Nazywam się Tadeusz Kowalski i urodziłem się w małej wiosce w Beskidach. Odkąd pamiętam, mój dziadek opowiadał mi historie o tym, jak dawno temu góra, która wznosiła się naprzeciw naszego domu, była pokryta lasem, pełna krystalicznych potoków i ptaków śpiewających od świtu.
Ale gdy miałem osiem lat, ta góra była goła, zerodowana, z popękaną ziemią i ciszą, która bolała.
Pewnego dnia zapytałem dziadka:
Dlaczego już nie ma drzew?
Bo wycięli je, by sprzedać drewno, a ziemia się zmęczyła odpowiedział.
A kto je znów posadzi?
Ktoś, kto bardziej kocha przyszłość niż swoją wygodę dziś.
Tej nocy nie mogłem spać. Czułem, jakby dziadek powierzył mi misję.
Następnego dnia wziąłem zardzewiałą puszkę i napełniłem ją ziemią. Znalazłem kilka nasion olszy przy drodze i je posadziłem. Nie wiedziałem, czy wyrosną, ale każdego dnia podlewałem je wodą, którą nosiłem z pobliskiego strumyka. Gdy zobaczyłem pierwszy pęd, poczułem coś nieopisalnego jakby maleńki kawałek nadziei postanowił ze mną zostać.
Zbierałem kolejne nasiona i sadziłem więcej, najpierw w ogrodzie, potem na zboczach góry. Sąsiedzi patrzyli i śmiali się:
Tadeusz, to, co robisz, do niczego się nie przyda.
Ale ja pamiętałem słowa dziadka.
Z czasem inni dzieciaki dołączyły. W każdą sobotę szliśmy na górę z butelkami wody, nasionami i małymi łopatkami zrobionymi z puszek. Czasem rośliny nie przeżywały, czasem tak. Nauczyliśmy się, że trzeba je ogradzać, by kozy ich nie zjadły, i układać kamienie, by zatrzymać wilgoć.
Gdy skończyłem piętnaście lat, na górze rosło już ponad trzy tysiące drzew. Zmiana była widoczna: ptaki wracały, ziemia lepiej trzymała wodę, a w porze deszczowej znów pojawiały się małe strumyki.
Wieść dotarła do lokalnego radia, potem do gazety w Krakowie. Pewnego dnia przyszedł do mnie człowiek z fundacji ekologicznej.
Tadeusz, chcesz pomóc w sadzeniu większej liczby drzew? spytał.
Nie wahałem się.
Dzięki ich wsparciu zdobyliśmy narzędzia, rękawice, a przede wszystkim więcej nasion i sadzonek rodzimych gatunków. Dostaliśmy też szkolenia, jak odtwarzać ekosystem. Dziadek, już bardzo stary, przytulił mnie i powiedział:
Teraz naprawdę widzisz przyszłość, wnuku.
Dziś mam dwadzieścia cztery lata i studiuję inżynierię środowiska. Na górze, gdzie kiedyś nie było nic, rośnie młody las z ponad dwudziestoma pięcioma tysiącami drzew. Nie jest idealny ani skończony, ale stał się domem dla dzięciołów, wiewiórek, lisów i ludzi, którzy kochają spacery w cieniu.
Za każdym razem, gdy tam wchodzę, dotykam pni i myślę, że te drzewa zostaną tu długo po mnie. Lubię wyobrażać sobie, że za pięćdziesiąt lat jakieś dziecko zapyta dziadka:
Kto to wszystko posadził?
A on odpowie:
Chłopiec, który bardziej kochał przyszłość niż swoją wygodę dziś.
