«On je jak dla trzech osób, myśli tylko o sobie… Zastąpiłam lodówkę mężem w naszym domu»

«Il mange pour trois, ne pense quà lui Jai remplacé un frigo par un mari à la maison»
On żyje jakby miał jedzenie na trzech, ale myśli tylko o sobie Nie jestem żoną, a jedynie mobilnym spiżarniarzem.
Myślałam, że zamki na lodówkach to jedynie żart. Jeden z tych absurdalnych memów krążących w sieci. A potem zobaczyłam go na własne oczy żelazny kłócek z małym kluczykiem w sklepie z narzędziami. Stałam tam, wpatrując się w niego, i po raz pierwszy poważnie pomyślałam: a co, gdybym go kupiła? Nie po to, by chronić jedzenie przed dziećmi czy złodziejami, lecz przed własnym mężem
Nazywam się Élodie, mam trzydzieści lat i mieszkam w Lyonie z mężem i naszą córką. Pracuję ciężko, kręcę się niczym diabeł w kadzidłowniku, tak mówią u nas. Mimo całego tego zamieszania, to nie praca ani dziecko wyczerpują mnie najbardziej, lecz mężczyzna, z którym dzielę dom. Mój mąż, Théo, nie dostrzega nic poza swoją talerzem. Jeść. Bez końca. Bez umiaru, bez skrupułów.
Wracam zmęczona, wiedząc, że w lodówce została zapasowa porcja na kolację kawałek mięsa, odrobina sera, może jogurt dla córki. Lecz gdy otwieram drzwi, nie ma nic. Nie ma jedynie trochę zużytego jest zupełnie pusty. Cicho, bez ostrzeżenia, pożarł wszystko. W nocy. Kiełbasy, ser, nawet maliny kupione dla dziecka zniknęły, jakby wciągnięte w czarną dziurę.
Niedawno kupiłam truskawki dla mojej małej. Wiecie, ile kosztują poza sezonem? Zobaczyła je na targu i domagała się ich. Nie mogłam jej odmówić. W domu zjadła je delikatnie, z wielką radością Odłożyłam trochę na jutro, schowując w lodówce. Rano pojemnik był pusty. Zjadł wszystko, aż do ostatniego. I miał odwagę zaśmiać się: No, kup kolejne! Mamy pieniądze, jaki jest problem?
Problem, Théo, polega na tym, że nigdy nie myślisz! Ani o córce, ani o mnie! Nie pytałeś, nie rozważałeś, po prostu pożerałeś, jakby to było twoje prawo. A ja? Jestem tylko kucharką, ciągle kupuję i gotuję. Zjadłeś ostatnią kiełbasę i co? Bez wyrzutów sumienia, bez próby naprawienia sytuacji.
Byłeś wychowany przez matkę, która od dziecka nasilała cię nieograniczonym jedzeniem. Gigantyczne porcje, słodycze na okrągło. Kiedyś byłeś wysportowany, ale nawyki pozostały. Ja zawsze stawiam na umiar. Staram się wychować córkę w ten sposób bez nadmiaru, ale z świadomością. Jednak od ojca uczy się odwrotnie: wszystko połykać od razu.
To nie kwestia pieniędzy. Nie brak nam niczego: pracuję w agencji projektowej, on w firmie transportowej, nasze dochody są stabilne. Chodzi o szacunek. Myślenie o innych przed sobą. Zobaczysz, do kogo to jest przeznaczone. Czy twoja córka chciała? Czy żona to zarezerwowała? Czy to naprawdę takie skomplikowane?
Znów stoję przed lodówką. Znowu pusta. Znowu ta cicha, paląca gniewem fala w środku mnie. Mam dość. Nie poślubiłam się, by być gospodynią. Chciałam być kochaną kobietą, matką, partnerką. Nie dostawcą jedzenia dla faceta, który widzi w tym domu tylko talerz i kanapę.
Powiedziałam mu: nie mieszkasz z rodziną, żyjesz jak kawaler, ale masz wolny dostęp do naszej lodówki. A on wzruszył ramionami: Jesteś złą gospodynią, jeśli jedzenie nie zostaje. Dobre żony zawsze mają coś pod ręką. Naprawdę? To po co nie kupić pralki, by zastąpić kobietę?
Coraz częściej myślę, że nie zamkiem do lodówki jest to, czego potrzebuję, lecz kluczem do własnego życia. Życia, w którym nie będę skazana wyłącznie do służenia. Życia, w którym moje własne pragnienia będą liczyć się dla kogoś. Życia, w którym nie będę jedynie żoną, lecz osobą, którą słucha się i szanuje.