pojęcia. Mama trzymała to w tajemnicy odparł zakłopotany pan młody.
Postanowili rozpakować podarunki dopiero następnego dnia, gdy wesele się skończy. Alicja zaproponowała, by zacząć od paczki od teściowej. Rozwiązali kokardę, unieśli wieko i zastygli w osłupieniu.
Od dawna Alicję dziwiła pewna niezwykła cecha Marka: nigdy nie brał niczego bez pytania, nawet drobiazgu.
Czy mogę zjeść ostatnią czekoladkę? pytał nieśmiało, wpatrując się w samotną pralinkę na półmisku.
Oczywiście! odpowiedziała Alicja, zdziwiona. Nie musiałeś nawet pytać.
Tak mnie wychowano uśmiechnął się zawstydzony, rozwijając papier.
Dopiero po kilku miesiącach Alicja zrozumiała, skąd wzięła się ta dziwna reguła.
Pewnego dnia Marek zaprosił ją na spotkanie z rodzicami Gertrudą i Franciszkiem Nowakami. Z początku teściowa wydawała się miła, ale pierwsze wrażenie szybko się rozwiało, gdy zasiedli do stołu.
Przed każdym gościem stał talerz z dwiema łyżkami ziemniaków i maleńkim kotletem mielonym. Marek szybko skończył i cicho poprosił o dokładkę.
Zawsze musisz żreć jak nieprzytomny! Ciebie chyba nie da się nasycić! oburzyła się głośno Gertruda, co głęboko zaszokowało Alicję.
Gdy Franciszek poprosił o więcej, teściowa z uśmiechem nałożyła mu pełen talerz. Alicja jadła dalej w milczeniu, przerażona jawną niechęcią Gertrudy do własnego syna.
Później, podczas przygotowań do ślubu, teściowa pokazała swoje prawdziwe oblicze. Wszystko było dla niej za drogie: pierścionki, restauracja, menu.
Po co ta cała ekstrawagancja? Przecież można taniej! narzekała bez ogródek.
W końcu Alicji puściły nerwy.
Samodzielnie sobie z tym poradzimy! wybuchnęła. To nasze złotówki i nasza decyzja!
Obrażona Gertruda odtąd milczała, a nawet groziła, że nie przyjdzie na wesele.
Dwa dni przed uroczystością Franciszek niespodziewanie odwiedził parę.
Synu, pomóż mi z prezentem poprosił i zaprowadził Marka do samochodu.
Kupił na własną rękę pralkę by nie słuchać kaprysów żony. Wyznał, że pokłócili się ostro, bo Gertruda uznała, że nawet prezent ślubny dla własnego dziecka to zbyt duży wydatek.
W wielkim dniu teściowa jednak się pojawiła w eleganckiej sukni, podjeżdżając taksówką. Zachowywała się nienagannie, wręczyła wielkie pudełko, a potem zniknęła w tłumie gości.
Następnego ranka Alicja i Marek z zapałem rozpakowali paczkę. Ekscytacja szybko zamieniła się w rozczarowanie.
Ręczniki? mruknęła Alicja niedowierzająco, wyciągając pierwszy z nich.
I skarpety westchnął Marek, podnosząc dwie pary puszystych wełnianych skarpet. Ojciec miał rację Mama wzięła, co akurat było pod ręką. Nie do uwierzenia, jaka się stała skąpa. Lepiej byłoby dostać nic.
Ale to nie był koniec. Kilka dni później Gertruda zadzwoniła by wypytać, kto co podarował.
No, gadaj! Co dała mama Alicji? A wujek Henryk? A jej koleżanki? dopytywała się natrętnie.
Marek nie chciał rozmawiać o prezentach od innych.
Mamo, to cię nie dotyczy. Alicja i ja jesteśmy zadowoleni.
I po raz pierwszy w życiu odłożył słuchawkę bez wyrzutów sumienia.
Życie uczy nas: wielkość podarunku nie mówi nic o hojności darczyńcy. Lecz szacunek i miłość widać w drobiazgach. A tego Gertrudzie niestety już zabrakło.
