Ola stała przed pochylonym domkiem, ściskając w dłoni pomiętą kartkę z adresem. Wiatr muskał jej szyję, szarpiąc lekką kurtkę, a w środku czuła pustkę taką samą jak w opuszczonym wnętrzu tego domu. Dwadzieścia lat spędziła w domu dziecka, a teraz była tu sama, z małą walizką i garścią złotych. Co dalej? Nie miała pojęcia.
Dom wyglądał, jakby porzucono go jeszcze w ubiegłym wieku. Dach się zapadł, okiennice trzymały się na honorze, a ganek niebezpiecznie skrzypiał pod nogami. Dziewczyna poczuła, jak łzy napływają jej do oczu. Czy to wszystko, co dostała po dwudziestu latach życia bez rodziny?
Nagle zaskrzypiała furtka u sąsiadki. Na ścieżkę wyszła starsza kobieta w kwiecistym szlafroku. Zauważywszy Olę, zatrzymała się, spojrzała uważnie i zdecydowanie podeszła bliżej.
Co tu stoisz, dziecko? zapytała z troską. Przeziębisz się. Październik na dworze, a ty bez porządnego okrycia.
Ola wyjęła notes i szybko napisała: Dano mi ten dom. Jestem z domu dziecka. Nie mówię.
Kobieta przeczytała i westchnęła ze współczuciem:
Ach, biedactwo! Ja jestem Wanda Kazimierzówna. A ty?
Ola odpowiedziała dziewczyna, niezdarnie kreśląc litery.
No to czego na mrozie stoisz? Chodź do mnie, rozgrzejesz się, herbaty się napijemy. A jutro zobaczymy ten dom, może da się coś naprawić. We wsi są chłopy, pomogą.
W domu Wandy Kazimierzówny pachniało świeżymi pierogami i ciepłem. Żółte firanki, haftowane obrusy, kwiaty na parapetach wszystko tu tchnęło domowym spokojem, którego Ola nigdy nie znała. Na ścianie wisiało zdjęcie młodego mężczyzny w mundurze policjanta.
To mój syn, Krzysztof zauważyła gospodyni, śledząc wzrok dziewczyny. Posterunkowy. Dobry chłopak, tylko rzadko bywa w domu. A ty, kochanie, jak sobie poradzisz? Pracy potrzebujesz?
Ola skinęła głową i napisała: Bardzo. Jakiejkolwiek. Umiem sprzątać, gotować, opiekować się ludźmi.
Słuchaj, znam starszą panią Halinę Stanisławównę. Bardzo schorowana, potrzebuje opiekunki. Rodzina jest, ale mało pomaga. Więcej bierze, niż daje. Może do niej pójdziesz? Adres dam, wytłumaczę, jak trafić.
Dom Haliny Stanisławówny był duży, ale zaniedbany. Odpadająca farba, zarośnięty ogród, na podwórku walające się śmieci. Drzwi otworzyła kobieta po czterdziestce z wyraźnie zmęczoną i zirytowaną miną.
To ta opiekunka? rzuciła, przyglądając się Oli. Jestem Ewa, wnuczka. A to mój mąż, Tomek.
Mężczyzna siedzący w fotelu z butelką piwa tylko leniwie kiwnął głową, nie odrywając wzroku od telewizora. Cuchnęło od niego alkoholem.
Robota ciężka ciągnęła Ewa, zapalając papierosa. Babcia prawie leżąca karmić, myć, sprzątać. Nerwowa jest, może i nawymyśla. Płacimy tysiąc złotych miesięcznie, jedzenie co się znajdzie. Pasuje?
Ola pokazała notes: Pasuje. Jestem niema, ale wszystko rozumiem i robię dokładnie.
Niema? Ewa wymieniła spojrzenie z mężem. No, może nawet lepiej. Nikomu nie nagadasz, na nic się nie poskarżysz. Chodź, poznasz babcię.
Halina Stanisławówna leżała w półmroku, zasłonięte role sprawiały, że pokój pachniał lekami i stęchlizną. Jej ciało było wynędzniałe, w oczach ból i samotność. Oli coś się ścisnęło w środku na widok tej rozpaczy.
Babciu, to Ola, będzie się tobą zajmować wyrecytowała głośno Ewa. A my z Tomkiem na tydzień wyjeżdżamy. Dogadajcie się jakoś.
Staruszka spojrzała na Olę. W jej oczach błysnęło coś żywego nadzieja?
Jak się pani nazywa? napisała Ola.
Halina Stanisławówna A ty?
Ola. Będę się panią dobrze opiekować.
Pierwszy raz tego dnia na twarzy staruszki pojawił się cień uśmiechu.
Dobrze, my musimy jechać powiedziała Ewa, kierując się już do wyjścia. Jedzenie w lodówce, leki pod ręką. Jak coś dzwoń, ale tylko w ostateczności.
Gdy odjechali, Ola zabrała się do pracy. Wszystko było w strasznym stanie kurz, brudne naczynia, dawno niemyte podłogi. Ale najbardziej niepokoił ją stan samej Haliny Stanisławówny. Pomagając jej się umyć, Ola zauważyła siniaki na rękach wyraźnie nie od przypadkowych upadków.
Jak to się stało? zapytała na kartce.
Często upadam szepnęła staruszka, spuszczając wzrok. Słaba już jestem
Ola nie uwierzyła, ale milczała. Zaczęła od przewietrzenia pokoju, zmiany pościeli, delikatnego umycia i przebrania Haliny Stanisławówny. Przygotowała lekką zupę i cierpliwie nakarmiła ją.
Dawno nie jadłam tak smacznie powiedziała staruszka, ledwo powstrzymując łzy. Dziękuję ci, dziewczynko.
W ciągu miesiąca Halina Stanisławówna odmieniła się. Ola karmiła ją świeżym jedzeniem, czytała na głos książki, pomagała się poruszać, ustawiała kwiaty na parapecie i włączała stare seriale. Babcia nawet zaczęła przeglądać albumy, opowiadając o młodości.
Ola, jesteś dla mnie jak promyk słońca mówiła. Nie wiem, jak bym bez ciebie przetrwała. Dawno nie czułam takiego spokoju.
Dom też się zmienił był czysty, przytulny. Ola wszystko umyła, powiesiła świeże firanki, stworzyła atmosferę troski i ciepła.
Ale gdy przyjeżdżali Ewa i Tomek, nastrój od razu się psuł. Koso patrzyli na zadbaną babcię, narzekali na zbędne jedzenie i leki.
Po co jej tyle jedzenia? warknęła Ewa. I tak długo nie pociągnie.
Po jednej z takich wizyt Ola znalazła nowe siniaki na ciele Haliny Stanisławówny. Babcia płakała i nie chciała jeść.
Co się stało? zapytała Ola.
Nic, dziecko Taka już starość odparła Halina Stanisławówna, ukrywając łzy
Sierota zatrudniła się jako opiekunka u miłej starszej pani i dla bezpieczeństwa postawiła ukrytą kamerę… To, co zobaczyła, zmusiło ją do ucieczki na policję w środku nocy!