Zatrzymałem się przy drzwiach wejściowych, ściskając klucz w dłoni. Zza drzwi dobiegał szelest i ciche mamrotanie. Kuba był w pracy, a ja wróciłam wcześniej, chcąc zrobić sobie pół dnia wolnego po wyczerpującym tygodniu. Serce waliło mi jak młot. Złodzieje? Ostrożnie uchyliłam drzwi i usłyszałam znajomy głos:
Ojej, Kasia, Kubo, ale u was bałagan! Kurz na parapetach, firanki pogniecione! Trzeba wam sprzątaczkę zatrudnić, bo to nie porządek, tylko wstyd!
W przedpokoju, z miotłą w ręku, stała ciocia Hela, nasza sąsiadka. Zaniemówiłam.
Ciocia Hela? Jak pani się tu dostała? Mój głos drżał z mieszanki zdumienia i irytacji.
A no po sąsiedzku, kochanie! Ciocia Hela rozpromieniła się, jakby jej obecność w cudzym mieszkaniu była czymś oczywistym. Zobaczyłam, że drzwi lekko uchylone, no to pomyślałam, sprawdzę, czy wszystko w porządku. A tu taki nieład! No to się wzięłam do roboty.
Drzwi były zamknięte odparłam chłodno, ściskając torbę. Pamiętam dokładnie.
Oj, daj spokój, zamknięte, nie zamknięte machnęła ręką, jakby odpędzała muchę. W naszym bloku wszyscy się znamy, czego się bać? Ważne, że to ja, a nie jakiś chuligan!
Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Nasz nowy dom, pierwsze własne mieszkanie z Kubą, nagle wydał mi się obcy. Wybełkotałam coś o dziękuję i wyprowadziłam sąsiadkę, ale w środku kipiała złość. Skąd ciocia Hela miała dostęp do naszego mieszkania? I dlaczego zachowywała się, jakby miała do tego prawo?
Wszystko zaczęło się pół roku temu, kiedy razem z Kubą wprowadziliśmy się do starego, ale przytulnego bloku na obrzeżach Warszawy. Mieszkanie było naszą dumą: trzy lata oszczędzaliśmy na wkład własny, wzięliśmy kredyt, odmawialiśmy sobie wszystkiego, od kawy po wakacje. Kiedy w końcu dostaliśmy klucze, omal nie płakałam z radości, a Kuba, zwykle powściągliwy, kręcił mnie po pustym pokoju, śmiejąc się.
To nasz dom, Kasieńko! Nasz! mówił, a w jego oczach błyszczało szczęście.
Urządzaliśmy się powoli: kupiliśmy kanapę, powiesiliśmy jasne firanki, postawiliśmy na parapecie doniczkę z fikusem. Ale najbardziej cieszyły nas drobiazgi poranna kawa w maleńkiej kuchni, wieczorne filmy pod kocem, plany o remoncie.
Drugiego dnia po wprowadce zadzwonił dzwonek. W drzwiach stała niska kobieta około sześćdziesiątki, z zadbaną fryzurą i koszykiem w rękach.
Dzień dobry, młodzi! Jestem Helena Kowalska, wasza sąsiadka z trzeciego piętra. Ciocia Hela, jak kto woli uśmiechnęła się tak szeroko, że mimowolnie odpowiedziałam tym samym. Przyniosłam wam pierogi z kapustą. Po sąsiedzku!
Och, dziękujemy bardzo! Wzięłam koszyk, czując się niezręcznie. Wpadnie pani na herbatę?
A no na chwilę ciocia Hela weszła, rozglądając się po mieszkaniu z ciekawością. Ojej, jaka u was ciekawa aranżacja! Tylko ściany by pomalować, bo tapety już stare. I kuchnia taka ciasna, co?
Zmarszczyłam brwi, ale grzecznie skinęłam głową. Kuba, zaparzając herbatę, dodał:
Planujemy remont, ale na razie budżet nie pozwala. Powoli się ogarniemy.
No to rozsądnie, brawo! Ciocia Hela klepnęła mnie po ramieniu. Jak coś, to pytajcie, ja tu wszystkich znam, podpowiem, gdzie tanio kupić farbę.
Pierogi były pyszne, a ciocia Hela gadatliwa. Opowiadała o sąsiadach, o tym, jak budowano ten blok jeszcze za jej młodości, i nawet doradziła, jak przekonać dozor
