**Wiosenny pomost**
Rankiem nad rzeką trzymał się szron, a deski starego mostu chrupały pod stopami. We wsi życie toczyło się swoim rytmem: chłopcy z plecakami przebiegali przez most do przystanku, gdzie czekał autobus do szkoły; starsza pani Weronika Janiak ostrożnie stąpała między szczelinami w jednej ręce miała siatkę z mlekiem, w drugiej laskę. Za nią powoli toczył się trzykołowy rower: sąsiad Jasiek, lat może pięć, poważnie pilnował, by nie wjechać kołem w dziurę.
Wieczorem pod sklepem zbierała się gromadka na ławce: rozmawiali o cenach jaj, kolejnej odwilży, o tym, kto jak przetrwał zimę. Most łączył dwie części wsi po drugiej stronie były ogrody i cmentarz, a droga prowadziła do gminy. Czasem ktoś zatrzymywał się nad wodą, patrząc na lód, który jeszcze nie zszedł ze środka rzeki. O moście mówiono rzadko był tu od zawsze, częścią krajobrazu i codzienności.
Ale tej wiosny deski zaczęły skrzypieć głośniej. Stary Stanisław Kowalczyk pierwszy zauważył nową szczelinę przy poręczy dotknął jej i pokręcił głową. Wracając do domu, usłyszał rozmowę dwóch kobiet:
Coraz gorzej Boże broń, żeby ktoś się tam zapadł.
Daj spokój! Tyle lat stał
Słowa zawisły w powietrzu razem z marcowym wiatrem.
Ranek był pochmurny i wilgotny. Na słupie przy zakręcie pojawiła się kartka w folii: Most zamknięty decyzją administracji ze względu na stan awaryjny. Przejście i przejazd zabroniony. Podpis sołtysa był wyraźny. Ktoś już próbował odgiąć róg ogłoszenia upewnić się, że to nie żart.
Nikt początkowo nie brał tego na poważnie: dzieci ruszyły zwykłą drogą nad rzekę, lecz zawróciły przy wejściu wisiała czerwona taśma i tabliczka Zakaz wstępu. Pani Weronika długo patrzyła na wstążkę ponad okularami, w końcu odwróciła się powoli i poszła szukać objazdu wzdłuż brzegu.
Pod sklepem zebrało się ze dziesięć osób: w milczeniu czytali ogłoszenie po kolei. Jako pierwszy odezwał się Kazimierz Nowak:
No i co teraz? Do autobusu nie dojdziemy Kto produkty przywiezie?
A jak komuś pilnie do miasta? Przecież tylko ten most!
Głosy brzmiały nerwowo. Ktoś zaproponował przejście po lodzie ale lód już odchodził od brzegów.
Do południa wieść rozeszła się po całej wsi. Młodzi dzwonili do urzędu gminy pytali o tymczasową przeprawę albo łódkę:
Powiedzieli, że czekamy na komisję
A jeśli pilnie?
W odpowiedzi słyszeli formalne frazy: przeprowadzono kontrolę, decyzja dla bezpieczeństwa mieszkańców.
Tego samego wieczora w świetlicy zwołano wiec: przyszli prawie wszyscy dorośli ubrani grubiej z powodu wilgoci i wiatru znad rzeki. W sali pachniało herbatą z termosów; ktoś przecierał zaparowane okulary rękawem kurtki.
Rozmowy toczyły się cicho:
Jak dzieci do szkoły prowadzić? Do drogi daleko.
Produkty dowożą od strony miasta
Dyskutowali, czy sami mogą naprawić most, czy zbudować pomost obok. Ktoś przypomniał dawne czasy, gdy razem łatali dziury po wiosennych roztopach.
Wystąpił Jan Wiśniewski:
Możemy złożyć oficjalne pismo do urzędu! Trzeba prosić o zgodę choćby na tymczasowy pomost!
Wsparła go Barbara Szymańska:
Jeśli się wszyscy zbierzemy szybciej dadzą zgodę! Inaczej będziemy czekać miesiącami
Postanowili napisać zbiorowe podanie: spisali nazwiska tych, którzy mogli pomóc rękami lub dać narzędzia.
Przez dwa dni trzyosobowa delegacja jeździła do gminy na spotkanie z urzędnikiem. Przyjęli ich chłodno:
Zgodnie z prawem prace przez rzekę wymagają zgody, inaczej odpowiada gmina! Ale jeśli macie protokół zebrania
Jan Wiśniewski pewnie podsunął papier z podpisami:
Oto uchwała wiecu! Dajcie zgodę na tymczasowy pomost!
Po krótkiej naradzie urzędnik ustnie wyraził zgodę pod warunkiem zachowania bezpieczeństwa. Obiecał gwoździe i kilka desek z magazynu komunalnego.
Nazajutrz cała wieś już wiedziała: zgoda jest, nie można dłużej czekać. Na starym moście wisiały nowe tabliczki, a obok leżały pierwsze deski i paczka gwoździ to, co udało się wyprosić od urzędu. Miejscowi mężczyźni zebrali się nad brzegiem przed świtem: Jan Wiśniewski, ponury, w starej watówce, pierwszy wziął łopatę by oczyścić podejście do wody. Reszta dołączyła: ktoś z siekierą, ktoś z drutem. Kobiety też pomagały nosiły herbatę w termosach, ktoś przyniósł wełniane rękawice dla tych, co zapomnieli swoich.
Przy brzegu ziemia była rozmokła. Buty grzęzły w błocie, deski kładziono na przemarzniętym gruncie i ciągnięto do krawędzi. Każdy znał swoje zadanie: ktoś mierzył odstępy, by pomost nie zjechał do wody, ktoś trzymał gwoździe w zębach i wbijał je młotkiem. Dzieci biegały w oddali, zbierając gałęzie na ognisko miały nie przeszkadzać, ale i tak chciały być blisko.
Starzy obserwowali pracę z ławki pani Weronika otuliła się szczelniej, trzymając laskę oburącz. Obok przysiadł Jasiek chłopiec poważnie przyglądał się budowie i co chwilę pytał, czy już będzie gotowe. Pani Weronika uśmiechnęła się do niego:
Cierpliwości, Jasiu Wkrótce znowu pojedziesz przez most.
Wtedy ktoś krzyknął znad wody:
Ostrożnie! Tu deska śliska!
Gdy zaczęło mżyć, kobiety rozłożyły brezent pod nim było suchiej. Tam też urządzono prowizoryczny stół: termosy, chleb w reklamówce, kilka puszek mleka skondensowanego. Przekąszano w biegu: łyk herbaty i z powrotem do pracy. Czas mijał szybko nikt nikogo nie poganiał, ale każdy starał się dotrzymać kroku. Kilka razy trzeba było poprawiać: deska się przesunęła, a pale nie trzymały się w błocie. Jan mamrotał pod nosem, a Kazimierz proponował inne rozwiązanie:
Trzymam od dołu Tak będzie lepiej.
Tak pracowali radząc sobie wspólnie.
W południe przyszedł urzędnik młody chłopak z
