Mój syn to żywy chaos, a synowa jest jego odbiciem. Jestem wykończona ich wiecznym bałaganem!

Mój syn to istny kataklizm, a moja synowa jest jego wiernym odbiciem. Mam już dość życia w ich bałaganie.
Nigdy nie myślałam, że to powiem na głos, ale już dłużej nie wytrzymam. Mam dość brudnych naczyń, podłogi, która nie widziała miotły od tygodni, tego uporczywego zapachu zepsutej resztki jedzenia i uczucia, że mieszkam z nieporadnymi współlokatorami, a nie we własnym domu. A wszystko przez mojego własnego syna i jego miłość, którzy od dwóch miesięcy żyją tu, jakby byli na wakacjach.
Kacper ma dwadzieścia lat. Studiuje zaocznie, właśnie skończył służbę wojskową i od razu znalazł pracę. W teorii dorosły, niezależny, pomaga w rachunkach, nie wyleguje się bezczynnie. Byłam z niego dumna. Aż do tej przeklętej rozmowy.
Mamo powiedział pewnego dnia Zosi jest ciężko w domu. Rodzice ciągle się kłócą, rzucają rzeczami, nie może nawet spokojnie się uczyć. Może u nas zamieszka na jakiś czas, aż się uspokoi? Nie będziemy sprawiać problemów.
Zrobiło mi się jej żal. Widziałam ją wcześniej nieśmiałą, grzeczną, ze spuszczonym wzrokiem i cichym głosem. Jak mogłam odmówić? Poza tym Kacper ma swój pokój, jest miejsce. Ale nie spodziewałam się prezentu, jaki mnie czekał.
Pierwsze tygodnie jeszcze jakoś się starali: naczynia pozmywane, podłoga zamieciona, zero hałasu. Nawet ustaliliśmy harmonogram sprzątania: sobota oni, środa ja. Myślałam, że może dojrzeli. Ale po trzech tygodniach wszystko się posypało.
Brudne talerze z zaschniętymi resztkami stały w zlewie całymi dniami, włosy i papiery po przekąskach zalegały na podłodze. A łazienka? Ślady szamponu, włosy w odpływie, resztki mydła. Ich pokój przypominał jaskinię: porozrzucane ubrania, okruchy na stole, nieposłane łóżko. Zosia chodzi w maseczce na twarzy i z telefonem w ręce, jakby była w spa, a nie w moim domu.
Próbowałam rozmawiać, prosić, przypominać. Zawsze ta sama odpowiedź: Nie mieliśmy czasu, zrobimy później. Ale to później nigdy nie nadchodziło. Zaczęłam im wręczać mopa i środki czystości bez słowa, bez wyrzutów. Nawet to nie pomogło. Raz rozlali sos na obrus nie wytr